ม่อเสี่ยวซีตกใจ รีบหลบเข้าไปในซอกหินที่ลึกที่สุดทันที
แต่กรงเล็บแหลมคมก็ตามเข้ามา จวนจะทิ่มแทงร่างนาง
ม่อเสี่ยวซีกลั้นความกลัวไว้ สุดแรงผลักตะกร้าในมือเข้าใส่
ทว่าตะกร้าเถาปีศาจที่แข็งแกร่งกลับกรอบราวเต้าหู้บด ถูกกรงเล็บสีเขียวเท่าขยำเป็นผุยผง
ม่อเสี่ยวซีตกใจจนหัวหนังชา
หากถูกมันจับเข้า คาดว่านางคงแหลกสลายยิ่งกว่าตะกร้าเถาปีศาจเสียอีก
ทำอย่างไรดี?
แขนของนางยังสั้นกว่านิ้วของปีศาจประหลาดเสียอีก มีดสั้นก็ไม่อาจตัดกระดูกนิ้วที่แข็งราวโลหะได้
ทางรอดตอนนี้ มีเพียงหลบ
ม่อเสี่ยวซีพยายามกวักหินกรวดในซอกหินออกไป แล้วหดตัวให้ลึกที่สุด
แต่กรงเล็บปีศาจนั้นไล่ตามไม่ละ จวนจะหลบหลีกไม่ได้แล้ว
ในยามสิ้นหวัง กำแพงหินข้างกายก็ปรากฏม่านพลังหมุนวนเล็กๆ
จากนั้น เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น: [ตรวจพบมิติลับซากโบราณระดับต่ำ ต้องใช้พลังจิต 3 หน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?]
ม่อเสี่ยวซีตะลึง คิดไม่นาน ก็พยักหน้าทันที
ชั่วพริบตา ตัวเลขพลังจิตลดลงสามหน่วย
ม่านพลังนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที กลายเป็นประตูที่เปิดกว้าง
ม่อเสี่ยวซีไม่ทันคิดว่าสิ่งนี้คืออะไร พุ่งไปที่ประตูนั้นทันที
กรงเล็บสีเขียวเท่าตามมาจับ แต่กลับจับได้เพียงกำแพงหินแข็ง
หินกรวดกระจัดกระจายเต็มพื้น ขนมหวานหอมกรุ่นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ปีศาจประหลาดโกรธจัด โบกกรงเล็บขุดคุ้ยในซอกหิน จนเจาะเป็นถ้ำหินกว้างสามจั้ง
ฝ่ายม่อเสี่ยวซี พุ่งเข้าไปในดินโคลน หน้าคว่ำลงไปเต็มปาก
พอเงยหน้าขึ้น พบว่าสภาพแวดล้อมสว่างไสว โล่งกว้าง
โชคดี ที่นี่มีเพียงกรวดทราย ไม่มีปีศาจประหลาดน่ากลัว
นางรีบลุกขึ้น จู่ๆ ก็พบว่าจอในสมองมีแถบข้อมูลปรากฏ เกือบเต็มจอ
แถบข้อมูลนี้กำลังค่อย ๆ สั้นลง
หมายความว่ายังไง? ที่นี่มีเวลาจำกัดหรือ?
หากแถบข้อมูลหมดไป จะถูกดีดออกไปหรือเปล่า?
คิดถึงความเป็นไปได้นี้ ม่อเสี่ยวซีก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ข้างนอกมีปีศาจร้ายคอยดักซุ่ม ถ้าถูกดีดออกไป รับรองไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
ทำอย่างไรดี? มีวิธีไหนยืดแถบข้อมูลได้บ้าง?
กำลังคิดอยู่นั้น ในสมองก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น: [ใช้พลังจิตเพื่อยืดเวลาคงอยู่ในมิติลับได้]
เอ๊ะ? ให้คำใบ้จริงๆ ด้วย?
แต่ตนเองเหลือพลังจิตแค่หนึ่งหน่วย จะยืดได้นานแค่ไหน?
คราวนี้เสียงแจ้งเตือนไม่พูดอีก
ม่อเสี่ยวซีไม่กล้ารีรอ รีบหาเครื่องมือที่ใช้ได้รอบๆ
นางต้องหาทางป้องกันตัวก่อนที่แถบข้อมูลจะหายไป
แต่รอบข้างรกร้าง มีเพียงหินกรวด ไม่มีอะไรอื่น
ทว่า ในหมู่หินกรวดนี้ ดูเหมือนจะมีเศษแผ่นโลหะปะปนอยู่บ้าง
ม่อเสี่ยวซีหยิบแผ่นโลหะขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา รู้สึกหนักผิดปกติ หนักถึงยี่สิบกว่าจิน
ของหนักขนาดนี้ ความหนาแน่นสูงกว่าทองคำแน่นอน
เสียดายของหนักเกินไป ตอนนี้ยังไม่ควรเสียแรงแบกมัน
ม่อเสี่ยวซีส่ายหน้าด้วยความเสียดาย กำลังจะวางลง จอในสมองก็สว่างขึ้นอีกครั้ง: [พบเศษกระบี่เซียน ต้องใช้พลังจิตหนึ่งหมื่นหน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?]
อะไรนะ? นี่คือเศษกระบี่เซียน?
ยังจะซ่อมอีก ซ่อมอะไรนักหนา!
ถ้าข้ามีพลังจิตหนึ่งหมื่นหน่วย คงเป็นยอดฝีมือระดับวิญญาณยุทธ์แล้ว ยังต้องกลัวพวกปีศาจเขียวๆ ข้างนอกอีกหรือ?
วางแผ่นโลหะหนักลง ม่อเสี่ยวซีพอจะคาดเดาทิศทางการอัปเกรดวิชาซ่อมแซมสรรพสิ่งได้แล้ว
แต่ตอนนี้คิดเรื่องนั้นยังเร็วเกินไป เพราะนางเหลือพลังจิตแค่หนึ่งหน่วย ทำอะไรไม่ได้เลย
ม่อเสี่ยวซีถอนหายใจ พลางกวักหาข้าวของรอบๆ
สุดท้าย ก็พบเข็มทิศขนาดเท่าฝ่ามืออันหนึ่ง
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างถูกจังหวะ: [ตรวจพบแผ่นอัคนีระเบิดระดับต่ำ ต้องใช้พลังจิต 20 หน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?]
แผ่นอัคนีระเบิด? คืออย่างที่ข้าเข้าใจหรือเปล่า?
ม่อเสี่ยวซีลองตอบ: "ใช่"
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียง: [พลังจิตไม่เพียงพอ ซ่อมแซมล้มเหลว!]
ให้ตาย! ไม่ให้ใช้ทางลัดเลยแม้แต่นิด
ม่อเสี่ยวซีเก็บเข็มทิศใส่กระเป๋า แล้วหาต่อไป
จวนแถบเวลาของมิติลับจะหมด จู่ๆ นางก็เจอหินสุกใสร้อยกว่าสิบเม็ดจากใต้โครงกระดูกหนึ่ง
เสียงแจ้งเตือนในสมองดังขึ้นอีก: [พบหินวิญญาณสิบแปดเม็ดพลังอ่อน ต้องใช้พลังจิตสิบเก้าหน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?]
"ข้าซ่อมเจ้าเลย!" ม่อเสี่ยวซีโมโหหยิบหิน crystal ขึ้นมา พูดไม่ดี: "ทำไมเจ้าไม่ให้มันใช้พลังจิตสิบเก้าหน่วยซ่อมข้าล่ะ?"
ไม่นึกว่า เสียงแจ้งเตือนในสมองจะให้คำตอบจริงๆ: [ต้องการเปลี่ยนพลังวิญญาณในหินวิญญาณสิบแปดเม็ดเป็นพลังจิตสิบเก้าหน่วยหรือไม่?]
แบบนี้ก็ได้?
ม่อเสี่ยวซีเบิกตากว้าง พยักหน้าทันที: "ใช่ ตกลงเปลี่ยน!"
ชั่วพริบตา หิน crystal สิบแปดเม็ดในกระเป๋ากลายเป็นผุยผงหมด
ร่างกายอบอุ่นไปทั้งตัว และพลังจิตเพิ่มขึ้นสิบเก้าหน่วย
รวมกับหนึ่งหน่วยเดิม พอดีเป็นยี่สิบหน่วย
ไม่รู้ว่าพลังจิตยี่สิบหน่วยนี้ จะยืดเวลามิติลับได้นานแค่ไหน?
เพิ่งคิดได้ดังนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น: [ต้องการใช้พลังจิตยี่สิบหน่วย ยืดเวลามิติลับอีกสองเค่อหรือไม่?]
อะไร? แค่สองเค่อ?
สองเค่อหลังจากนั้นล่ะ? เผื่อหากหาสิ่งที่เปลี่ยนเป็นพลังจิตได้ ข้าก็จะถูกดีดออกจากมิติลับ แล้วตกไปอยู่ในปากปีศาจประหลาด ไม่ตายอย่างนั้นหรือ?
ม่อเสี่ยวซียิ่งคิดยิ่งหวาดหวั่น อดตั้งคำถามไม่ได้: "ก่อนหน้านี้ซ่อมมิติลับใช้พลังจิตแค่สามหน่วย ก็อยู่ที่นี่ได้ครึ่งเค่อ ทำไมยี่สิบหน่วยถึงยืดได้แค่สองเค่อ?"
เสียงแจ้งเตือนเงียบไป ไม่ตอบคำถามนี้
ม่อเสี่ยวซีจนใจ ต้องยอมแพ้เรื่องยืดเวลา
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางตัดสินใจซ่อมแผ่นอัคนีระเบิดก่อน กำจัดสัตว์ประหลาดข้างนอกให้ได้ก่อน
เพราะฆ่าปีศาจก็ได้พลังจิตเหมือนกัน
ล้วงมือไปแตะเข็มทิศในกระเป๋า จู่ๆ ก็เจอของกลมๆ เล็กๆ
หยิบออกมาดู เป็นคริสตัลปีศาจระดับต้นที่ฆ่าได้ก่อนหน้านี้
สิ่งนี้คล้ายหินวิญญาณ แต่สุกใสงดงามยิ่งกว่า
น่าจะเปลี่ยนเป็นพลังจิตได้ใช่ไหม?
คิดได้ดังนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น: [ต้องการดูดซับคริสตัลปีศาจระดับต้นหรือไม่?]
"ดูดซับ!" ม่อเสี่ยวซีตอบทันที
พูดจบ กระแสอุ่นไหลเข้าสู่เส้นลมปราณ ค่าพลังจิตของนางเพิ่มขึ้นห้าหน่วยทันที
ม่อเสี่ยวซีดีใจ
ดูดซับคริสตัลปีศาจระดับต้นเม็ดเดียว ได้พลังจิตห้าหน่วย ถ้าเป็นระดับสอง จะไม่เพิ่มเป็นเท่าตัวหรือ?
คิดถึงตรงนี้ นางรีบหยิบเข็มทิศออกมา กล่าวในใจ: "ซ่อมแซม!"
[ใช้พลังจิตยี่สิบหน่วย ซ่อมแซมสำเร็จ]
เสียงแจ้งเตือนถามต่อ: [ต้องการใช้พลังจิตห้าหน่วย ปลุกแผ่นอัคนีระเบิดหรือไม่?]
ม่อเสี่ยวซี: "ยังไม่ต้อง"
ตนเองยังอยู่ในมิติลับ ปลุกมันทำไมเล่า
กำลังพึมพำอยู่ ก็รู้สึกตาเบลอ ตัวถูกดีดออกจากมิติลับแล้ว
ตอนนี้ข้างนอกมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย
ม่อเสี่ยวซีรีบหยิบหินอุ่นที่เรืองแสงออกมา ส่องไปรอบๆ
ที่นี่คล้ายถ้ำหินแห่งหนึ่ง เบื้องล่างเต็มไปด้วยหินกรวด นอกถ้ำมองเห็นหมอกดำหนาทึบวิ่งไปมา ในหมอกมีดวงตาสีแดงเข้มวาววับเป็นระยะๆ