ภายในห้องโถงใหญ่ของหออู๋ซาน
เฉินลี่ส่งบทกวีแล้ว ก็เอนกายนั่งบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ รอคอยให้สาวใช้มาเชิญขึ้นไปยังชั้นสาม เพื่อพบกับเซียวฉูอี สาวงามอันดับแปดของบัญชีงาม... แล้วก็... ฮี่ๆๆ...
แต่สองสหายสนิทของไป๋ซินหวี่กลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
ชุนหัวยิ้มเย็น: "ซินหวี่ เจ้านี่ช่างถูกความรักบังตาจริงๆ เซียวฉูอีแม้แต่บทกวีของเราสามคนยังไม่แลดู แล้วนางจะไป... ถูกใจเขาได้อย่างไรกัน!"
เฉวี่ยวี่ก็ไม่เชื่อเช่นกัน พูดเสริม: "ก็ใช่น่ะสิ ถ้าบทกวีของเขาถูกเซียวฉูอีเลือกได้ ฉันจะยอมเป็นวัวเป็นควายให้เขาใช้ รับใช้ป้อนข้าวป้อนน้ำ!"
ไป๋ซินหวี่เดิมทีก็ยังมีความหวังเล็กๆ ในตัวเฉินลี่อยู่ แต่พอถูกสหายทั้งสองว่ากล่าวเช่นนั้น ก็เริ่มไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา
ไป๋ซินหวี่สะกิดแขนเฉินลี่ แล้วถามเสียงเบา: "เจ้าแต่งอะไรไว้? มันจะได้หรือไม่?"
เฉินลี่ส่งเสียงหึ: "ถ้าไม่ได้ ข้าจะยืนกลับหัวด้วยมือแล้วหั่นผักด้วยมีดทำครัวให้ดู!"
ไป๋ซินหวี่รีบเอามือปิดปากเฉินลี่ทันที: "อย่า อย่า... ถ้าเกิดเป็นอะไรไปก็ไม่ดี..."
"มีดทำครัวพังแล้วจะเป็นไรไป?"
ไป๋ซินหวี่มุมปากกระตุก นึกในใจว่า ข้ากลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรต่างหาก
เฉวี่ยวี่เห็นทีจะมีนิสัยชอบเถียงเป็นอาจิณ พอได้ยินคำพูดของเฉินลี่ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง พูดขึ้นทันที: "เจ้าจะเก่งอะไรกัน ในเมื่อถ้าเจ้าได้เจอเซียวฉูอีจริงๆ ฉันจะหกหัวลงมาเต้นเสาให้ดู!"
"!!!"
คำพูดนี้ดังออกมา แม้แต่มารดาแห่งหอที่ผ่านโลกมามากก็ยังตกใจ
และในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังขึ้น