ในห้องลับ แสงสลัวราง
มีเพียงเฉินลี่กับเฉินป้าถวนเท่านั้น
เฉินป้าถวนนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด ไร้ซึ่งเลือดฝาด
เขาสุดกำลังแรงสุดท้าย กุมมือเฉินลี่ไว้แน่น เสียงแผ่วเบา:
“ลี่เอ๋อร์ พ่อโรคเก่ากำเริบขึ้นมาแล้ว…ชีวิตคงอยู่ได้ไม่นาน…หลังจากพ่อจากไป เจ้าต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว…เพื่อมิให้คนร้ายคิดร้าย…”
ได้ยินดังนั้น หัวใจของเฉินลี่ก็สั่นสะเทือนอย่างแรง ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
เฉินป้าถวนนับว่าเป็นพ่อที่ดีเลิศคนหนึ่งอย่างแท้จริง
เมื่อตอนที่เขาถูกตรวจพบว่ามีร่างกายที่ไร้ประโยชน์ เฉินป้าถวนไม่ได้รังเกียจเขา หรือคิดว่าเขาทำให้ตนเสียหน้า
กลับยิ่งรักใคร่เขามากขึ้น คอยให้กำลังใจเขาเสมอ และคิดหาทุกวิถีทางเพื่อหาวิธีเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายของเขา
“พ่อ ตราบใดที่ลูกยังอยู่ พ่อจะไม่เป็นอะไร” เฉินลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “พ่อดูนี่สิว่ามันคืออะไร”
พูดจบ เฉินลี่ก็หยิบยาออกมาจากแขนเสื้อ
มันคือยาระดับสวรรค์ที่ระบบมอบให้เมื่อคืนนี้ — ยาคืนชีพวสันต์
สามารถรักษาบาดแผลทั้งหมดของผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นเทพมนุษย์ได้อย่างเพียงพอ!
ทันทีที่ยาคืนชีพวสันต์ปรากฏขึ้น ห้องลับทั้งห้องก็สว่างไสวไปด้วยแสงสีทองที่แผ่ออกมาจากยาระดับสวรรค์
เฉินป้าถวนบนเตียง รูม่านตาหดตัวอย่างฉับพลัน หัวใจเกิดคลื่นยักษ์ถาโถม!
“ยาระดับสวรรค์…ยาระดับสวรรค์…ยาคืนชีพวสันต์!”
เฉินป้าถวนเสียงสั่นเทา: “ลี่เอ๋อร์ เจ้า…ยาเช่นนี้ล้ำค่าเพียงใด…เจ้าหามันมาได้จากที่ไหน?”
ยาระดับสวรรค์ ล้ำค่าเกินกว่าจะประมาณได้!
เขาทุ่มเทความคิด พยายามซื้อหาด้วยราคาที่สูงลิ่ว แต่กลับไม่เคยได้แม้แต่เม็ดเดียว
แต่ไม่คิดว่า เฉินลี่จะหยิบมันออกมาได้ง่าย ๆ เช่นนี้
มันจะสมเหตุสมผลได้อย่างไร?
“พ่อลืมไปแล้วหรือ? เมื่อวานลูกเพิ่งแต่งงานกับชิงเยวี่ย นี่คือรางวัลที่บรรพชนมอบให้”
“พ่อรีบกินมันเข้าไปเถิด”
เฉินลี่พยุงเฉินป้าถวนขึ้น ส่งยาคืนชีพวสันต์เข้าปากของเขา แล้วลูบหลังเบา ๆ เพื่อช่วยให้เขากลืนและย่อย