"วันหนึ่ง หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้า เต๋าผู้หนึ่งเหยียบย่างบนหิมะมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งเรียกกันว่าหมู่บ้านนิวเจีย"
"หมู่บ้านนิวเจียแห่งนี้..."
เฉินลี่เล่าเรื่องราวของ《ตำนานปรมาจารย์อินทรีจ้าวเหอ》อย่างค่อยเป็นค่อยไป
เพียงไม่กี่ประโยคแรก ก็ดึงดูดหญิงสาวผู้มีความสามารถทั้งสามในรถม้าได้แล้ว
รถม้าค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังหออู๋ซาน
เมื่อเฉินลี่เล่าถึงตอนที่หยางเทียซินและกัวเซียวเทียนครอบครัวต้องประสบภัยพิบัติ
ไป๋ซินหวี่ ชุนหัว และเฉวี่ยวี่ ต่างก็มีสีหน้าโกรธแค้น ระบายความไม่พอใจออกมา
"หวันหยานหงเลี่ยผู้นี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!"
"คนทรยศ ควรตาย!"
"เหตุใดชิวฉูจีในตอนนั้นไม่ฆ่าเขาซะเล่า?"
.............
เฉินลี่เล่าจนถึงตอนที่เซียงหนานชีไกวทั้งเจ็ดสู้กับชิวฉูจีที่ศาลาหยานอวี่
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ตกลงกัน ต่างออกไปตามหาลูกหลานของตระกูลกัวและหยางทั้งสอง
"เซียงหนานชีไกวเดินทางไปทางทะเลทรายทางเหนือ สุดท้ายก็พบเด็กคนหนึ่งในดินแดนทะเลทราย..."
"เด็กคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือลูกหลานของตระกูลกัวและหยางทั้งสองจากในอดีต!"
เล่าถึงตรงนี้ เฉินลี่ก็หยุดลงทันที
ไป๋ซินหวี่รีบเร่ง: "ต่อไปสิ เร็วเข้า!"
เฉินลี่ยกมุมปากขึ้น: "อยากรู้ว่าเรื่องจะจบลงอย่างไร โปรดฟังตอนหน้าเป็นอันรู้ผล"
"???"
หญิงสาวทั้งสามต่างไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
กำลังฟังอย่างเพลิดเพลิน กลับมาหยุดตรงนี้ ใครจะทนไหว?
เฉวี่ยวี่เอ่ยขึ้น: "เพิ่งจะอินเข้าไปได้นิดเดียว เจ้าก็หยุดซะแล้ว เจ้าตั้งใจหรือไม่?"
ชุนหัวจ้องตากลมโตทันที: "ใช่แล้ว ทำไมใจร้ายขนาดนี้"
ไป๋ซินหวี่สะบัดแขนเฉินลี่ เอ่ยออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ท่านสามี เล่าเรื่องต่อไปเถิดเจ้าค่ะ"
"เด็กที่เซียงหนานชีไกวพบนั้นเป็นใครกันแน่?"
"เป็นลูกหลานของกัวเซียวเทียนหรือ?"
"หรือว่าเป็นลูกหลานของหยางเทียซิน?"
เฉินลี่ยิ้มบางๆ
"พวกเจ้ามาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อไปหออู๋ซานหรอกหรือ?"