เช้าวันรุ่งขึ้น
เวินมู่ลืมตาตื่นขึ้นมา พลางรู้สึกว่าตัวเองปีนขึ้นไปบนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนอีกครั้ง
หิมะบนภูเขานุ่มละเอียด ยกขึ้นมากำมือหนึ่ง สัมผัสดีมาก
เวินมู่อดไม่ได้ที่จะขยำหิมะสีขาวในมือเบา ๆ ค่อยๆ สัมผัสไปมา รู้สึกว่ามันแน่นและลื่น
"เล่นพอแล้วยัง?"
ซูชิงยวนไม่รู้ว่าตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คิ้วเรียวคม ดวงตาเย็นชามองเขา
"ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอตื่น"
เวินมู่พูดปากอย่างนั้น แต่มือไม่ได้ขยับออกจากตัวเธอ
ซูชิงยวนมองลงไปแล้วหัวเราะเยาะ "เช้าขนาดนี้ก็มีเรี่ยวแรงแล้วเหรอ?"
พูดจบ เธอก็ผลักอกเวินมู่ออก แล้วลุกขึ้นนั่งจากเตียง
"แต่ไม่ได้นะ! ร่างกายฉันยังไม่หายดี"
ซูชิงยวนพูดเสร็จ เห็นสีหน้าอดกลั้นบนใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเวินมู่ แล้วรู้สึกว่าเขาช่างน่าหลงใหลจนสุดขีดจริง ๆ
หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?
หรือว่าจะ...
ไม่ได้ ๆ ๆ ๆ...
ซูชิงยวนรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนมาก กลัวว่าเวินมู่จะเห็นสีหน้าเธอในตอนนี้ จึงรีบหันหลังไปอย่างรวดเร็ว หยิบเสื้อผ้าบนเตียงมาสวมใส่
เวินมู่มองแผ่นหลังอันงดงามของเธอจากด้านหลัง
แนวกระดูกสันหลังเป็นร่องโค้งลาดลงไปเรื่อย ๆ จนถึงก้นกบ
เอวคอดทั้งสองข้าง มีลักยิ้มเอวที่ประณีตและเซ็กซี่สองจุด
เวินมู่รู้สึกว่าลักยิ้มเอวสองจุดนั้นน่ารักเกินไปจริง ๆ อดไม่ได้ที่จะกดนิ้วโป้งลงไป มือก็คว้าเอวของซูชิงยวนไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
ซูชิงยวนถูกสัมผัสอย่างไม่ทันตั้งตัว ตัวสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว
เอวถูกคว้าไว้ เธอยังคิดว่าเวินมู่จะบังคับขืนใจเธอ จึงรีบปฏิเสธว่า