ม่อเสี่ยวซีลูบตุ๊กตาดินเหนียวให้เรียบ ก่อนใช้วิชาแสงเร้นฟ้ากลับมายังยอดเขาโอสถ จากนั้นประสานหมัดคำนับผู้ดูแลงาน “ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว เชิญตรวจสอบ”
ผู้ดูแลงานกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เสร็จแล้วหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า
ผู้ดูแลงานขมวดคิ้ว แล้วรีบเดินออกไปด้านนอก
เมื่อเขายืนมองลงไปตรงปากทางระบายน้ำ ก็พลันตกตะลึง “เจ้า...เจ้าทำความสะอาดลำน้ำทั้งสายแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว” ม่อเสี่ยวซีไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้ตกอกตกใจนัก
มุมปากผู้ดูแลงานกระตุก เขามองสำรวจสาวใช้แรงงานร่างผอมบางด้วยสายตาซับซ้อน “เจ้าใช้วิธีใดทำความสะอาด?”
ม่อเสี่ยวซีชะงักไป ก่อนรีบตอบ “ข้ามีรากวิญญาณธาตุดิน การกำจัดโคลนตมจึงไม่ยากนัก”
ผู้ดูแลงานส่งเสียงรับคำในลำคอ แล้วหมุนตัวกลับไป ขีดเขียนบางอย่างลงในสมุดลงทะเบียน ก่อนกล่าวว่า “อีกหนึ่งเดือนค่อยกลับมาทำความสะอาดอีกครั้ง”
“ได้” ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า
ผู้ดูแลงานป้อนบางอย่างลงในป้ายภารกิจ จากนั้นยื่นให้แก่นาง “แต้มคุณูปการชำระครบแล้ว อย่าลืมกลับมาตอนสิ้นเดือนหน้า อย่าลืมเสียล่ะ”
ม่อเสี่ยวซีรับป้ายภารกิจมา แล้วเห็นว่ามีแต้มคุณูปการเพิ่มขึ้นถึง 50 แต้ม เมื่อนับรวมกับ 6 แต้มก่อนหน้า ตอนนี้นางมีทั้งหมด 56 แต้มแล้ว
“ขอบคุณท่านผู้ดูแล!” นางดีใจจนแทบคลั่ง กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ จึงรีบวิ่งลงจากยอดเขาโอสถอย่างรวดเร็ว
คราวนี้นางไม่ไปรับภารกิจ แต่ตรงไปยังหอธรรม บริจาคแต้มคุณูปการ 10 แต้ม แล้วเข้าไปนั่งในโถงบรรยาย ฟังผู้บำเพ็ญชุดขาวสอน
ผู้บำเพ็ญชุดขาวกำลังอธิบายถึงความเชื่อมโยงระหว่างช่องลมปราณในร่างกายกับแรงวิญญาณ เขากล่าวว่ามนุษย์มีสายแรงวิญญาณแต่กำเนิด ช่องลมปราณและเส้นลมปราณคือภาชนะรองรับแรงวิญญาณ
อีกทั้งยังกล่าวว่า สายแรงวิญญาณของคนธรรมดานั้นปิดตาย ทำได้เพียงสิ้นเปลืองพลังฟ้าดินอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง