จวนตระกูลเฉิน
เฉินลี่พาเซียวฉูอีมาที่โถงใหญ่ของจวนตระกูลเฉิน เพื่อพบเฉินป้าถวน
"ท่านพ่อ ข้าเองก็หาภรรยาให้ตัวเองได้แล้ว พรุ่งนี้จัดโต๊ะฉลองสักหน่อย"
ขณะนั้น เฉินป้าถวนกำลังฝึกฝ่ามือสายฟ้าสะเทือนฟ้าอย่างหนัก พอได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เขารวบรวมพลังกลับ หันกลับไปมอง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้น "เสี่ยวลี่ สายตาดีนัก หญิงงามขนาดนี้ ลูกสาวใครกัน?"
เฉินลี่ตอบ "ปราชญ์หญิงอันดับหนึ่งแห่งหออู๋ซาน เซียวฉูอี"
"อะไรนะ! หญิงจากซ่องเรือ?"
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินป้าถวนแข็งค้าง เขาดุว่า "พูดเหลวไหล! ตระกูลเฉินเรามีวินัยเคร่งครัด เจ้าจะแต่งหญิงจากซ่องเรือได้อย่างไร!"
เซียวฉูอีขมวดคิ้วงาม "ท่านเจ้าบ้าน ข้ายอมจำนนอยู่ที่หออู๋ซานก็จริง แต่ไม่เคยทำตัวมัวหมอง ขอท่านได้โปรดเคารพข้าด้วย"
เฉินป้าถวนหัวเราะเย็น "ข้าไม่ปฏิเสธว่าในส้วมอาจมีทองคำ แต่ทายาทตระกูลเฉินจะไม่มีวันงมทองในส้วมเด็ดขาด!"
ด่าได้สกปรกเหลือเกิน!
เฉินลี่เองก็เริ่มฟังไม่ไหว
"ท่านพ่อ..."
เฉินป้าถวนขัดขึ้น "อย่าเรียกข้าว่าพ่อ! ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ผู้หญิงคนนี้จะไม่มีวันก้าวเข้ามาในจวนตระกูลเฉิน!"
เฉินลี่ทำตาหยีส่งสัญญาณ "คำสั่งของบรรพชน..."
แต่เฉินป้าถวนกลับไม่ยอม "ถึงเป็นคำสั่งบรรพชนก็ไม่ได้! ผู้หญิงในโลกนี้มีเป็นหมื่นเป็นแสน จะไปหาใครก็ได้ อย่ามายุ่งกับหญิงแพศยา!"
เห็นเฉินป้าถวนดูหมิ่นตนถึงเพียงนี้ เซียวฉูอีก็เดือดดาลขึ้นมาบนใบหน้า กำหมัดน้อยแน่น กัดฟันพูดว่า