ภายในรัศมีร้อยลี้นี้คือเขตวิญญาณของนาง ขอเพียงนางต้องการ ก็ก้าวข้ามระยะร้อยลี้ไปถึงขอบเขตวิญญาณได้ในพริบตา
ความสามารถเช่นนี้น่าจะเทียบได้กับขั้นแปรเทพของผู้บำเพ็ญแรงวิญญาณ
ม่อเสี่ยวซีลอยอยู่กลางเวหา ทอดสายตามองดวงจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า รู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย
ไม่คิดเลยว่าแค่ผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งหนึ่ง จะได้ดวงจันทร์เต็มดวงอันเย็นเยียบมาด้วย?
หรือว่านั่นจะไม่ใช่ดวงจันทร์ แต่เป็นมิติลับแห่งหนึ่ง?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ม่อเสี่ยวซีก็ตบหน้าผาก
ใช่แล้ว นั่นไม่ใช่ดวงจันทร์อะไรทั้งนั้น แต่เป็นมิติลับที่ให้กำเนิดผลึกเซียน
ม่อเสี่ยวซีทะยานตรงไปยังดวงจันทร์เต็มดวง ทว่าบินอยู่นานก็ยังไปไม่ถึง
นางจึงหลับตาลง ใช้จิตญาณสัมผัสตำแหน่งของมิติลับภายในศิลาสีห้า ก่อนปรากฏตัวขึ้นเหนือมิติลับเหมืองผลึกโดยตรง
คราวนี้นางไม่ได้อยู่ในเหมือง แต่ปรากฏตัวบนพื้นดิน
ลมเย็นยะเยือกพัดวูบวาบไปทั่วพื้นดิน กระดูกขาวนับไม่ถ้วนตั้งเรียงราย ก่อเป็นป่ากระดูกหลายผืน
โครงกระดูกจำนวนมากกลายเป็นหินไปแล้ว หรือไม่ก็แปรสภาพเป็นผลึกเซียนคุณภาพต่ำ
ม่อเสี่ยวซีเดินอยู่ในป่ากระดูก พลางเก็บเศษอาวุธที่ยังใช้ได้กับผลึกเซียนชั้นต่ำ
20 ชั่วยามให้หลัง นางกลับสู่แดนวิญญาณ แล้วมาถึงหน้ามหาค่ายกลพิทักษ์สำนักเทพวิถีสวรรค์
นางเห็นว่าที่นี่เปลี่ยนแปลงไปมาก บริเวณใกล้สำนักกลับมีตลาดหลายแห่งผุดขึ้น
ห่างจากตลาดออกไป 5 กิโลเมตร ยังมีเมืองอีก 3 แห่ง
ดูเหมือนมนุษย์ทั่วทั้งแดนวิญญาณจะมารวมตัวกันที่นี่ บางคนถึงกับตั้งแผงขายของอยู่หน้าบ้าน
ม่อเสี่ยวซีใคร่รู้อยู่บ้าง นางเดินชมตลาดรอบหนึ่งก่อนกลับเข้าสำนัก
ภายในสำนัก มีการปลูกไม้ปีศาจเพลิงไว้ทุกระยะ 500 เมตร ระหว่างต้นไม้เหล่านั้นเป็นไร่นาเขียวชอุ่มและแปลงผักผลไม้