“หลิงเหยา?”
จิ่งซื่อสีหน้าเย็นชา เดินเข้ามาช้า ๆ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ม่อเสี่ยวซีถูกแรงกดดันของนางข่มจนแทบหายใจไม่ออก เอ่ยตอบอย่างยากลำบาก “ข้า... ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ฉันก็แค่เด็กห้าขวบ ไม่จำเป็นต้องรู้ตัวไปเสียทุกเรื่อง
“ไม่รู้หรือ?” จิ่งซื่อหยุดยืนห่างออกไปสามสี่เมตร กวาดตามองนางอย่างเย็นชา “กลับบำเพ็ญถึงขั้นหลอมแรงวิญญาณระดับสิบแล้วหรือ? ช่างประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ!”
ม่อเสี่ยวซีไม่ตอบ ตั้งอกตั้งใจแปรเปลี่ยนแรงวิญญาณ
ใครจะคิดว่าจิ่งซื่อจะสร้างฝ่ามือขึ้นจากพลังวิญญาณ คว้าคอเสื้อของนางไว้แน่น แล้วค่อย ๆ ยกตัวขึ้น พลางถามเสียงเย็นเยียบ “เจ้าได้วาสนาอันใดมาถึงได้เก่งกาจเพียงนี้? ถึงกับปิดบังแม้แต่ข้า?
เพิ่งไม่เจอกันเดือนเดียว เจ้าก็มีฝีมือขึ้นแล้วหรือ? ถึงกับกล้าออกจากวังเทียนเหยียนโดยพลการ?”
คอของม่อเสี่ยวซีถูกรัดด้วยเสื้อผ้า ใบหน้าน้อย ๆ ค่อย ๆ แดงคล้ำ นางจึงยกมือทั้งสองกุมคอตัวเอง ดิ้นรนไม่หยุด พยายามแกะสิ่งที่พันธนาการไว้
สายตาของจิ่งซื่อกวาดผ่านร่างเด็กหญิง ไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงกางฝ่ามือครอบลงบนศีรษะนาง แล้วใช้วิชาค้นวิญญาณ
“ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อฟัง เช่นนั้นก็ไปตายเสีย!”
ไอเย็นสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าสู่ทะเลวิญญาณของหลิงเหยา ก่อนแผ่ขยายเป็นตาข่ายภายในนั้น หมายจับสามวิญญาณเจ็ดขวัญของนาง
ม่านตาของม่อเสี่ยวซีเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน สติค่อย ๆ พร่าเลือน
นางรู้สึกว่าตนลอยอยู่ท่ามกลางหมอกสีเทาหม่น รอบด้านเต็มไปด้วยลวดลายยันต์ที่ส่องแสงวูบวาบ
ลวดลายยันต์เหล่านั้นคล้ายตาข่าย เคลื่อนผ่านหมอกสีเทาไปมาไม่หยุด ราวกับกำลังจับปลาและช้อนกุ้ง