“ที่ว่าไม่เหมือนเมื่อก่อนหมายความว่าอย่างไร?” เสี่ยวเป่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“กลับไปแล้วก็รู้เอง ว่าแต่ท่านลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ไปไหนกัน?” ม่อเสี่ยวซีพูดพลางเดินไปทางเรือนชั้นใน
เวลานับถอยหลังกำลังจะสิ้นสุดลง นางต้องพาท่านลุงใหญ่กับน้องชายออกจากมิติลับล่วงหน้า
จะได้ไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันตอนถูกดีดออกไป
เรือนหลังเล็กในแดนเซียนไม่ได้ซ่อนเร้น แม้จะวางค่ายกลไว้แล้ว ก็ยังยากจะรับรองว่าจะไม่มีใครแอบสอดส่องพบสิ่งใดเข้า
เสี่ยวเป่ยเดินตามหลังพี่สาวต้อย ๆ “ท่านลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ไปตลาด พี่ต้าจวงกับพวกเฟิ่งหลีออกไปล่าสัตว์นอกเมือง วันนี้ถึงคราวข้ากับหลีหลีเฝ้าบ้าน...”
ขณะที่กำลังพูด เด็กหูสัตว์วัยไม่กี่ขวบคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากในบ้าน “พี่สาวเซียนธิดา ท่านกลับมาแล้ว!”
ม่อเสี่ยวซีลูบหัวมัน ก่อนหยิบลูกเกาลัดหนึ่งถุงกับแตงหอมหลายลูกออกมา “เอาไปกินเถอะ”
“ขอบคุณพี่สาวเซียนธิดา” หลีหลีกอดลูกเกาลัดกับแตงหอมไว้ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน
เสี่ยวเป่ยเดินตามหลังพี่สาว กระซิบว่า “พี่ ที่นี่ไม่ดีเลย มักมีคนปล้นชิงกันอยู่บ่อย ๆ พวกเราออกไปล่าสัตว์ สิบครั้งก็เจอพวกมาปล้นเสียเจ็ดครั้ง
“ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหนึ่งปีนี้ ข้ากับพี่ต้าจวงเลื่อนขั้นได้แค่ขั้นเดียว ทุกครั้งที่ใช้วิชาพลังจิต พลังจิตก็ฟื้นตัวช้ามาก หากพวกเราไม่มีคริสตัลจิตติดตัวอยู่บ้าง คงถูกคนลอบเล่นงานไปนานแล้ว”
ม่อเสี่ยวซีหันมามองเขาอย่างพินิจ ก่อนเอ่ยจริงจังว่า “หรือจะส่งพวกเจ้ากลับแดนวิญญาณดี? พวกเราฝึกวิชาจิต ใช้พลังจิต มีเพียงในแดนวิญญาณเท่านั้นที่เลื่อนขั้นได้เร็วกว่า”
“ได้! พวกเราจะกลับเมื่อไร?” เสี่ยวเป่ยถาม
ม่อเสี่ยวซีตอบ “รอพวกพี่ต้าจวงกลับมาก่อนค่อยว่ากัน”
เมื่อเดินเข้าบ้าน นางก็ครุ่นคิดเรื่องหนึ่งอยู่ตลอด เหตุใดทั้งที่อยู่ในแดนเซียนไม่ถึงสิบวัน แต่มิติลับกลับผ่านไปกว่าหนึ่งปีแล้ว?