“เจ้าจะทำสัญญากับข้าหรือ” ฟังดูแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
อย่างไรเสีย นางก็จะพามิติลับแห่งนี้กลับไปด้วย หากฝึกฝนลูกน้องเก่ง ๆ ไว้ที่นี่สักสองสามคนก็คงไม่เลว
ม่อเสี่ยวซีหยิบผ้าไหมสัญญาออกมาหนึ่งแผ่น หยดเลือดลงไปหนึ่งหยด แล้วตบลงบนหน้าผากของจิ้งจอกน้อย
ดวงตาของจิ้งจอกน้อยพลันเป็นประกาย มันก้มกราบทันที “หลีหลีคารวะนายท่าน”
ม่อเสี่ยวซีฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยชิน จึงกำชับว่า “ต่อไปเรียกข้าว่าพี่สาวก็แล้วกัน เออจริงสิ เจ้าเรียกว่าอะไร? ครอบครัวเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำสัญญากับข้า พวกเขาจะลงโทษเจ้าหรือเปล่า”
“ข้าชื่อหลีหลี ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจึงตอบแทนบุญคุณ ท่านลุงกับพี่ชายจะไม่ลงโทษข้าหรอกค่ะ”
หลีหลีเงยหน้ามองม่อเสี่ยวซีด้วยสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส
เพราะมันสัมผัสได้ว่าพี่สาวผู้เป็นนายแข็งแกร่งมาก ต้องเป็นผู้บำเพ็ญระดับใหญ่ขั้นสร้างฐานช่วงปลายอย่างแน่นอน
ม่อเสี่ยวซีลูบหัวฟูฟ่องของมัน แล้วถามว่า “เจ้าเป็นเผ่าอสูรหรือ”
“อืม” หลีหลีพยักหน้า “ท่านแม่บอกว่าพวกเราเดิมอาศัยอยู่ในป่าสัตว์อสูร ต่อมาราชันจิ้งจอกสิ้นชีพ ป่าก็พังทลาย ผู้คนในเผ่าจึงกระจัดกระจายพลัดถิ่นกันไป”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า แล้วถามต่ออีกหลายเรื่อง น่าเสียดายที่จิ้งจอกน้อยยังเด็กเกินไป จึงไม่ค่อยรู้เรื่องโลกภายนอกนัก
นางเหลือบมองตัวเลขนับถอยหลังที่ลอยอยู่เหนือหน้าผาก ยังเหลือเวลาอีกมาก คาดว่าน่าจะอยู่ต่อได้อีกหลายวัน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่ต้องรีบกลับ อย่างไรเสียปีศาจเหวลึกตัวนั้นก็ถูกกำจัดไปแล้ว อีกทั้งทางค่ายยังมีผู้บำเพ็ญมารวิชาอยู่หลายคน คงไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้น