“ไม่ได้พบกันนาน ยังสบายดีหรือ?” ชายผู้มีใบหน้าแปลกหน้าค่อย ๆ เอ่ยขึ้น
สีหน้าม่อเสี่ยวซีพลันเคร่งขรึม ก่อนฟาดฝ่ามือออกไป
เงาร่างตรงปากประตูแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยราวกับแก้ว
ทว่าชายผู้นั้นกลับปรากฏตัวขึ้นด้านหลังนางอีกครั้ง เขาลูบแมวในอ้อมแขนเบา ๆ พลางหัวเราะเยาะ “ม่อเสี่ยวซี หากข้าคิดจะสังหารเจ้า เจ้าคงตายไปเป็นร้อยหนแล้ว”
“ท่านเป็นใคร?” ม่อเสี่ยวซีถอยออกจากเรือนว่างหนึ่งก้าว ก่อนลอยขึ้นไปกลางอากาศ
เงาร่างของชายผู้นั้นกลับติดตามนางราวกับเงา ทั้งยังปรากฏขึ้นอีกครั้งในระยะไม่ไกล
“ข้ารึ? ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากสำนักเทพวิถีสวรรค์เมื่อกว่าหมื่นปีก่อน ครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์เอกของเจ้าสำนัก มีนามว่าซูเจาฉิน”
ชายผู้นั้นทอดสายตามองท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม แววตาลึกล้ำ
“ซูเจาฉิน?” ในดวงตาของม่อเสี่ยวซีปรากฏกระจกกรรม นางกวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทว่าภายในกระจกกรรมกลับมีเพียงเงาเลือนรางสายหนึ่ง นอกนั้นไม่ปรากฏสิ่งใดเลย
ซูเจาฉินหันมามองแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ข้าหลุดพ้นจากสามภพแล้ว ไม่อยู่ในธาตุทั้งห้า บนกระจกกรรมและศิลาสามภพจึงไม่ปรากฏเรื่องราวชีวิตของข้า”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้วถาม “ท่านมาหาข้าตอนนี้ มีธุระอันใด?”
ซูเจาฉินมีสีหน้าราบเรียบ เอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้ามาช่วยเจ้า”
เขายกมือกรีดผ่านอากาศ กระดานหมากรุกพลันปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า “ตอนนี้เราต่างอยู่บนกระดานนี้ แม้หมากจะหายไปหลายตัว แต่กระดานหมากก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง”
“หมายความว่าอย่างไร?” ม่อเสี่ยวซีไม่เข้าใจ
ซูเจาฉินโบกมือ ลบกระดานหมากรุกให้หายไป ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “หมายความว่าผู้เล่นหมากเริ่มเก็บตาข่ายแล้ว หมากที่อยู่นอกตาข่ายย่อมไม่ส่งผลต่อกระดานทั้งกระดาน สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่ทำลายหมาก แต่ต้องหาตัวผู้เล่นหมากให้พบ”