ครืน! ครืน!
บนนครปิงฮั่ว เมฆดำบดบังสุริยัน มีเสียงสายฟ้าคำรามกึกก้องอยู่ในหมู่เมฆไม่ขาดระยะ
ผู้คนทั้งหลายในที่นั้นต่างเงยหน้าขึ้นมอง ประกายตาเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง!
“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ท่านน้อยเฉินลี่จะทะลวงขั้นแล้วหรือ? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ขั้นภวจิตปราณทะลวงสู่ขั้นทะลุเซียน ข้าจำได้ว่าไม่ต้องผ่านทัณฑ์สายฟ้านี่นา?”
เฉินป้าถวนสีหน้าเปลี่ยนไปทันใด: “ให้ตายสิ! อย่าบอกนะว่าจะมาฟาดหลานข้าอีก!”
ไป๋ซินหวี่และเซียวฉูอีก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด รีบเอามือกอดท้องไว้แน่น สีหน้ายุ่งเหยิง
…………
…………
นอกนครปิงฮั่ว
ลุงห้าเฉินฮวาเทียน กำลังพาอาจารย์ใหญ่ค่ายกลระดับสวรรค์ขั้นสูงที่ตนเอ่ยอ้าง มาถึงหน้าประตูนครปิงฮั่วพอดี
ปรากฏว่า เบื้องหลังเฉินฮวาเทียน มีหนึ่งผู้เฒ่าและสองเด็กน้อยยืนอยู่
ผู้เฒ่าสวมอาภรเต๋า ผมขาวเคราดก มือหนึ่งถือไม้กวาดวิเศษ ท่วงท่าสง่างามราวเซียน
เด็กน้อยสองคนยืนอยู่สองข้างกายเขา ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ต่างสะพายห่อผ้าสีม่วงไว้ที่หลัง รูปร่างหน้าตางดงาม อุปนิสัยไม่ธรรมดา
แต่บนศีรษะของเด็กทั้งสอง กลับมีหางจิ้งจอกขาวคู่หนึ่งงอกออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่มนุษย์เผ่าพันธุ์แท้
อาจารย์ใหญ่ด้านวิถีค่ายกลผู้โด่งดังแห่งแคว้นชางผู้นี้ มีนามว่า เจียซื่อ เชี่ยวชาญการวางค่ายกลต้านทานสายฟ้าจากสวรรค์
ผู้คนจึงมอบสมญาให้ว่า อัจฉริยะหลีกเลี่ยงสายฟ้า!
เรียกเต็ม ๆ ว่า เจียซื่อ หลีกเลี่ยงสายฟ้า!
เจียซื่อเงยหน้ามองทัณฑ์สายฟ้าบนนภา ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนสุดขีด ตะลึงพรึงเพริด:
“นี่... นี่คือเจตนาที่แท้จริงแห่งวิถีสายฟ้าในตำนาน!”
เจียซื่อหันไปมองเฉินฮวาเทียน ถามว่า “ในตระกูลเฉินของเจ้า ยังมีปรมาจารย์วิถีสายฟ้าอีกงั้นหรือ?”
เฉินฮวาเทียนสีหน้างงงวย “ตระกูลเฉินของข้า ฝึกแต่วิถีไฟและวิถีฝ่ามือมาโดยตลอด ใครจะไปรู้วิถีสายฟ้ากัน?”
เจียซื่อจ้องเจตนาที่แท้จริงแห่งวิถีสายฟ้าด้วยแววตาละโมบ แลบลิ้นเลียริมฝีปากเบา ๆ
“นอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้เรื่องบ่อน้ำพุเซียนเพิ่มพลังหนึ่งชั่ง กับเหรียญวิญญาณสิบล้านเหรียญแล้ว ขอเพิ่มอีกหนึ่งข้อ... เจตนาที่แท้จริงแห่งวิถีสายฟ้านี้ ข้าขอรับไปด้วย!”