ในที่สุด เฉินลี่ก็กลั้นหัวเราะไว้ได้
เขาปรับอารมณ์ให้เข้าที่ แล้วหันไปโอบกอดไป๋ซินหวี่ สองมือลูบไล้แผ่นหลังของนางไปมาสองสามครั้ง
เมื่อใกล้ชิดกับหญิงงามผู้มีพรสวรรค์ผู้เลื่องชื่อแห่งแคว้นชางเช่นนี้ กลิ่นหอมหวานดั่งดอกพุดก็โชยมาต้องจมูก ทำให้เฉินลี่อดสูดดมอย่างเต็มที่ไม่ได้
"ซ่า!"
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋ซินหวี่ถูกชายหนุ่มโอบกอดอยู่ในอ้อมแขน
โดยเฉพาะเมื่อสองมือของเฉินลี่วางอยู่ที่เอวทั้งสองข้างของนาง
ไป๋ซินหวี่อดสั่นเทาสองสามครั้งไม่ได้ นางรีบผลักเฉินลี่ออกไปอย่างรวดเร็ว ภายในใจว้าวุ่นยิ่งนัก
ไป๋หวงเดินเข้ามา จับมือไป๋ซินหวี่ไว้ แล้วเอ่ยกำชับว่า "ซินหวี่ เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ด้วยความฉลาดของเจ้า มารดาเชื่อในการเลือกของเจ้า"
ไป๋ซินหวี่: "เจ้าค่ะ"
"เมื่อไปถึงตระกูลเฉิน ก็อย่าอดทนข่มใจตัวเอง หากใครกล้ารังแกเจ้า มารดาจะยอมสละชีวิตนี้ เพื่อให้เขารับผลกรรมให้ได้!"
ขณะที่พูด สายตาของไป๋หวงกวาดผ่านเฉินป้าถวนและเฉินลี่ แฝงนัยเตือนอย่างหนักหน่วง
เฉินป้าถวนขยี้มือแล้วหัวเราะ "น้องสาวไป๋หวง หากเจ้าไม่วางใจจริง ๆ จะมาด้วยกันก็ได้นี่นา..."
"ลูกชายข้ารังเกียจว่าเจ้าแก่ แต่พวกเราไม่รังเกียจ... แค่ก ๆ... ดูสิ... หรือว่าสองตระกูลของพวกเราจะผูกสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น?"
ไป๋หวงถลึงตาใส่อย่างโกรธเคือง พ่นคำว่า "แก่ไม่รู้จักอายุ ไป๊ ไป๊ ไป๊!"
นางกระซิบข้างหูไป๋ซินหวี่อยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้น ไป๋ซินหวี่ก็หน้าร้อนผ่าว ตามเฉินลี่ออกจากตระกูลไป๋