เฉินลี่พาเฉินชิงเยวี่ยและซุนจิ่วเวยออกจากห้องโถงใหญ่ ระหว่างเดิน เขาหันไปมองเฉินชิงเยวี่ยที่อยู่ข้างกาย แล้วถามเสียงเบา:
"ภรรยาชิงเยวี่ย เจ้าบอกสามีตามตรงเถอะ เฉินโชว์มีเรื่องไม่ดีอยู่ในกำมือของท่านลุงจ้านเทียนหรือไม่?"
จากปฏิกิริยาของผู้คนในห้องโถงเมื่อครู่ เฉินจ้านเทียนดูจะหวาดระแวงเฉินโชว์อย่างมาก ถึงขนาดยอมสละตำแหน่งเจ้าบ้านให้โดยดี
นอกจากจะมีเรื่องไม่ดีอยู่ในกำมือแล้ว เฉินลี่คิดไม่ออกจริงๆ ว่ามีเหตุผลอื่นใดอีก
ต้องรู้ว่าท่านลุงจ้านเทียนมีพลังมากพอจะสังหารเฉินโชว์ได้ด้วยฝ่ามือเดียว!
เฉินชิงเยวี่ยก้มหน้า นิ้วมือบิดชายผ้า ลังเลอยู่นาน จึงเอ่ยปาก:
"เป็นเสี่ยวไท่... เสี่ยวไท่ถูกวางยาพิษประหลาดชนิดหนึ่ง มีเพียงเฉินโชว์เท่านั้นที่มียาแก้..."
"ท่านพ่อต้องทำตามคำสั่งเฉินโชว์เพื่อเสี่ยวไท่เท่านั้น ท่านสามี อย่าโทษท่านพ่อนะ ท่านพ่อมีเสี่ยวไท่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว ท่านพ่อก็ไม่มีทางเลือก"
เฉินลี่หรี่ตาทั้งสอง คิดในใจ: ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เสี่ยวไท่ถูกวางยา มิน่าล่ะครั้งก่อนที่เห็นเขา ใบหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ
เห็นเฉินลี่ไม่พูดอะไร เฉินชิงเยวี่ยคิดว่าเขากำลังโกรธเฉินจ้านเทียน สายตาจึงแวบหนึ่งด้วยความกังวล
นางยื่นมือหยกน้อยๆ จับแขนเฉินลี่ แล้วพูดขอโทษเสียงเบา: "ท่านสามี ขอโทษนะ..."
เฉินลี่หยิกจมูกน้อยๆ ของเฉินชิงเยวี่ยเบาๆ ทำเป็นโกรธ: "ขอโทษมีประโยชน์อะไร คืนนี้ชำระร่างกายให้สะอาด แล้วรีบให้กำเนิดทายาทให้สามีโดยเร็ว ข้าก็จะยกโทษให้เจ้า"
เฉินชิงเยวี่ยสีหน้าเป็นกังวล "ท่านสามี ท่านพ่อเพิ่งจากไปวันนี้ เจ็ดวันนี้คงไม่ได้..."
ซุนจิ่วเวยก็พูดเสริมข้างๆ "พวกเราต้องไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อ"
เฉินลี่กระตุกมุมปาก คิดในใจว่า ท่านพ่อของพวกเรายังมีชีวิตอยู่ดี จะไว้ทุกข์อะไรกัน!