องค์เทพสิบกว่าคนสบตากัน ราวกับกำลังหารือบางอย่างผ่านการส่งเสียงทางจิต
หลายนาทีต่อมา คนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “พวกเราต้องการสมบัติล้ำค่าหลายชิ้น หากจ้าวยมโลกยอมมอบของเหล่านั้นออกมา ทั้งยังส่งเครื่องบรรณาการตามกำหนด สองภพของเราก็จะสงบสุขไปได้อีกพันปี”
ขณะกล่าว ม้วนคัมภีร์ที่แปรขึ้นจากพลังเซียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าม่อเสี่ยวซี
ตัวอักษรบนม้วนคัมภีร์พลิ้วไหวสง่างาม ทว่าม่อเสี่ยวซีอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว
“ข้างบนเขียนว่าอะไรหรือ? ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าก็อ่านให้ข้าฟังเองเถอะ”
ม่อเสี่ยวซีกระโดดขึ้นไปนั่งบนขอบกระถางทองแดง มือหนึ่งเคาะโล่ทองคำด้วยกระบี่เซียน “จริงสิ พวกเจ้ายังมาไม่ครบใช่หรือไม่? ให้ทุกคนมาพร้อมกันแล้วร่างข้อตกลงกันเลยดีกว่า จะได้ไม่ใช่ว่าทางนี้เพิ่งตกลงกันเสร็จ ทางนั้นก็มีคนมาหาเรื่องข้าอีก”
องค์เทพผู้นำขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้จิตญาณสื่อสารกับคนที่อยู่ด้านนอก
ผ่านไปนานพอสมควร เขาจึงแปรม้วนคัมภีร์อีกฉบับขึ้นมา วางไว้ตรงหน้าม่อเสี่ยวซี
คราวนี้ลายมือเรียบง่ายขึ้นมาก เป็นอักษรทรงสี่เหลี่ยมแบบมาตรฐาน ราวกับแบบพิมพ์
ม่อเสี่ยวซีไล่อ่านทีละข้อ ก็พบว่าอีกฝ่ายเรียกร้องของวิเศษและสมบัติเซียนต่าง ๆ จริงดังว่า
ในข้อหนึ่งถึงกับเรียกตราราชันยมโลกของนางด้วย
เทพสูงสุดและองค์เซียนกว่าสี่สิบคนร่วมกันระบุสมบัติล้ำค่าไว้กว่าร้อยชิ้น ทั้งยังมีเครื่องบรรณาการที่ต้องส่งทุกปี ซึ่งรวมถึงหญ้าเป็นตาย โอสถคืนชีพเก้าผัน และคริสตัลปีศาจยมโลกชั้นสูงอีกด้วย
โลภมากเสียจริง
ม่อเสี่ยวซีหัวเราะออกมา
นางรีบกระตุ้นวิชาตัวตายแทนคนอื่น ทำเครื่องหมายทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไว้ก่อน
จากนั้นหยิบโอสถคืนชีพเก้าผันเม็ดหนึ่งมาวางบนฝ่ามือ แล้วกวาดตามองรอบด้าน “สมบัติล้ำค่าที่พวกเจ้าพูดถึงตอนนี้ไม่ได้อยู่กับข้า แต่โอสถคืนชีพเก้าผันเม็ดนี้ให้เป็นมัดจำก่อนได้ มีแค่เม็ดเดียวนะ พวกเจ้าคนไหนอยากได้?”