เหล่าภูตผีเงาประหลาดนับไม่ถ้วนคำรามพุ่งเข้าใส่ธรรมกาย เพียงชั่วพริบตาก็ปกคลุมพวกมันจนมิด
ธรรมกายแต่ละร่างเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า พริบตาเดียวก็สลายเหล่าภูตผีเงาประหลาดไปเป็นจำนวนมากจนสิ้น
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ในที่สุดม่อเสี่ยวซีก็เข้าใจแล้วว่าคนพวกนี้คิดจะทำอะไร
พวกเขาฝึกวิชาชำระล้างมาโดยเฉพาะ เพื่อใช้จัดการกับปีศาจประหลาดยมโลก
บางทีเป้าหมายสูงสุดของพวกเขาอาจเป็นการช่วงชิงสมบัติล้ำค่าแห่งนิรยา
ส่วนหยกวิญญาณราชันยมโลก ก็เป็นเพียงหนึ่งในสมบัติล้ำค่ามากมายเท่านั้น
ว่าแต่ ทำไมพวกเขาถึงไม่กล้าใช้ร่างจริงเข้าไปในนิรยากันนะ?
ม่อเสี่ยวซีคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
“อัสนีเทพจื่อเซียว!” นางสะบัดแขนเสื้อ เมฆสายฟ้าผืนใหญ่ปรากฏขึ้น ก่อนพุ่งตรงไปยังธรรมกายบนฟากฟ้า
แทบจะในชั่วพริบตา สายฟ้านับไม่ถ้วนฟาดใส่ธรรมกายหลายร่าง ไม่นานก็ทำลายเงาร่างเหล่านั้นจนแตกสลาย
ขณะเดียวกัน ม่อเสี่ยวซีก็ไล่ตามออกไป พริบตาเดียวก็ปรากฏตัวขึ้นในแดนเซียน
แดนเซียนมีเมฆดำม้วนตัวปั่นป่วน ทั่วพื้นดินและท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยค่ายกลและลวดลายยันต์นับไม่ถ้วนแล้ว
“พวกเจ้าน่ารังเกียจจริง!” ถึงกับวางค่ายกลสังหารเทพเช่นนี้ไว้ทั่วฟ้าดิน ช่างประเมินตนเองสูงส่งเสียจริง
ม่อเสี่ยวซีเร่งใช้วิชาตัวตายแทนทันที แล้วจุดแสงสีเขียวนับสิบก็สั่นไหวแผ่วเบาอยู่ในรัศมีหมื่นลี้
แต่ข้าเลือกผู้รับเคราะห์แทนได้ครั้งละห้าคนเท่านั้น หากมากกว่านั้น เกรงว่าการถูกพลังย้อนกัดจะยิ่งรุนแรง
ม่อเสี่ยวซีรวบรวมสมาธิ แล้วเลือกผู้รับเคราะห์แทนห้าคนตามรูปแบบการวางหมากห้าตัวเรียงกัน
จากนั้นนางนำเตาหลอมฟ้าดินออกมา ขยายมันจนใหญ่โตขึ้นนับไม่ถ้วน ก่อนยืนอยู่ริมกระถางทองแดง ปล่อยให้อาภรณ์โบกสะบัดเสียงดังท่ามกลางลมกรด