นี่คือลำต้นหลักของต้นไม้ยักษ์ มนุษย์เมื่ออยู่ต่อหน้ามันช่างดูราวกับมดตัวจ้อย
แค่รอยแตกบนเปลือกไม้รอยหนึ่ง ก็ใหญ่พอจะใส่ม่อเสี่ยวซีเข้าไปได้ทั้งตัว
เมื่อก้มมองลงไป แม้สายตาจะถูกกิ่งไม้บดบังอยู่บ้าง แต่ก็ยังเห็นได้ว่าด้านล่างลึกจนหยั่งไม่ถึง
ม่อเสี่ยวซีหยิบเรือเหาะออกมา ขึ้นไปนั่งแล้วขับเคลื่อนมัน บินวนรอบต้นไม้ยักษ์เที่ยวแล้วเที่ยวเล่าเพื่อค้นหา
ระหว่างทางนางพบหญ้าวิเศษที่ขึ้นเกาะอาศัยอยู่ไม่น้อย รวมถึงผลไม้ที่ดูราวกับไข่มุกหยก
ในตำนานกล่าวกันว่าฟีนิกซ์กินหลางกานเป็นอาหาร หรือว่าสิ่งนี้จะเป็นหลางกาน?
แต่หลางกานเป็นพืชเซียนในตำนาน มีลำต้นหยกและกิ่งก้านงดงาม แล้วจะหยาบกร้านเหมือนต้นไม้ทั่วไปได้อย่างไร?
ม่อเสี่ยวซีหยิบกระบี่วิญญาณออกมาเล่มหนึ่ง ฟันลงบนกิ่งไม้ที่ค่อนข้างเล็กกว่ากิ่งอื่น
ได้ยินเพียงเสียงดังเคร้ง กิ่งไม้กลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ?
นางเริ่มสงสัยว่าพละกำลังของตนลดลงหรือไม่ ถึงกับฟันกิ่งไม้ที่หนาหนึ่งเมตรให้ขาดไม่ได้
ม่อเสี่ยวซีเก็บกระบี่วิญญาณ เลิกล้มความคิดที่จะตัดกิ่งไม้กลับไปปักชำ แล้วเริ่มเก็บผลหยกแทน
ผลหยกมีขนาดเท่าแอปเปิล อบอวลไปด้วยแรงวิญญาณ ผลที่สุกงอมถึงกับเปล่งประกายแสงรุ้งห้าสี
ทว่าผลไม้ชนิดนี้หาได้ไม่ง่าย ส่วนใหญ่ซ่อนอยู่ท่ามกลางกิ่งใบสีเขียวมรกต
ต้นไม้ใหญ่โตเกินไป การค้นหาและเก็บผลจึงสิ้นเปลืองทั้งเวลาและแรงกายเป็นพิเศษ
ม่อเสี่ยวซีจึงโยนลูกสุนัขขนทองกับแมวทั้งสองตัวออกไป “รีบช่วยกันเก็บผลไม้ เลือกเก็บเฉพาะผลที่สุกแล้ว ถ้าเจอไข่นกหรืออะไรทำนองนั้น ให้รีบบอกฉันทันที”