"ไม่มีสัมมาคารวะ เรียกพี่คนโตสิ"
ซูชิงยวนดวงตานิ่งดั่งบ่อน้ำแข็ง จ้องซูชิงเหราอย่างเยียบเย็น
ซูชิงเหราเบิกตากลมโตด้วยความงุนงง สีหน้าฉงน "เอ๊ะ จริงเหรอ?"
เธอเหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง พูดพร้อมรอยยิ้ม "ต่อไปไม่แน่นะ!"
ซูชิงยวนเกร็งกรามจนแน่น ออร่าเย็นชาที่แผ่ออกมาแปรเปลี่ยนเป็นแรงกดดันอันแหลมคม อากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง
"แกก็ได้แค่อาศัยเวินย่าแหละ เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องแกเลยด้วยซ้ำ ฉันต่างหากที่เป็นผู้หญิงคนเดียวของเขา!"
ซูชิงเหราไม่ใส่ใจ ยิ้มบางๆ แล้วกลับพูดถึงเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นมา
"พี่สาว ฉันรู้ว่าทำไมก่อนหน้านี้พี่ถึงเกลียดเขามาก"
"ก็เพราะฉัน ใช่ไหม?"
สีหน้าซูชิงยวนชะงักไปชั่วขณะ
ซูชิงเหราพูดต่อไปเอง "พวกเราสามคนอายุพอๆ กัน โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่เขากลับชอบฉันมากกว่า ชอบมากกว่าพี่ตลอด"
"พี่สาว นี่คือเหตุผลหลักที่พี่เกลียดเขาต่างหากล่ะ!"
"ถึงเขาจะคิดว่าเสี่ยวไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา แต่ไอ้เด็กนอกไส้ที่ปากพี่เรียกนั้น เขากลับทะนุถนอมเหมือนแก้วตาดวงใจ"
"ทำไมล่ะพี่? เพราะเสี่ยวตอนเด็กๆ หน้าตาเหมือนฉันราวกับแกะ ฉันน่ะเป็นคนที่เขาชอบที่สุดมาโดยตลอด ต่อไปก็จะเป็นแบบนี้แหละ"
ซูชิงเหราเดินเข้าไปใกล้ซูชิงยวน มือวางบนท้องของอีกฝ่าย แล้วกระซิบข้างหูว่า
"เพราะงั้น ท้องของพี่ต้องทำหน้าที่ให้ดีๆ ล่ะ! วันไหนที่ฉันคิดจะเปิดเผยเรื่องทั้งหมด ถ้าพี่ยังไม่มีลูกขึ้นมา ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกันว่าจะเตะพี่ออกไป"
ซูชิงยวนปัดมือซูชิงเหราออก ขมวดคิ้วมุ่น
ในใจเต็มไปด้วยความฉงน
"แกคิดจะทำอะไรกันแน่?"