เฉินลี่มึนงงไปหมด!
ลงมือกันขนาดนี้เลยหรือ?
ตนเองยังไม่ทันได้ออกแรงเลย เจ้ากลับโผเข้ากอดเสียแล้ว?
เรื่องนี้กลับทำให้เฉินลี่ในใจเริ่มหวั่น ๆ รู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก
จะบังเอิญเจอแหเหลอกันรึเปล่านะ!
นางไม่ใช่หญิงโรคจิต ที่แค่โลภอยากได้ร่างกายข้าหรอกนะ?
"คุณชายเฉิน ท่านกลัวสิ่งใดหรือ?"
"หรือว่าฉูอีที่กล้ากระตือรือร้นขนาดนี้ จะทำให้ท่านคิดว่าข้าเป็นหญิงสำส่อน?"
เซียวฉูอีเอ่ยด้วยลมหายใจหอมดั่งกล้วยไม้ น้ำเสียงนุ่มนวลแฝงไปด้วยการหยอกเย้า
"ประการแรก คุณชายเฉิน บทกวีของท่านทำให้ข้าประทับใจอย่างลึกซึ้ง"
"ประการที่สอง ท่านคือชายคนแรกที่อ่านหัวใจของข้าออก"
"ประการที่สาม คุณชายในฐานะทายาทแห่งตระกูลเฉิน ทั้งที่บุคลิกและพรสวรรค์ล้วนโดดเด่นเหนือผู้ใด แต่กลับยอมให้ชาวโลกร่ำลือว่าท่านเป็นคนไร้ประโยชน์ นี่มิใช่การอดทนในสิ่งที่คนทั่วไปทนไม่ได้หรอกหรือ?"
"ประการที่สี่ ข้าพอจะดูหน้าคนเป็น เห็นว่าข้ากับท่านมีลักษณะคู่ควรเป็นสามีภรรยากัน"
"เมื่อพบรักแท้เช่นนี้ แล้วข้าจะมัวเก็บอาการไปทำไมเล่า?"
ฟังคำเหล่านี้ เฉินลี่ต้องเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว ในใจคิดว่านางผู้นี้ช่างคิดไกลเสียเหลือเกิน
ไม่เพียงรู้ถึงภูมิหลังของเขา ยังมองออกว่าเขามิใช่คนไร้ค่า
สายตาคู่นี้ ช่างเฉียบแหลมนัก!
เซียวฉูอีซบลงข้างหูเฉินลี่ เอ่ยถามเสียงเบา:
"คุณชายเฉิน ท่านเต็มใจแต่งงานกับข้าหรือไม่?"
เฉินลี่วางใจลง พลางยิ้มตอบ: "เพียงคุณหญิงเซียวพยักหน้ารับ ข้าจะส่งคนไปรับท่านกลับทันที"
เซียวฉูอีมุมปากหยักยิ้ม: "ฝีมือเป่าขลุ่ยของข้าไร้เทียมทาน ก่อนอื่น ให้ข้าเป่าเพลงหนึ่งให้คุณชายฟังเป็นอย่างไร?"
เป่าขลุ่ย?