บทที่ 3 เธอรักศักดิ์ศรี
สีหน้าของเจียงซูเหมียนพลันเปลี่ยนไป เธอกำผ้าขี้ริ้วแน่นแล้วออกแรงเช็ดโต๊ะ ปากก็พึมพำเสียงเบา
“เมื่อไหร่คุณจะมีเวลาว่างบ้างล่ะ”
“ฉันก็แค่เห็นคุณเหนื่อยเกินไป เลยอยากช่วยสักหน่อย...”
เธอคิดว่าเขาคงไม่ได้ยิน แต่เผยจิ้นจือได้ยินทุกคำ
เธอเคยเห็นใจเขาตอนไหนกัน?
เผยจิ้นจือไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาถือถุงผักเข้าไปในครัว ไม่นานก็ผัดกับข้าวเสร็จสองอย่าง
ผัดขึ้นฉ่ายใส่หมู กับผัดผักรวม
ล้วนเป็นอาหารบ้าน ๆ ที่กินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
เจียงซูเหมียนรีบแย่งตักข้าว ยกจาน แล้วจัดตะเกียบ
แววตาที่เผยจิ้นจือมองเธอยิ่งลึกล้ำขึ้น
ฝีมือทำอาหารของเขาดีมาก เจียงซูเหมียนก้มหน้ากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอถูกเขาเลี้ยงจนอ้วนขึ้นหลายกิโล
เผยจิ้นจือรีบกินไปสองสามคำก็ลุกขึ้นยืน
“ฉันไปก่อนนะ กินเสร็จแล้ววางชามไว้ตรงไหนก็ได้ เดี๋ยวฉันกลับมาล้าง”
พูดจบ เขาก็หยิบกุญแจรถไฟฟ้า ก่อนหมุนตัวเปิดประตูออกไป
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงซูเหมียนคงกินอิ่มแล้ววางชามทิ้งไว้ จากนั้นก็ออกไปเล่น
แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าทำแบบนั้นอีกแล้ว
ถึงจะไม่ต้องเอาใจเผยจิ้นจือ อย่างน้อยก็ห้ามทำให้เขารู้สึกไม่ดีกับเธอไปมากกว่านี้
หลังมื้ออาหาร เจียงซูเหมียนเข้าไปล้างชามล้างหม้อในครัว
ตามปกติแล้ว ครัวที่ไม่มีเครื่องดูดควัน ผนังย่อมมีคราบน้ำมันเหนียว ๆ สะสมอยู่เต็มไปหมด
แต่ผนังกลับสะอาดเอี่ยม
เผยจิ้นจือซื้อแผ่นวอลล์เปเปอร์ใสกันคราบน้ำมันจากอินเทอร์เน็ตมาติดไว้ หลังทำอาหารเสร็จแต่ละครั้งก็จะเช็ดทำความสะอาด
ขวดเครื่องปรุงต่าง ๆ วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ครัวเป็นอาณาเขตของเผยจิ้นจือ เจียงซูเหมียนไม่เคยก้าวเข้ามาเลยสักครั้ง เขาจัดบ้านจนสะอาดเป็นระเบียบไปหมด
เจียงซูเหมียนมองไปรอบ ๆ อยากทำความสะอาด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
เธอไม่รู้จะทำอะไร แต่ก็ไม่กล้าอยู่ว่าง ๆ พอเห็นฝุ่นจับหนาบนพัดลมเก่า ๆ ก็เริ่มคิดว่าจะถอดพัดลมออกมาล้าง
...
เมืองเอเป็นเมืองหลวง
ช่วงบ่ายสามสี่โมง อากาศร้อนเหมือนอยู่ในลังนึ่งขนาดยักษ์
เผยจิ้นจือเพิ่งส่งอาหารเสร็จหนึ่งออเดอร์ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พักในห้างสรรพสินค้า
เขาไม่สนใจสภาพแวดล้อมอันวุ่นวายรอบตัว
เขาก้มมองโทรศัพท์ บนหน้าจอเป็นรูปกระโปรงตัวหนึ่ง
กระโปรงทรงดอกตูมของแบรนด์ชาแนล สีดำตัดขาว ดีไซน์เกาะอกเข้ารูปเอว ชายกระโปรงซ้อนเป็นชั้น ๆ ราวกับดอกตูม
แฟนสาวของเขาสวย ผิวก็ขาว เผยจิ้นจือนึกภาพออกเลยว่าเธอจะดูดีแค่ไหนเมื่อสวมมัน
ป้ายราคาด้านล่างระบุไว้ 61,000 หยวน
แต่เงินทั้งหมดที่เขามีอยู่ติดตัวมีแค่พันกว่าหยวน
เผยจิ้นจือเงยหน้าดื่มน้ำอึกหนึ่ง
หลังฟื้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความทรงจำของเขาหยุดอยู่ที่คืนที่คุณปู่เสียชีวิต
ปีนั้นเขาอายุ 16 ปี ญาติเพียงคนเดียวจากไป ทิ้งให้เขาเคว้งคว้างและโดดเดี่ยว
เขาไร้เป้าหมาย ไร้ความหวัง และไม่มีแรงใจจะมีชีวิตต่อ
วันแล้ววันเล่า เขากิน นอน และทำงานไปอย่างไร้ความรู้สึก
ตลอดครึ่งปีมานี้ เจียงซูเหมียนเป็นคนคอยพยุงเขาให้ก้าวต่อไป
เขาอายุมากกว่าเธอสี่ปี
แฟนสาวอายุน้อย ใช้เงินมือเติบ และมักควบคุมตัวเองไม่ได้
เครื่องสำอาง กระโปรง เครื่องประดับ... ตอนนี้กองพะเนินอยู่ในบ้าน
แต่เผยจิ้นจือคิดมาตลอดว่าผู้หญิงรักสวยรักงามเป็นเรื่องปกติ เขาจึงปล่อยให้เธอทำตามใจ
เขาคิดว่ารอให้เธอโตขึ้นอีกหน่อยก็คงดีขึ้น อย่างไรเงินเดือนเดือนละ 40,000 หยวนของเขาก็เลี้ยงเธอไหว
ไม่คิดเลยว่าแฟนสาวจะแอบไปกู้เงินออนไลน์โดยไม่บอกเขา
ตอนแรกที่เผยจิ้นจือรู้เรื่องนี้ ในใจกลับไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจเท่าไรนัก
เขาคงเป็นคนมองโลกสวยเกินไปนิด คิดว่าเงิน 200,000 หยวนเป็นแค่เงินเล็กน้อย ไม่สำคัญอะไร
แต่เมื่อความจริงอยู่ตรงหน้า หลังจ่ายหนี้ผ่อนของเดือนก่อนแล้ว เขากลับต้องยืมเงินเพื่อนร่วมงาน แม้แต่ค่าเช่าห้อง 800 หยวนก็ยังไม่มี
เผยจิ้นจือนึกถึงท่าทีผิดปกติของแฟนสาววันนี้อีกครั้ง
ตั้งแต่คบกันมา แฟนสาวไม่เคยแม้แต่จะตั้งขวดซีอิ๊วที่ล้มให้เข้าที่ ต้องรอให้เขากลับบ้านมาจัดการ ส่วนปกติกินข้าวเสร็จก็วางชามทิ้งไว้บนโต๊ะ
แต่วันนี้เธอกลับผิดปกติ แย่งกันล้างชามล้างหม้อ ทั้งยังทำความสะอาดบ้าน...
เธออยากได้กระโปรงตัวนี้มากขนาดนั้นจริง ๆ หรือ?
เผยจิ้นจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสลับไปเปิดแอปอีกตัวเพื่อตรวจดูสถานการณ์ตลาดหุ้นวันนี้
หุ้นตัวหนึ่งที่เขาเล็งไว้เมื่อหลายวันก่อน วันนี้ราคากลับพุ่งขึ้นหลังจากร่วงลงจนถึงขีดจำกัดจริง ๆ
เผยจิ้นจือคลายสีหน้าลง แล้วกดโทรออก
“คุณก็เห็นแล้วนี่ ข่าวที่ฉันให้คุณไปไม่ผิด”
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง คิ้วของเผยจิ้นจือขมวดต่ำ แววตาคมกริบ น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
“มีแค่ฉันที่รู้สถานการณ์ต่อจากนี้ของหุ้นตัวนี้”
“ถ้าจะซื้อข่าวนี้แบบเหมาจ่าย ฉันเอา 61,000 หยวน ขาดแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ได้”
วางสายไปได้ไม่นาน ข้อความจากธนาคารก็แจ้งว่าเงินเข้าบัญชีสำเร็จ
พอดี 61,000 หยวน
ที่จริงเผยจิ้นจือเข้าไปเล่นหุ้นเองได้ แต่เงินทุนไม่พอ อีกทั้งความเสี่ยงก็สูงเกินไป
ตลาดหุ้นผันผวนคาดเดาไม่ได้ เขากลัวว่าถ้าเดิมพันพลาดขึ้นมา แฟนสาวจะต้องอดอยากไปกับเขา แถมยังไม่มีที่ซุกหัวนอน
เธอเอาแต่ใจขนาดนั้น จะให้ลำบากแบบนี้ได้อย่างไร
เผยจิ้นจือทำใจไม่ได้
คิดไปคิดมา วิธีที่ดีที่สุดคือขายข้อมูลให้คนเล่นหุ้นเพื่อหารายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ
วิธีนี้มีความเสี่ยงน้อยกว่า แต่ใช่ว่าจะเจอโอกาสได้ง่าย ๆ โชคดีที่เขาบังเอิญเจอเข้า และเดิมพันถูกด้วย
เผยจิ้นจือลุกขึ้น ถือเงินที่เพิ่งได้มาแล้วตรงไปร้านชาแนลใกล้ที่สุด
...
เจียงซูเหมียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ ๆ ดังมาจากในห้อง
เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที
แย่แล้ว ทำไมเธอถึงเผลอหลับไปได้!
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว
เจียงซูเหมียนกุมศีรษะอย่างหงุดหงิด
เดิมทีเธอตั้งใจจะออกไปซื้อของมาทำมื้อเย็น แต่แผนพังหมดแล้ว
ม่านผ้าถูกเปิดออก เผยจิ้นจือเดินออกมาจากห้องน้ำ
ผมของเขาเปียกชุ่ม ไม่ได้สวมเสื้อผ้า มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้ ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาวตรงเรียว กล้ามเนื้อแน่นกระชับ รูปร่างทรงสามเหลี่ยมกลับหัวได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ
เจียงซูเหมียนรีบเบนสายตากลับ ปลายหูแดงระเรื่อขึ้นเงียบ ๆ
คบกันมาครึ่งปี ทั้งสองทำทุกอย่างที่ควรทำกันไปหมดแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นเรือนร่างของเผยจิ้นจือ เธอก็ยังรู้สึกกระดากอายอยู่ดี
เผยจิ้นจือเดินผ่านเธอไปที่ระเบียง หยิบผ้าขนหนูแห้งมาเช็ดผม
“คืนนี้ทำกับข้าวไม่ทันแล้ว ฉันซื้อข้าวมาให้ วางไว้บนโต๊ะแล้ว”
“คุณกินหรือยัง?”
“กินแล้ว”
เจียงซูเหมียนไม่ได้ถามอะไรต่อ
เธอลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะพับ แต่กลับเห็นกล่องของขวัญหรูหราวางอยู่บนเก้าอี้
บนกล่องมีตัวอักษรสีทองของชาแนลสลักอยู่
สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนหันไปมองเผยจิ้นจือ
“นี่...คืออะไรเหรอ?”
“ลองเปิดดูสิ”
เจียงซูเหมียนค่อย ๆ เปิดกล่องอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นกระโปรงตัวเล็กที่เธออยากได้มาตลอด ราคา 61,000 หยวนตัวนั้นอยู่ข้างใน!
“ใช่แบบที่คุณอยากได้หรือเปล่า?”
เจียงซูเหมียนพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเหม่อลอย
เผยจิ้นจือไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบชุดส่งอาหารสะอาดมาเปลี่ยน
เขามีชุดส่งอาหารแค่สองชุด ช่วงหน้าร้อนเหงื่อออกมาก ต้องเปลี่ยนบ่อย ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปีเสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว
เจียงซูเหมียนใช้นิ้วลูบเนื้อผ้าเบา ๆ สัมผัสนุ่มลื่นมือ
เผยจิ้นจือหัวไว ไม่นานก็กลายเป็นคนส่งอาหารที่ทำยอดสูงสุดในละแวกนี้ แต่ละเดือนหาเงินได้มากกว่า 40,000 หยวน
เขาเก็บเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันไม่กี่ร้อยหยวน ที่เหลือยกให้เธอทั้งหมด
เจียงซูเหมียนไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้อยู่ในมือมาก่อน
เมืองใหญ่มีทั้งของน่าสนใจและสวยงามมากกว่าหมู่บ้านบนภูเขาอันแร้นแค้นตั้งเท่าไร
เธอเห็นอะไรก็อยากได้ อยากลองไปหมด
เจียงซูเหมียนดื่มด่ำกับความพึงพอใจจากการได้จับจ่ายใช้สอย ทั้งยังรู้จัก “พี่สาวคนสนิท” ที่ว่านั่นบนโลกออนไลน์กลุ่มหนึ่ง ทุกวันพวกเธอออกไปเดินห้าง ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม กระเป๋า และเครื่องสำอาง กินอาหารในร้านหรู แม้แต่เรียกรถก็ยังต้องเลือกเบาะธุรกิจระดับพรีเมียม...
พอเธอรู้สึกตัวอีกที ก็เป็นหนี้ไปแล้วกว่า 200,000 หยวน
หนึ่งเดือนก่อน เผยจิ้นจือจับได้
เจียงซูเหมียนคิดว่าเขาคงระเบิดอารมณ์ใส่เธออย่างหนัก
แต่เผยจิ้นจือกลับเงียบ ไม่ได้พูดอะไรเกินจำเป็น เพียงลดเงินที่ให้เธอใช้ในแต่ละเดือนลง
จากเดือนละ 40,000 หยวน เหลือ 20,000 หยวน
“หนี้ฉันจะใช้เอง แต่ห้ามกู้เงินออนไลน์อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะยึดโทรศัพท์คุณด้วย”
เรื่องทั้งหมด เผยจิ้นจือพูดแค่ประโยคเดียวเท่านั้น
เมื่อเทียบกับตอนอยู่บ้านแล้วทำชามแตกใบหนึ่งจนแม่จิ้มหน้าผากด่ากราด เรื่องนี้แทบไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย
เจียงซูเหมียนยิ่งได้รับการตามใจจนใจกล้าขึ้นทุกวัน ไม่นานก็ยิ่งปล่อยตัวตามใจมากกว่าเดิม
เธอรู้ว่ามีเผยจิ้นจือคอยรับมืออยู่ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เป็นไร จึงยังใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยเหมือนเดิม
พอเห็นของอะไรที่อยากได้แต่เงินไม่พอ เธอก็เอะอะโวยวายให้เผยจิ้นจื้อซื้อให้
เมื่อก่อนเผยจิ้นจือมักหน้าบึ้งแล้วจ่ายเงินให้
แต่ของพวกนั้นราคาแค่ไม่กี่พันหยวน ซื้อให้ก็แล้วไป
เผยจิ้นจือเป็นคนสุขุม ทั้งยังชอบเตรียมพร้อมรับมือเรื่องที่อาจเกิดขึ้นล่วงหน้า
เจียงซูเหมียนไม่เคยคิดเลยว่า ในตอนที่บ้านยังมีหนี้ 200,000 หยวน เขาจะยอมจ่าย 61,000 หยวนซื้อกระโปรงตัวเล็กให้เธอ