ซูชิงหยานนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง คิดอยู่นานจนถึงตอนเย็น
เธออยากลงมือ แต่ก็หาวิธีไม่ได้
หลายปีมานี้เธอปฏิบัติกับเวินมู่เย็นชามาโดยตลอด ถ้าจู่ ๆ เปลี่ยนท่าที เขาจะต้องรู้สึกเก้อเขินแน่นอน
แต่ถ้าจะค่อย ๆ ปลูกฝังความสัมพันธ์ เธอก็ไม่มีเวลาแล้ว!
จะทำยังไงดี?
หรือว่าจะเฉลยทุกอย่างให้เขาฟัง?
จู่ ๆ ซูชิงหยานก็เกิดไอเดีย รีบใส่เครื่องความเป็นจริงเสมือนทันที
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เวินมู่จำลองฟัง
“แล้วฉันต้องทำยังไง ถึงจะได้พี่มา”
เวินมู่จำลองดึงตัวเองออกจากอาการตกใจแรกเริ่ม คิดอยู่นาน ก็ให้คำแนะนำออกมา
ซูชิงหยานฟังจบก็ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามันมีความเสี่ยงไม่น้อย
“พี่ฉลาดขนาดนี้ ถ้าฉันทำแบบนี้ เขาจะไม่รู้จริง ๆ หรอว่าฉันเป็นคนทำ”
“ฉันอาจจะรู้ได้ แต่ฉันจะไม่กล้าทำลายน้ำใจเธอหรอก”
ซูชิงหยานคิดอยูครู่หนึ่ง ไม่ลังเลอีกต่อไป พยักหน้า
“ฉันจะลองดู”
เวินมู่ยิ้มอย่างชื่นชม “เก่งมาก น้องห้า เธอทำได้แน่นอน”
ได้วิธีมาแล้ว ซูชิงหยานก็ถอดเครื่องความเป็นจริงเสมือนออก เริ่มรวบรวมข้อมูลที่มีอยู่
……
เวินมู่กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลซู จอดรถเข้าอู่
โดยบังเอิญ เขาเห็นรถคันหนึ่งทางซ้าย มีผู้หญิงคนหนึ่งหน้าแนบกับพวงมาลัย เหมือนกำลังร้องไห้
เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือรถของซูชิงเหรา
เขาลงจากรถ เดินไปที่ข้างรถของซูชิงเหรา โน้มตัวลงเคาะกระจกของเธอ