ตราประทับทองคำก่อตัวขึ้น ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในดวงจิตของนางในชั่วพริบตา
ม่อเสี่ยวซีรู้สึกเลือนรางว่า เพียงความคิดเดียวก็สามารถเรียกตราประทับทองคำให้ปรากฏได้
นางหันไปมองเงาผีผู้มีท่วงท่าสูงส่งสง่างาม แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “เจ้าเป็นใคร?”
คนผู้นี้ล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในตำหนักเทพของนางได้ ย่อมไม่ธรรมดา
เงาร่างสูงส่งสง่างามลุกขึ้นยืน ก่อนค้อมคำนับนางอย่างนอบน้อม “ผู้น้อยแซ่ลู่ในชาติที่แล้ว ผู้คนเรียกข้าว่าหลู่เต้าจื่อ”
“หลู่เต้าจื่อ? เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีตราประทับยมโลกอยู่ในตำหนักเทพของข้า?”
ดวงตาของม่อเสี่ยวซีค่อย ๆ ดำมืดลง ภายในคล้ายมีโซ่วิญญาณนับไม่ถ้วนกำลังพลุ่งพล่าน
หากปีศาจตนนี้คิดก่อการใดพอดี นางจะได้ใช้มันลองอานุภาพของโซ่ขังวิญญาณ
หลู่เต้าจื่อสะดุ้ง รีบประสานหมัดแล้วก้มตัวลง “ผู้น้อยเคยเป็นผู้พิพากษาแห่งตำหนักหมิงหลัว ภายหลังเพราะ...สูญสิ้นพลังบำเพ็ญ จึงไปเกิดใหม่ ต้องผ่านความยากลำบากมามากมาย ดังนั้น...ดังนั้นจึงสัมผัสได้ว่าพลังบำเพ็ญของท่านบรรลุถึงขั้นหมิงหลัวแล้ว...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “เมื่อท่านบรรลุถึงขั้นหมิงหลัว ตำหนักเทพก็จะก่อกำเนิดตราราชันยมโลกขึ้นเอง สามารถปกครองแดนผีแห่งหนึ่งได้...”
ม่อเสี่ยวซีไม่เชื่อคำพูดเช่นนี้ทั้งหมด จึงถามว่า “เจ้าบอกว่าข้าส่งพวกเจ้าไปเกิดใหม่ได้หรือ? หมายความว่าอย่างไร?”
หลู่เต้าจื่อก้มตัวกล่าว “ท่านสามารถไปยังยมโลกเพื่อเปิดจวนราชันยมโลก ช่องทางไปเกิดใหม่อยู่ภายในนั้นขอรับ”
“ยมโลกอยู่ที่ใด?” ม่อเสี่ยวซีถาม
หลู่เต้าจื่อตอบว่า “อยู่ในแม่น้ำหมิงเหอ ผู้น้อยนำทางให้ท่านได้ขอรับ”
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นก็นำทางไปเถอะ”