เดิมทีท้องฟ้ายังมืดมิด แต่เฉินลี่เดินจากจวนของเฉินจ้านเทียนกลับมาถึงเรือนเล็กใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วยาม
เพิ่งก้าวเข้าบ้าน ไก่ก็เริ่มขันแล้ว!
เฉินลี่ในใจขุ่นมัวนัก คิดแค้นว่า:
ต้องเรียนวิชาบินให้ได้!
ดีที่สุดต้องเป็นแบบเมฆตีลังกาที่รวดเร็วปานนั้น
ตนเองจะต้องสืบสกุลให้แพร่หลาย ความเร็วตามไม่ทัน จะเป็นนายบริหารเวลาได้อย่างไร?
อยากฝึกวิชา ต้องเปลี่ยนร่างกายที่ไร้ประโยชน์ก่อน อยากเปลี่ยนร่างกาย ก็ต้องแต่งเมียหลายคน มีลูกหลายคน
ดังนั้น เฉินลี่จึงเร่งฝีเท้าไปยังห้องของซุนจิ่วเวย
เพิ่งผลักประตูเข้าไป ก็เห็นซุนจิ่วเวยกำลังสวมเสื้อผ้าอยู่
ผ้าคาดอกน้อย ๆ ดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก
เฉินลี่เผยอยิ้มมุมปาก: "ภรรยาจิ่วเวย เมื่อคืนสามีไม่อยู่ นอนหลับสบายดีหรือไม่?"
ไม่มีเจ้าอยู่ด้วย ย่อมนอนหลับได้ดีสิ!
ซุนจิ่วเวยแก้มแดงระเรื่อ เอ่ยเสียงเย็น: "มีเจ้าอยู่ด้วย ถึงจะนอนไม่หลับ!"
เฉินลี่แสร้งทำเป็นเสียใจ: "เมื่อเจ้าว่าเช่นนี้ ข้าก็ไปละ"
ซุนจิ่วเวยรีบร้องเรียก: "อย่า! ข้าล้อเล่นต่างหาก"
ซุนจิ่วเวยตบเตียง: "รีบขึ้นมาสิ ผ้าห่มยังอุ่นอยู่"
เฉินลี่รีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม โอบซุนจิ่วเวยไว้ในอ้อมแขน
"ภรรยา เจ้ารู้หรือไม่ว่าการจอดรถข้างทางคืออะไร?"
"จอดรถข้างทาง?"
ซุนจิ่วเวยได้ยินก็รู้สึกงุนงง เฉินลี่มิได้อธิบายเพิ่ม
อย่างไรเสีย ทุกอย่างอยู่ในความเข้าใจอันดีโดยไม่ต้องพูด
............
............
"จิ่วเวย นี่คือน้ำทิพย์น้ำนมหยกน้ำแข็ง เจ้าเอาไปดื่ม มหาประโยชน์ต่อการฝึกฝนของเจ้า!" เฉินลี่หยิบขวดเล็กสีขาวออกมา
ได้ยินคำนี้ ซุนจิ่วเวยเบิกตากว้างทันที ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ อุทานว่า:
"อะไรนะ? น้ำทิพย์น้ำนมหยกน้ำแข็ง! นี่คือน้ำทิพย์ระดับสวรรค์! มีเพียงตระกูลยอดฝีมือชั้นสูงสุดเท่านั้นจึงจะมี ท่านสามี ท่านได้มาจากที่ใด?"
ซุนจิ่วเวยไม่ค่อยเชื่อ จึงรับขวดกระเบื้องเคลือบมาตรวจดูทันที
กลิ่นอายวิญญาณเข้มข้นโชยมา นับเป็นระดับสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย!