ขณะนี้ม่อเสี่ยวซียืนอยู่ไม่ไกล ได้ยินบทสนทนาระหว่างหญิงผู้นั้นกับสาวใช้ชัดเจนทุกคำ
ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง เพื่อของที่ไม่มีอยู่จริงแท้ ๆ ถึงกับคิดแผนพิษสงเช่นนี้ออกมาได้
อืม คืนนี้ถ้าเจ้านั่นกล้ามา ข้าก็จะส่งนางไปปรโลกเสียเลย
ม่อเสี่ยวซีกลับไปยังลานบ้าน นั่งลงในห้องว่างห้องหนึ่ง ก่อนวูบเข้าสู่มิติบ่อบัว
ลูกสุนัขขนทองส่งเสียงจิ๊บ ๆ พลางวิ่งพรวดเข้ามา อ้าปากงับหนึ่งที แล้วคายผลไม้สองผลที่มีลักษณะดุจหยกออกมา
ม่อเสี่ยวซีหยิบผลไม้ขึ้นมา ถามว่า “เจ้าเก็บมาได้แค่สองผลหรือ?”
ลูกสุนัขขนทองกลอกตาไปมา ก่อนพยักหน้าแรง ๆ
“ข้าจะเชื่อได้อย่างไร?” ม่อเสี่ยวซีเก็บเองยังได้ตั้งหลายสิบผล ความเร็วของลูกสุนัขขนทองก็เร็วกว่านางตั้งมาก แต่กลับหาได้แค่สองผลเนี่ยนะ?
จากนั้นแมวก็เดินเอื่อย ๆ เข้ามา สะบัดหางทีหนึ่ง ผลไม้หลากสีสันกองใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
ม่อเสี่ยวซีดีใจจนโผเข้าไปกอดแมวแล้วลูบมันไม่หยุด “ยังไงแมวเหมียวก็เก่งที่สุด เก็บมาได้ตั้งเยอะ!”
แมวส่งเสียงครืดคราดในลำคอ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างพึงพอใจ ก่อนเอาหัวถูไถมนุษย์อย่างภาคภูมิใจ
ลูกสุนัขขนทองไม่พอใจ รีบกระโดดเข้ามาแล้วใช้ปีกฟาดแมวกระเด็นไป
แมวโกรธจัด ยกอุ้งเท้าขึ้นตะปบกลับทันที
ม่อเสี่ยวซีเห็นดังนั้น จึงจำต้องแยกทั้งสองออกจากกัน
นางอดสงสัยไม่ได้ ลูกสุนัขขนทองเป็นสัตว์จิตที่นางก่อขึ้นมาเองแท้ ๆ ตามหลักแล้วมันควรเป็นหนึ่งเดียวกับนาง เหตุใดจึงมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองได้?
ไว้ค่อยถามป้าหาเจินดีกว่า ว่าสัตว์จิตทุกตัวมีความคิดและความรู้สึกเป็นของตัวเองหรือไม่
ม่อเสี่ยวซีหยิบผลไม้หยกขึ้นมาผลหนึ่ง แล้วกัดเบา ๆ