ม่อเสี่ยวซีแผ่ญาณออกไปทันที ค้นหาร่างของเด็กหูสัตว์ทั้งสองไปทั่วทุกทิศ
พร้อมกับใช้วิชาแสงลอยสวรรค์เตลิด บินวนเวหาไปมา
ไม่นาน นางก็เห็นเงาสามร่างลับ ๆ ล่อ ๆ วิ่งเข้าไปในเรือนเล็กหลังหนึ่ง แล้วมุดเข้าไปในบ้าน
ม่อเสี่ยวซีพุ่งฉิวไปถึงหน้าประตูบ้านที่ปิดสนิท แล้วเตะประตูไม้เปิดออก
ในเมื่อพวกเขามองทะลุสัญลักษณ์บังร่างได้ นางก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวอีก จึงพังประตูเข้าไปตรง ๆ
ทั้งสามคนในบ้านหันมามองนางพร้อมกัน ใบหน้าเผยความตกตะลึง
“เอาของของข้าคืนมา!” ม่อเสี่ยวซีชักกระบี่วิญญาณออกมาหนึ่งเล่ม ชี้ไปยังคนตัวใหญ่หนึ่งคนกับเด็กอีกสองคน “ไม่เช่นนั้น วันนี้จะเป็นวันตายของพวกเจ้า!”
เด็กหนุ่มกำถุงเก็บของในมือแน่น สีหน้าเผยความไม่ยินยอม
ชายชราขาขาดข้างหนึ่งฉวยถุงเก็บของจากมือเขา แล้วโยนมาทางนาง “ให้เจ้า! ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายพวกเขาเลย”
ม่อเสี่ยวซีรับไว้ แล้วใช้ญาณกวาดเข้าไปดู เพียงพริบตาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ข้างในราวกับกองผลึกแวววาวไว้มากมาย แต่กลับไม่ใช่คริสตัลปีศาจ
นางใช้เปลวเพลิงเผาแดนฟ้าทันที เผาถุงเก็บของจนไหม้ แล้วพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าคอเสื้อเด็กหนุ่มไว้ “กล้าหลอกข้าหรือ? พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”
เด็กหนุ่มทำสีหน้าน่าสงสาร แสร้งไร้เดียงสาพลางเอ่ยว่า “ขะ...ข้าไม่ได้หลอกท่าน ท่านเผาถุงเองต่างหาก”
ม่อเสี่ยวซีหัวเราะเยาะ ใช้มือเปล่าฉีกเสื้อคลุมของเด็กหนุ่มจนขาดกระจุย เมื่อไม่พบถุงเก็บของ จึงคว้าเด็กหญิงตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมา
“รีบเอาออกมาเดี๋ยวนี้!” ทั่วร่างของนางลุกโชนด้วยเปลวไฟ สายตาจับจ้องชายชราที่มีหนวดเครารุงรัง “ไม่เช่นนั้น ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะเอาจิ้งจอกน้อยตัวนี้ไปย่างไฟ”