เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นเหนือจวนตระกูลเฉิน ก้องกังวานไปทั่วสารทิศ
เฉินชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
ผู้ที่เคยหยิ่งผยองยิ่งนัก บัดนี้เบิกตากว้าง สีหน้าเขียวคล้ำ น่าเกลียดยิ่งนัก
จะยกเฉินชิงเยวี่ยให้เป็นภรรยาของเฉินลี่?
แล้วข้าล่ะ?
นางคือคู่หมั้นของข้านะ!
ส่วนเฉินลี่ภายในใจกลับดีใจจนแทบระเบิด!
ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็ได้เมียเพิ่มอีกคน
ฝีมือท่านพ่อช่างรวดเร็วนัก
เฉินชิงเยวี่ยคือสาวงามอันดับสิบในบัญชีงามแห่งแคว้นชางเชียวนะ!
ตอนเด็กนางมักมาหาเฉินลี่เล่นเสมอ ในฐานะผู้ข้ามภพ เฉินลี่เองก็ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับเด็ก ๆ แค่ทำว่าวง่าย ๆ ตัวหนึ่ง ก็หลอกนางให้เล่นได้ทั้งวัน จนตัวเปื้อนโคลนไปหมด...
ต่อมาพอโตขึ้นทั้งคู่ก็ค่อย ๆ ห่างเหินกันไป
ซุนจิ่วเวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ บนใบหน้าขาวผ่อง มีแววหึงหวงวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เมื่อวานนางเพิ่งแต่งงานกับเฉินลี่ อีกไม่นานก็จะมีผู้หญิงอีกคนมาแบ่งสามีร่วมกัน
ความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้ซุนจิ่วเวยเกิดความหวั่นไหว
แต่นางเป็นเพียงของกำนัลที่ถูก"มอบ"ให้แก่ตระกูลเฉิน จะกล้าแสดงความไม่พอใจได้อย่างไร?
วินาทีถัดมา ซุนจิ่วเวยก็ฉีกยิ้มออกมา โค้งคำนับแสดงความยินดีกับเฉินลี่:
"ยินดีกับท่านสามีด้วยเจ้าค่ะ"
เฉินลี่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ค่อย ๆ หยิกแก้มของซุนจิ่วเวยเบา ๆ แล้วหัวเราะ:
"หนูน้อยผู้นี้หึงหรืออย่างไร?"
"วางใจเถิด ไม่ว่าข้าจะแต่งอีกกี่คน เจ้าก็เป็นภรรยาคนแรกของข้าเสมอ"
"เลือดในมือหรือหลังมือก็ล้วนเป็นเนื้อเดียวกัน ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีตลอดไป ไม่มีทางทิ้งเก่ามาหาใหม่"
คำพูดของเขาดูมีพลังที่ปลอบประโลมจิตใจได้อย่างประหลาด
ซุนจิ่วเวยมองเฉินลี่นิ่ง ๆ ความหม่นหมองในใจถูกขับไล่ไปได้มากกว่าครึ่งในพริบตา
นางเม้มริมฝีปาก ซาบซึ้งจนพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินลี่ ใบหน้าแนบกับอก พูดเสียงเบา:
"ขอบคุณท่านสามีเจ้าค่ะ"
"จิ่วเวยได้แต่งงานกับท่านสามี นับเป็นบุญวาสนาข้ามสามชาติภพจริง ๆ"
เฉินลี่ตบหลังบาง ๆ ของนางเบา ๆ ก้มลงกระซิบข้างหูซุนจิ่วเวย "แค่ขอบคุณด้วยปากเปล่าหรือ? คืนนี้ชำระร่างกายให้สะอาด แล้วรอให้ข้าโปรดปรานอย่างว่านอนสอนง่าย"
ลมหายใจร้อนชื้นเป่ารดที่ใบหู ทำให้แก้มของซุนจิ่วเวยแดงก่ำขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำด้วยความเขินอาย
นางกัดฟัน เขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบข้างหูเฉินลี่:
"จริง ๆ แล้ว... ตอนนี้ก็ได้เหมือนกันเจ้าค่ะ..."
ในขณะที่เฉินลี่และซุนจิ่วเวยกำลังหวานชื่นกันอยู่นั้น เสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธและไม่เข้าใจก็ดังขึ้น
"ไม่... เป็นไปไม่ได้!"
เฉินชิงเฟิงตาแดงก่ำ คำรามด้วยความโกรธ
ยอดหญิงอันดับหนึ่งของตระกูลเฉิน เหตุใดต้องยกให้กับคนไร้ความสามารถที่บำเพ็ญไม่ได้?
เพราะเหตุใด!!
เฉินชิงเฟิงจ้องเฉินลี่เขม็ง กัดฟันพูด:
"เฉินลี่ เจ้าต้องพูดอะไรกับเฉินป้าถวนแน่นอน! แต่อย่าเพิ่งหยิ่งนัก เรื่องในตระกูลเฉิน ยังไม่ใช่เฉินป้าถวนคนเดียวที่จะตัดสินได้!"
"เจ้ารอไว้เถิด ตราบใดที่ข้ายังอยู่ น้องสาวชิงเยวี่ยจะไม่มีวันแต่งงานกับเจ้าคนไร้ประโยชน์!"
"นางเป็นของข้าเท่านั้น!"
พูดจบ เฉินชิงเฟิงก็รีบวิ่งออกจากลานบ้านไป
มองดูเงาหลังที่รีบร้อนของอีกฝ่าย เฉินลี่ส่ายหน้า ยิ้มเย็น "โง่เขลา ไม่มีความคิดแม้แต่น้อย ฝึกบำเพ็ญสูงเท่าใดจะมีประโยชน์อันใด?"
"ท่านสามี... ตอนนี้ท่านยังไหวอยู่หรือไม่?"
ซุนจิ่วเวยในอ้อมกอดเงยหน้าใบหน้าอันประณีตขึ้นมา จ้องมองเฉินลี่ด้วยสายตาหวานเย้ายวน
ริมฝีปากแดงนางอ้าเล็กน้อย ปลายลิ้นแดงสดยื่นออกมาจากซอกฟันขาว เปิดเผยสู่สายอากาศ
เห็นภาพนี้ เฉินลี่คิดในใจ ต่อให้ไม่ไหวก็ต้องทำให้ไหว!
ยิ่งไปกว่านั้นตนเองมีพลังไตศักดิ์สิทธิ์ สู้ได้สามวันสามคืนก็ยังคงแข็งแกร่งดั่งมังกร!
"อ๊า!"
ซุนจิ่วเวยร้องเบา ๆ ถูกเฉินลี่อุ้มขึ้นจากเอว แล้วอุ้มเข้าไปในห้อง...
(เวลาที่เหลือจินตนาการเอาเอง)
(จินตนาการไม่ถึง กรุณาไปที่เน็ตดิสก์)
............
............
ในขณะเดียวกัน
ณ หอประชุมใหญ่ตระกูลเฉิน เกิดความวุ่นวายขึ้น!
ผู้อาวุโสทั้งหกของตระกูลเฉินปรากฏกายพร้อมกัน ตรงเข้าไปในหอประชุมใหญ่
ตระกูลเฉินในฐานะตระกูลใหญ่แห่งแคว้นชาง ประกอบด้วยสายหลักหนึ่งสาย สายสาขาหกสาย และสายย่อยนับไม่ถ้วน
"เฉินป้าถวน เจ้าเกินไปแล้ว!"
"เรื่องแต่งงานของชิงเยวี่ยกับเสี่ยวลี่ เจ้าไม่ปรึกษาหารือกับข้า แล้วตัดสินใจเองตามอำเภอใจ ยังมีข้าผู้เป็นพี่ชายอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่?"
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีขมับหงอกเล็กน้อย ใบหน้าสง่างามและสุภาพ ชี้หน้ามาว่าเฉินป้าถวนเสียงดัง
ชายผู้นี้ชื่อเฉินจ้านเทียน เป็นพ่อบุญธรรมของเฉินชิงเยวี่ย
อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในหกผู้อาวุโสของตระกูลเฉิน ดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสใหญ่ มีชื่อเสียงสูงยิ่ง!
ได้ยินคำตำหนิของเฉินจ้านเทียน เฉินป้าถวนก็ไม่โกรธ กลับยิ้มแย้มเต็มหน้า:
"พี่ใหญ่เอ๋ย ท่านเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกันกับข้า ข้าจะทำร้ายท่านได้อย่างไร?"
"ชิงเยวี่ยแต่งงานกับลี่เอ๋อร์ นี่คือเรื่องดีใหญ่โต เรื่องดีเช่นนี้ ต่อให้คนอื่นมาอ้อนวอน ข้าก็ไม่ยอม"
สีหน้าของเฉินจ้านเทียนมืดดำลงทันทีราวกับหมึก
ผู้อาวุโสอีกห้าคนก็มีเส้นดำเต็มหน้าเช่นกัน
โดยเฉพาะผู้อาวุโสสองเฉินโชว์ ที่ส่งเสียงหึเย็น:
"น้องเจ็ด ความสามารถของชิงเยวี่ยโดดเด่น ในบรรดาคนรุ่นหลังของตระกูลเฉิน นอกเหนือจากชิงเฟิงลูกชายข้าแล้ว ยังมีใครคู่ควร?"
"ลี่เอ๋อร์ลูกชายเจ้า เกิดมาไม่สามารถบำเพ็ญได้ ทำได้แค่เขียนบทกวีดี ๆ สองสามบท จะคู่ควรได้อย่างไร?"
"อีกทั้ง พี่จ้านเทียนตกลงกับข้าไว้แล้ว จะยกชิงเยวี่ยให้กับชิงเฟิง เจ้าทำแบบนี้ ต้องการตบหน้าสายสาขาเฉินโชว์ของข้ากระนั้นหรือ?"
"ใช่หรือไม่ พี่จ้านเทียน?" เฉินโชว์สายตามองไปที่เฉินจ้านเทียน
เฉินจ้านเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนไม่เต็มใจจะยอมรับ แต่สุดท้ายก็ยังพยักหน้าแข็งทื่อสองที
เฉินโชว์เหมือนมั่นใจในชัยชนะ สายตามองไปที่เฉินป้าถวน
"เฉินป้าถวน เจ้าได้ยินหรือไม่?"
"ได้ยินแล้วจะทำไม? ให้ตายเถอะ! ข้าต่างหากที่เป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลเฉิน คำพูดของข้าคือสวรรค์! เฉินชิงเยวี่ยต้องมาเป็นภรรยาลูกชายข้าให้ได้!"
เฉินโชว์ขมวดคิ้ว: "เจ้าแบบนี้ทำให้ข้าลำบากใจ..."
"ลำบากใจ? งั้นก็ไม่ต้องทำอีกต่อไป!"
เฉินป้าถวนลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน ฝ่ามือหนึ่งตบจนเก้าอี้แตกเป็นเสี่ยง สายตาเย็นชาจ้องเฉินโชว์
ตูม!
พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งออกจากร่างเฉินป้าถวน
เฉินโชว์ทั้งกายสั่นสะเทือน ความโกรธแค้นในใจถูกความเยือกเย็นดับลงในพริบตา
ร่างกายทั้งหมดแข็งทื่อ
นึกขึ้นได้ทันใดว่า กำลังการต่อสู้ของเฉินป้าถวนแข็งแกร่งเพียงใด ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะต่อกรได้
เฉินป้าถวนยิ้มเย็น: "ดูเหมือนเจ้าเข้าใจแล้ว... กลับไปซะทั้งหมด!"
เมื่อพูดจบ ผู้อาวุโสทั้งห้าเฉินโชว์ก็จากหอประชุมไปอย่างอับอาย เหลือเพียงเฉินจ้านเทียนยืนอยู่กับที่
"น้องเจ็ด คนอื่นกลัวเจ้า แต่ข้าไม่กลัว"
"พูดถึงขั้นภูมิ เราทั้งคู่ต่างอยู่ที่ขั้นเทพมนุษย์เก้าชั้น แต่ถ้าพูดถึงการประลองเป็นตาย เจ้าไม่ใช่คู่มือข้า"
"เมื่อก่อน หากไม่ใช่เพราะแม่ขอให้ข้าไม่แย่งชิงกับเจ้า ตำแหน่งเจ้าบ้านอาจไม่ใช่ของเจ้า"
เฉินป้าถวน: "พี่ใหญ่เจ้า..."
เฉินจ้านเทียนน้ำเสียงสงบลง "ข้าเพียงอยากถามสักประโยคเดียว ทำไม?"
เฉินป้าถวนเดินลงจากแท่น มาหยุดตรงหน้าเฉินจ้านเทียน น้ำเสียงจริงใจ: "พี่ใหญ่ ในพี่น้องเจ็ดคนของตระกูลเฉิน มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน เมื่อเทียบกับอีกห้าคนแล้ว เราเป็นญาติสนิทที่สุดในบรรดาญาติทั้งหมด!"
"ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร? จะทำร้ายลูกบุญธรรมของเจ้าได้อย่างไร?"
"หากเจ้าเชื่อข้า ก็จงตอบตกลงมาเถิด"
ได้ยินดังนั้น เฉินจ้านเทียนเงยหน้าขึ้นทันที มองใบหน้าที่คุ้นเคย ความคิดย้อนกลับไปร้อยปีก่อน
ตอนนั้นตนเองยังหนุ่มสาว ได้ฝึกฝนร่วมกับเฉินป้าถวน ออกเดินทางร่วมกัน ลุยแดนลับแย่งชิงโอกาส
เฉินจ้านเทียนยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ ครั้งหนึ่งในคลื่นสัตว์อสูร เขาบาดเจ็บสาหัส เฉินป้าถวนแบกตนเองไว้ สู้กับสัตว์อสูรนับหมื่นเพียงลำพัง แบกเขากลับมาจากประตูผี
ก็ในครั้งนั้นเอง ที่เฉินป้าถวนบาดเจ็บสาหัส ทิ้งโรคแอบแฝงที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้
นึกถึงเรื่องราวในอดีต ดวงตาของเฉินจ้านเทียนร้อนผ่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำ: "น้องเจ็ด พี่เชื่อเจ้า"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เฉินป้าถวนหัวเราะเสียงดัง
"เชื่อข้า แล้วยังจะถามว่าทำไมอีก!"
"กลับไปล้างลูกสาวเจ้าให้สะอาด สามวันต่อมาส่งมาที่นี่ก็พอ!"
เฉินป้าถวนตบไหล่เฉินจ้านเทียน ปลอบใจ "วางใจเถิด การจัดการของข้ามีความหมายลึกซึ้ง!"
เฉินจ้านเทียนถอนหายใจ
คิดในใจว่า ยกลูกสาวผู้เป็นเลิศให้กับคนที่บำเพ็ญไม่ได้ จะมีความหมายอันลึกซึ้งอะไรได้?
ก็แค่รักลูกชายมากเกินไปเท่านั้นแหละ!
"ลี่เอ๋อร์เด็กคนนี้ แม้การกระทำจะไม่ยึดติดกับรายละเอียด แต่กลับรู้จักความถูกต้อง มีคุณธรรมงดงาม ยกชิงเยวี่ยให้เขา ก็ไม่นับว่าไม่เหมาะสม..."
เฉินจ้านเทียนพูดอย่างมีความหมาย "เพียงแต่ น้องเจ็ด เจ้าต้องระวังเฉินโชว์พ่อลูกคู่นั้นให้ดี... เอ๋! ข้าพูดมากเกินไปไม่ได้ ขอตัวก่อน"
เฉินป้าถวนหรี่ตาเล็กน้อย มองดูเงาหลังของเฉินจ้านเทียนที่จากไป สีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น สีหน้าเฉินป้าถวนเปลี่ยนไป เอวโก่งลง มือข้างหนึ่งกุมท้อง หน้าผากมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
"ฟ้าเอ๋ย... ขอเวลาข้าอีกหน่อย... ได้หรือไม่... ลูกชายข้า... เขายังต้องการข้า..." เฉินป้าถวนพึมพำเบา ๆ
เขาหันหลังจะนั่งลง แต่กลับเห็นเศษไม้เกลื่อนพื้น
ถึงได้นึกได้ว่า เก้าอี้เพิ่งถูกเขาตบแตกเมื่อครู่นี้เอง
ให้ตายเถอะ!
"ไอ้ห่า! หามเก้าอี้เข้ามา!"