ชายผมขาวหน้าเด็กหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบว่า “ศิษย์น้อง เจ้าเสียสติจากการฝึกฝนหรือ? ต่อให้มีสิ่งชั่วร้ายตนใดเข้าสิงหลิงเหยา ก็ไม่น่าทำร้ายผู้บำเพ็ญระดับใหญ่ขั้นมหายานขั้นปลายอย่างเจ้าได้กระมัง?”
เมื่อเห็นว่าเขายังคงไม่เชื่อ จิ่งซื่อก็ปาดคราบเลือดตรงมุมปาก ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมา
“ศิษย์พี่หมายความว่าอย่างไร? หรือข้ายังจะหลอกท่านได้? เห็นชัด ๆ ว่ามีสิ่งชั่วร้ายยึดร่างหลิงเหยา อีกทั้งข้ายังพบทางลึกลับแห่งหนึ่งในหุบเขาหินดำ หลิงเหยาอยู่ในทางนั้น หากไม่เชื่อก็ส่งคนไปดูสิ”
ประมุขสำนักสั่งศิษย์สองคนที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “พวกเจ้าไปตรวจดูหุบเขาหินดำ หากพบสิ่งผิดปกติ ให้กลับมารายงานทันที”
“ขอรับ!” ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงทั้งสองประสานหมัด ก่อนหันหลังออกจากโถงใหญ่
เวลานี้ จิ่งหลิงเยว่ที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนของจิ่งซื่อเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ เป็นหลิงเหยาที่ทำร้ายท่านจริงหรือ? นางชั่วร้ายเกินไปแล้ว คราวนี้หากจับตัวได้ ท่านอย่าใจอ่อนเป็นอันขาด จับนางโยนให้เซี่ยวเทียนไปเลย...”
จิ่งซื่อพยักหน้าเบา ๆ แววอำมหิตวาบผ่านดวงตา
ก่อนหน้านี้นางปะทะกับเจ้าสัตว์น้อยนั่น คิดไม่ถึงว่าจะสูญเสียของวิเศษป้องกันไปเป็นสิบชิ้นในคราวเดียว
ของวิเศษเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางสะสมมาหลายปี ทั้งยังสิ้นเปลืองสมบัติสวรรค์ของปฐพีไปมากมาย สุดท้ายกลับถูกเจ้าสัตว์น้อยนั่นทำลายจนหมด
วันนี้หากจับตัวนางได้ นางจะต้องสูบวิญญาณและฉีกขวัญของมัน ให้ไม่ได้ผุดได้เกิดชั่วกัปชั่วกัลป์!
ประมุขสำนักซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธานยกถ้วยชาขึ้น จ้องมองจิ่งซื่อกับบุตรสาวแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ศิษย์น้อง ในเมื่อวันนี้เจ้ามา ข้าก็มีเรื่องอยากพูดกับเจ้าเช่นกัน”