ใบหน้ารูปไข่กลมกลึงของซูชิงซียิ้มที่มุมปากแต่แววตาไม่ยิ้ม ดวงตาทั้งสองข้างโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ทำให้มองไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไรอยู่ก้นบึ้ง
มุมปากของเธอโค้งขึ้นจริง แต่กลับไร้ซึ่งความสดใสอบอุ่นแบบปกติแม้แต่น้อย
เวินมู่รู้สึกทันใดว่าแอร์เย็นลง เขาจำใจยอมรับว่า “พี่สาวคนรองของนายกัด”
“อ้าว! ตอนนี้พี่กับพี่สองสนิทกันมากเลยนะ!” น้ำเสียงของซูชิงซีเต็มไปด้วยความหึงหวง ราวกับคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง กำลังจะทะลักล้นออกมา
เธอพูดเบา ๆ แค่ประโยคเดียว แล้วก็เงียบไป ดูเหมือนกำลังรอให้เวินมู่อธิบาย
“ก็...คงจะใช่ มั้ง!” เวินมู่พยักหน้าอย่างแข็งทื่อ
“นายก็รู้นี่ พี่สาวคนที่สองอยากเป็นประธานกรรมการมาตลอด ก่อนหน้านี้เกลียดฉันที่ยึดตำแหน่งของเธอไป”
“ตอนนี้เธอได้ดั่งใจแล้ว ท่าทีที่เป็นปฏิปักษ์ต่อฉันก็ดูเหมือนจะลดลง”
“ที่จริงตอนเด็ก ๆ มีช่วงหนึ่งที่ฉันกับพี่สาวคนที่สองของนายสนิทกันดี”
“โอ๋? พี่หมายความว่าฉันเกิดทีหลัง เลยไม่เข้าใจความผูกพันระหว่างพี่น้องของพวกพี่งั้นสิ?”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“งั้นนายหมายความว่ายังไง!” ดวงตาของซูชิงซีเหมือนตั้งขึ้นมา ดูดุร้าย
เวินมู่ตกใจ มองซูชิงซีอย่างประหลาดใจ เธอนาน ๆ ครั้งถึงจะรุกเร้าใครได้ก้าวร้าวขนาดนี้
ซูชิงซีก็รู้ตัวว่าปฏิกิริยาของตัวเองเมื่อครู่มากเกินไป