“ยาย่า! รีบตื่นเร็ว!” เสียวหนิงเห็นลูกสาวเกิดความประหลาดขึ้นอีกครั้ง จึงตกใจจนร้องเรียกไม่หยุด
ผ่านไปครู่ใหญ่ ดวงตาของยาย่าจึงกลับมาเป็นปกติ เกล็ดบนใบหน้าก็เลือนหายไปดุจคลื่นน้ำที่ถอยกลับ
ม่อเสี่ยวซีมองการเปลี่ยนแปลงของเด็กแดกด้วยความสงสัย จากนั้นก็คว้าตัวแม่ลูกทั้งสองไว้ แล้วกระตุ้นสัญลักษณ์ดินหลบหนี
แสงวาบขึ้น ทั้งสามก็ปรากฏตัวใต้ดิน ห่างออกไปพันเมตร
นางไม่กล้ารั้งรอ หยิบสัญลักษณ์ดินหลบหนีอีกแผ่นออกมากระตุ้น
ชั่วพริบตา ทั้งสามก็เคลื่อนย้ายไปอีกพันเมตร
เช่นนี้เอง ม่อเสี่ยวซีใช้สัญลักษณ์ดินหลบหนีติดต่อกันห้าแผ่น แม้จะห่างจากย่านเจ้าเมืองแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในเมืองเสวียบู้
นางทะลวงดินเหนือศีรษะขึ้นมาจากใต้ดิน แล้วร่ายวิชาลับสาปชำระใส่แม่ลูกทั้งสอง ขจัดคราบสกปรกและความชื้นออกจากร่างของพวกนาง
“อย่าส่งเสียง ตอนนี้พวกเราไปทางกำแพงเมืองกัน” ม่อเสี่ยวซีแปะสัญลักษณ์บังร่างลงบนตัวหญิงสาว มือหนึ่งหิ้วตัวนางไว้ ก่อนร่ายวิชาแสงลอยสวรรค์เตลิดทะยานไปยังทิศทางหนึ่ง
ตอนนี้นางเหลือสัญลักษณ์ดินหลบหนีเพียงแผ่นเดียว ต้องเข้าใกล้กำแพงเมืองแล้วค่อยใช้ จึงจะออกจากใต้ดินได้
เสียวหนิงพยักหน้าแรง ๆ กอดลูกสาวไว้แน่น ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหู
ไม่นานทั้งสามก็มาถึงบริเวณใกล้ประตูเมือง เห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันอยู่หน้าประตู
“ทำไมถึงไม่เปิดประตูเมืองทั้งวัน? พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกัน? ลูกชายข้ายังอยู่นอกเมืองนะ!”
“ฟ้าใกล้มืดแล้ว รีบเปิดประตูให้ทีมล่าสัตว์เข้ามาเร็วเข้า!”
“ย่านเจ้าเมืองจับโจรก็จริง แต่จะไม่สนใจชีวิตชาวบ้านเลยหรือ? รีบเปิดประตูสิ ลูกข้าบาดเจ็บ ต้องกลับเข้าเมืองไปรักษา...”