“พนันหรือไม่?”
“หากเจ้าชนะ ข้าจะทำงานให้เจ้าโดยไม่คิดค่าแรงถึงห้าร้อยปี!”
“หากเจ้าพ่าย จงยอมมอบเจตนาที่แท้จริงแห่งวิถีสายฟ้ามาให้โดยดี!”
เจียซื่อจ้องมองเฉินลี่ พลางสะบัดไม้กวาดวิเศษปัดหนึ่งที ก่อนจะวางคำพนันลง!
เฉินลี่กะพริบตาปริบ ๆ คิดในใจว่าเต๋าเฒ่าผู้นี้สมองไม่ปกติไปแล้วหรือไร?
เขาเพิ่งจะได้รับมรดกวิถีค่ายกล เจ้ากลับจะมาท้าประลองวิถีค่ายกลกับข้า?
อยากมาเป็นลูกน้องข้าก็พูดตรง ๆ ไปสิ จะมัวอ้อมค้อมไปไย?
เฉินลี่มุมปากยกยิ้มพลางเอ่ย “อยากเป็นลูกน้องข้า ใช่ว่าเจ้าจะตกลงเองได้ ยังต้องดูว่าข้าจะยอมรับเจ้าหรือไม่!”
เจียซื่อถาม “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าจะให้เจ้าจ่ายเงินมาทำงานให้ข้า ทุกปีต้องแบ่งค่าจ้างครึ่งหนึ่งส่งให้ข้า!”
วาจานั้นเอ่ยออกมา เจียซื่อโกรธจนเคราตั้งตากลม แทบสำลักเลือดเพราะความโกรธ
เขาชี้หน้าเฉินลี่พลางด่าทอ “ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นผู้ใดไร้ยางอายเท่าเจ้ามาก่อน!”
แม้แต่เฉินป้าถวนเองก็อดทนดูต่อไปไม่ไหว
ลูกชายผู้นี้ของเขาช่างดำเกินไปแล้ว
ไม่เพียงต้องการตัวเขา ยังจะเอาทรัพย์สินของเขาอีก ว่ากันว่าห่านบินผ่านยังต้องถูกถอนขน แต่เจ้านี่คิดจะยึดห่านทั้งตัวเลยกระมัง
ฟางปิงหลี่ เฉินชิงเยวี่ย ไป๋ซินหวี่ ซุนจิ่วเวย และเซียวฉูอีต่างพากันจนปัญญา ยิ่งเข้าใจถึงการบีฑาของเฉินลี่ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เด็กชายและเด็กหญิงที่อยู่เบื้องหลังเจียซื่อ โกรธจนแสดงท่าทางก้าวร้าว หางจิ้งจอกขาวคู่หนึ่งชี้ตั้งตรง
เด็กชายตวาด “ถุย! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน กล้ามาเทียบกับอาจารย์ของข้า?!”
เด็กหญิงเอามือเท้าเอว เอ่ยเสียงใส “ก็ใช่น่ะสิ ฝีมือวิถีค่ายกลของอาจารย์ข้า เป็นเลิศที่สุดในแคว้นชาง! เจ้าจะเทียบได้หรือ?”
เฉินลี่เหลือบมองนาง กำลังจะเอ่ยปาก