“การแต่งบทกวีได้ในเจ็ดก้าวจะนับเป็นอะไร?”
“ข้าดื่มสุราหนึ่งถ้วยแต่งได้ร้อยบท ต่อให้ก้าวเดียวบทหนึ่งก็ไร้ปัญหา”
เฉินลี่เดินไปใกล้หลิงไป๋ มุมปากยกขึ้น เผยรอยยิ้มอันเย่อหยิ่งและทระนง
ส่วนหลิงไป๋กลับแสดงรอยยิ้มอย่างมีชัย คิดในใจว่าในที่สุดก็ตกหลุมพรางแล้ว!
หากแข่งความเร็วในการแต่งบทกวี เขาไม่มีทางแพ้!
ส่วนที่เฉินลี่พูดว่าดื่มสุราหนึ่งถ้วยแต่งได้ร้อยบทนั้น เขาไม่เชื่อเลยสักนิด
เจ้าคิดว่าในหัวของเจ้า มีตำรากวีที่ไม่มีใครเคยอ่านซ่อนอยู่หรือ?
จะแต่งบทกวีได้อย่างง่ายดาย?
ยังไม่ทันเมาก็พูดจากเพ้อเจ้อแล้ว!
“ในเมื่อแข่งกันที่จำนวนบทกวี เช่นนั้นกำหนดหัวข้อสักหนึ่งหัวข้อ ใช้ดอกไม้เป็นหัวข้อเถอะ!”
เฉินลี่ยักไหล่ พูดอย่างไม่แยแส “แล้วแต่เจ้าแล้วกัน”
ได้ยินคำพูดนี้ หลิงไป๋หัวเราะอย่างมีชัย
ส่วนไป๋ซินหวี่ เซียวฉูอี และหลิวชิงเสวี่ย ต่างสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ต้องรู้ว่า... สิ่งที่หลิงไป๋ถนัดที่สุด ก็คือการแต่งบทกวีที่มีดอกไม้เป็นหัวข้อนี่แหละ!
จนถึงตอนนี้ เขาแต่งบทกวีเกี่ยวกับดอกไม้ไปแล้วหลายสิบบท
นี่มันเป็นการใช้จุดอ่อนไปตีจุดแข็งโดยแท้!
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างลุ้นให้เฉินลี่
หลิงไป๋ยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง แล้วจึงส่ายหัวโยกตัว แต่ละก้าวที่เหยียบลง ก็หยุดชะงักสองสามวินาที จากนั้นจึงเอ่ยบทกวีออกมา
“ลำธารฤดูใบไม้ผลิข้ามคืนเพิ่มรอยใหม่ เงาสะท้อนดอกท้อซ่อนครึ่งประตู อย่าโทษสายลมตะวันออกเร่งผมขมขื่น ดอกไม้นี้เดิมคือวิญญาณปีก่อน”
“บทที่หนึ่ง!”
ลูกสมุนของหลิงไป๋ตะโกนขึ้นทันที
“เงาขาวสะท้อนคลื่นยามราตรียังไม่สิ้น กลิ่นเย็นและจันทราเต็มหาดทราย รู้ดีว่าตนมิใช่เมล็ดพันธุ์โลกมนุษย์ ไม่ยอมให้แมลงปอยืนบนจานหยก”
“บทที่สอง!”
............
เมื่อหลิงไป๋เดินครบเจ็ดก้าว ก็แต่งบทกวีได้ทั้งหมดห้าบท เรียกได้ว่าทำลายสถิติเดิมของตนเองที่แต่งบทกวีได้ในเจ็ดก้าวต่อหนึ่งบท!