เฉินป้าถวนหันกลับมา สายตาเย็นชา:
"เขาไม่ใช่พี่น้องพวกเรา"
"เขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า"
"ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นภัย"
"เพื่อให้เสี่ยวลี่มีสภาพแวดล้อมในการเติบโตที่มั่นคง ข้าไม่สามารถปล่อยเขาไว้ได้"
เฉินจ้านเทียนสีหน้าซับซ้อน เฉินป้าถวนตอนนี้ก้าวเข้าสู่ขั้นเข้าสู่เซียนขั้นที่หนึ่งแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้อีกต่อไป
เฉินป้าถวนกล่าว: "พี่จ้านเทียน ข้าผิดหวังในตัวท่านมากกับสิ่งที่ท่านทำเมื่อเช้านี้ ท่านกลับยอมให้เฉินโชว์ดำรงตำแหน่งเจ้าบ้าน สมองท่านตอนเด็กถูกลาตีหรืออย่างไร ถึงได้พังไปขนาดนี้?"
เฉินจ้านเทียนจ้องเขา: "ฮึ! เจ้าคำรามอะไร เจ้าตอนเด็กยังถูกหมูชนต้นไม้เลย!"
เฉินจ้านเทียนสะบัดแขนเสื้อจากไป มุ่งตรงไปยังตำรายาที่จวนของเฉินโชว์
เมื่อเฉินจ้านเทียนจากไป เฉินป้าถวนก็หันไปมองผู้อาวุโสอีกสี่คน ไอสังหารบนใบหน้าสลายไปในทันใด กลับกลายเป็นรอยยิ้ม:
"พี่ทั้งสี่ พวกเรายังคงเป็นครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกัน"
"พรุ่งนี้ อย่าลืมมาประชุมที่ห้องโถงใหญ่ ข้ามีเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับความอยู่รอดของตระกูลจะประกาศ!"
พูดจบ เฉินป้าถวนก็ยิ้มแล้วจากไป
ผู้อาวุโสทั้งสี่สบตากัน กระดูกสันหลังรู้สึกเย็นวาบ
หากเมื่อเช้าพวกเขาสนับสนุนเฉินโชว์ คืนนี้ชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นเช่นเดียวกับเฉินโชว์หรือไม่?
แค่คิด สี่คนก็ขาอ่อนจนแทบเดินไม่ไหว
ต่างคนต่างประคองกัน เดินออกจากจวนของเฉินโชว์
............
............
"ยาถอนพิษ! ยาถอนพิษอยู่ไหน!"
ตำรายาที่จวนของเฉินโชว์ ตอนนี้รกร้างวุ่นวายไปหมด
พื้นมีเม็ดยามากกว่าร้อยเม็ดและสมุนไพรนับไม่ถ้วนกระจัดกระจาย