ในตำราแหงนมองสวรรค์ปรากฏข้อความขึ้นเป็นช่วง ๆ พร้อมภาพเคลื่อนไหวประกอบ
ตั้งแต่ตอนนางลืมตาดูโลก ร้องอ้อแอ้หัดเดิน ไปโรงเรียนและกลับบ้าน จนเติบโตเป็นสาวอายุยี่สิบปี ก่อนจะจากไปอย่างสงบโดยไร้โรคภัย
ใช่แล้ว นางนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็สิ้นใจไปเสียอย่างนั้น
ท้ายสุดตำรายังให้คำวิจารณ์ไว้ว่า “ชีวิตที่ผ่านไปอย่างเลื่อนลอย ไร้ซึ่งความสำเร็จใด ๆ ช่างเสียเปล่ากับดวงชะตามหามงคลอันยิ่งใหญ่”
มุมปากม่อเสี่ยวซีกระตุก นางเขียนชื่อของตนในชาตินี้ลงไปอีกครั้ง รวมถึงชื่อของบิดามารดาด้วย
ไม่นาน ตำราแหงนมองสวรรค์ก็ปรากฏข้อความขึ้นอีกครั้ง แน่นขนัดเต็มหน้า แถมยังมีภาพเคลื่อนไหวประกอบอยู่หลายช่วง
“......เกิดในตระกูลเล็ก ๆ แห่งเมืองเทียนหยวน อายุสิบสี่ปี บิดามารดาเสียชีวิต อายุสิบหกปีเกิดเหตุพลิกผัน จึงติดตามท่านลุงและครอบครัวมายังทุ่งอู่หวัง หนึ่งวันต่อมา คลื่นปีศาจประหลาดบุกโจมตี นางรอดตายอย่างหวุดหวิด ห้าวันต่อมา ปีศาจราชาขั้นหกโจมตีค่าย ทุกคนเสียชีวิต......”
ม่อเสี่ยวซีตะลึงงัน
เกิดอะไรขึ้น? ข้ามีสุดยอดเครื่องมือลัดขนาดนี้ ยังตายได้อีกหรือ?
ดวงชะตาเฮงซวยเช่นนี้ ยังได้ครองหน้าแรกในตำราสร้างสรรค์อีกหรือ?
ม่อเสี่ยวซีผุดลุกขึ้นนั่ง ขมวดคิ้วมองเนื้อหาในตำรา
ไม่ได้ ต้องไม่เดินตามเส้นทางในหนังสือเล่มนี้ ต้องหาทางพลิกสถานการณ์ให้ได้
แต่จะพลิกสถานการณ์ที่เหมือนทางตันนี้ได้อย่างไร? หรือว่าต้องพาท่านลุงกับคนอื่น ๆ หนีไป?
หนีก็หนีไม่ได้ ข้าไม่มีแม้แต่พาหนะ ทุ่งร้างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเช่นนี้ จะหนีไปที่ไหนได้?
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางยังมีโอกาสสูงที่จะเจอปีศาจประหลาดขั้นสูง หรือไม่ก็คนที่มาตามจับพวกเขา