เมื่อได้ยินนางถามเช่นนั้น ม่อเสี่ยวซีก็ระแวดระวังขึ้นมา “สิบคน”
หญิงสาวพยักหน้า ยิ้มแล้วกล่าวว่า “พวกเราเป็นคนจากค่ายที่ 106 ต่อไปถ้าพวกเจ้าขาดอะไร ก็ใช้คริสตัลปีศาจมาแลกกับพวกเราได้”
พูดพลางยื่นมือชี้ไปทางทิศตะวันออก “ค่ายของพวกเราอยู่ทางนั้น ห่างจากที่นี่ราวสามสิบลี้ ใกล้มาก”
“ที่นั่นมีอะไรบ้าง?” ม่อเสี่ยวซีถามด้วยความอยากรู้
หญิงสาวตอบว่า “มีทุกอย่าง ทั้งฟูกหนังปีศาจกันหนาว มีดกระดูก ตะกร้าสะพาย ตะกร้าหวาย หม้อ ชาม กะละมัง อะไรพวกนั้น มีครบทุกอย่าง”
“มีวีลแชร์ไหม?” ม่อเสี่ยวซีถาม
ขาทั้งสองข้างของท่านลุงเดินไม่ได้ จำเป็นต้องมีพาหนะสักอย่างไว้ใช้เดินทาง
หญิงสาวถามอย่างประหลาดใจ “วีลแชร์หรือ?”
“ใช่ ญาติของฉันได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ยังเดินไม่ได้ ฉันเลยอยากซื้อวีลแชร์ให้เขา” ม่อเสี่ยวซีกล่าวอย่างจริงจัง
หญิงสาวลูบคางพลางพูดว่า “ของแบบนั้นไม่มีหรอก แต่ถ้าเจ้าอยากได้จริง ๆ พอฉันกลับไปจะให้คนที่บ้านทำให้คันหนึ่ง”
“ได้ อีกไม่กี่วันฉันจะไปดูค่ายของพวกเจ้า” พูดจบ ม่อเสี่ยวซีก็โบกมือให้ทั้งสามคน “ฉันไปก่อนนะ แล้วพบกันใหม่”
“แล้วพบกันใหม่!” หญิงสาวโบกมือตอบ
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า ไม่กล้าประหยัดพลังจิตอีก รีบใช้วิชาสายลมกรีด พริบตาเดียวก็พุ่งออกไปไกล
การเจอผู้คนในดินแดนรกร้างน่ากลัวกว่าการเจอปีศาจประหลาดเสียอีก ถึงทั้งสามคนจะดูไม่มีพิษภัย แต่ฉันก็ไม่ใช่พยาธิในท้องพวกเขา จะไปรู้ได้อย่างไรว่าความคิดที่แท้จริงของพวกเขาเป็นอย่างไร
เพราะฉะนั้นรีบไปให้ไกลเสียจะดีกว่า
“สาวน้อยคนนี้ ดูท่าจะปลุกวิชาจิตสายความเร็วขึ้นมาสินะ” หญิงสาวมองตามม่อเสี่ยวซีที่วิ่งห่างออกไป ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ระแวดระวังไม่น้อยเลย”