"นี่มันพลังแห่งบทกวี!"
ได้ยินคำพูดของไป๋ซินหวี่ ทุกคนถึงกับชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"อะไรนะ!"
"บทกวีของเขาจะมีพลังแห่งบทกวีได้อย่างไร?"
"หรือว่าเจ้าหมอนี่จะมีพรสวรรค์ทางวรรณคดี?"
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาที่ทุกคนมองเฉินลี่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
โลกใบนี้ แม้ยุทธภพจะเจริญรุ่งเรืองจริง แต่วิถีวรรณคดีก็มิใช่ของไร้ค่า
ผู้ที่มีความสามารถพิเศษของร่างกายบางคน สามารถใช้บทกวีเป็นหนทางบำเพ็ญเข้าสู่ธรรมะได้
เช่นเดียวกับปราชญ์วรรณคดีเมื่อพันปีก่อน ที่ตรัสรู้ที่ด่านหลงทุ่ง บรรลุเป็นเซียนในวันเดียว อาศัยจิตใจอิสระ กดดันปรมาจารย์ยุทธ์มากมาย โด่งดังไปทั่วดินแดนพรหมโลก!
เฉินป้าถวนยิ้มจนปากแทบฉีก กล่าวกับไป๋หวงอย่างได้ใจ:
"น้องสาวไป๋หวง ลูกสาวเจ้ายอมรับแล้วว่าฝีมือสู้ไม่ได้ เจ้ายังดื้อรั้นอะไรอีกล่ะ!"
"ลูกข้าชนะแล้ว ไป๋ซินหวี่ตอนนี้เจ้ายอมเป็นสะใภ้ตระกูลเฉินของข้าหรือยัง?"
ไป๋ซินหวี่มิได้สนใจเฉินป้าถวน สายตาจดจ้องไปที่เฉินลี่อย่างจริงจัง ริมฝีปากแดงเรื่อเผยอเล็กน้อย:
"ข้ายอมรับว่าบทกวีนี้ดีกว่าของข้า แต่เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าบทกวีนี้เป็นฝีมือเจ้าเขียนเอง?"
นางหมายความว่า ข้าลอกบทกวีเขามางั้นหรือ?
ถูกต้อง!
ข้านี่แหละลอกมา!
แต่เจ้าจะมีหลักฐานหรือไม่?
เฉินลี่ยกมุมปากยิ้ม: "คุณหนูไป๋ เจ้ามีหลักฐานหรือไม่? ถ้าไม่มี ก็อย่าพูดพร่ำเพ้อ"
"ไม่อย่างนั้น ข้าจะฟ้องเจ้าข้อหาหมิ่นประมาท เจ้ากำลังใส่ร้ายข้า!"
ไป๋ซินหวี่พูดไม่ออกชั่วครู่
นางอ่านบทกวีมานับหมื่นบท แต่บทกวีนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นวันนี้จริง ๆ
แต่นางก็ไม่อยากยอมรับง่าย ๆ
ไป๋ซินหวี่ส่งเสียงเย็น: "เจ้าลองแต่งอีกบทหนึ่งตอนนี้ ถ้ายังมีพลังแห่งบทกวี ข้าก็จะยอมเป็นเมียเจ้า!"