"แน่นอน หากท่านน้อยเฉินไม่รู้จักการวางผังพิชัย ข้าก็ไม่บังคับอะไร"
"แต่ทว่า คนที่แม้แต่วางผังก็ไม่เป็น แล้วจะเข้าใจการทำลายผังได้อย่างไรเล่า?"
เจียซื่อเยาะเย้ยบนใบหน้า แต่คำพูดกลับแฝงนัยเสียดสีว่าเฉินลี่ใช้เล่ห์เหลี่ยม
ชนะอย่างไม่องอาจ!!
เฉินลี่ยิ้ม แล้วพูดอย่างมั่นใจ:
"อยากดูข้าวางผังหรือ? ได้สิ ข้าจะวางให้ดูหนึ่งผัง"
"ให้เจ้าได้เห็นว่า ผังมายาที่แท้จริงเป็นเช่นไร!"
"หากเจ้าพังมันได้ ข้ายอมให้เจ้าเป็นฝ่ายชนะตามสัญญา!"
พอคำพูดนี้เอ่ยออกมา เจียซื่อดีใจจนแทบกระโดด รีบถามทันที: "มีข้อจำกัดเรื่องเวลาหรือไม่?"
เฉินลี่ส่ายหน้า "ไม่มีการจำกัด ให้เวลาเจ้าตลอดชาติก็ยังได้!"
ไป๋ซินหวี่เตือน "ท่านสามี อย่าประมาทเกินไปเลย"
เฉินป้าถวนก็พูด "เสี่ยวลี่ เจ้า... เจ้าอย่าได้หยิ่งผยองเกินไปนัก"
เฉินลี่โบกมือ "ความหยิ่ง ก็ต้องมีพลังรองรับ และข้าก็มีพอดี!"
ได้ยินดังนั้น เจียซื่อในใจก็หัวเราะร่าเริงแล้ว
หนุ่มน้อยยังอ่อนวัยเกินไป
ไม่เข้าใจความโหดร้ายของยุทธจักร
ไม่มีข้อจำกัด หากเต๋าเฒ่าผู้นี้ยังพังผังนี้ไม่ได้ แล้วข้าออกมาโลดแล่นไปเพื่ออะไร!
เจียซื่อสลัดไม้กวาดวิเศษ แล้วพูดอย่างร้อนรน: "เร็วเข้า! รีบวางผังเร็ว"
เฉินลี่สั่งผู้ติดตามข้างกาย "ไปเอาแผ่นค่ายกลมาให้ข้าหนึ่งผืน"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...!"
คราวนี้ เจียซื่อกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เต็มที
"เจ้าแม้แต่แผ่นค่ายกลยังไม่มี ยังกล้าอ้างว่าตนวางผังเป็น ข้าจะดูว่าเจ้าแสร้งได้ถึงเมื่อไร!"
ไม่นานนัก ผู้ติดตามสามคนต่างถือแผ่นค่ายกลคนละผืนเดินเข้ามา
ในมือพวกเขา คือแผ่นค่ายกลระดับสวรรค์ขั้นล่าง ระดับสวรรค์ขั้นกลาง และระดับสวรรค์ขั้นสูงตามลำดับ