อย่างน้อยก็ในอดีต ไทน็อต ปาร์น เคยตาบอดมาจริงๆ
เรื่องนี้หลี่หยางค่อนข้างมั่นใจ
ไม่อย่างนั้น สัตว์ร้ายใต้เอวของเขาคงไม่เมินเฉยต่อภาพสุดเชิญชวนตรงหน้าไปได้ขนาดนี้
ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังโลดแล่นอยู่บนเตียง กำลังเข้าสู่จุดไคลแมกซ์
ส่วนไทน็อต ปาร์น ใส่หูฟัง นั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง สายตาลอยเหม่อจับจ้องไปที่พวกเขา
ตอนนั้น หลี่หยางเป็นสาวใช้ชงชาที่อยู่ข้างกายไทน็อต ชื่อว่าซ่าวเหยา
แต่งหน้าจัดมาก กลบใบหน้าที่งดงามตามธรรมชาติจนดูธรรมดา
ตัวตนเป็นของปลอม ชื่อก็ปลอม หน้าตาก็ปลอม
เธอซบอยู่ในอ้อมกอดของไทน็อต จ้องมองจุดสำคัญของเขาอย่างไม่เกรงใจ—
ท่ามกลางเสียง "อื้อ อา" ต่อเนื่องเป็นฉากหลัง ไม่พบสิ่งผิดปกติ
เสร็จกิจแล้ว ชายบนเตียงซึ่งเป็นตัวแทนของไทน็อตก็ถอนตัวลงอย่างเงียบเชียบ
ส่วนหญิงสาวบนเตียงยังคงถูกปิดตาอยู่
หลี่หยางออกจากอ้อมกอดไทน็อต พูดกับหญิงสาวบนเตียงว่า "เธอถอดที่ปิดตาได้แล้ว"
หญิงสาวบนเตียงได้ยินก็ถอดที่ปิดตาออก แล้วหมอบกราบแทบเท้าไทน็อตตามธรรมเนียมของเมืองเมียน
ไทน็อตถอดหูฟัง พูดอย่างเรียบเฉย "ปรนนิบัติได้ดี กลับไปช่วยขอบคุณท่านหญิงทาลีนาแทนฉันด้วย"
ผิวเขาขาวมาก ยิ่งขับให้หางตาที่มีสีแดงเรื่อๆ ดูเด่นขึ้น ดวงตาคมคิ้วเรียวประณีต ริมฝีปากสีอ่อน เส้นกรามละมุนละไม
ชายคนนี้หน้าตาสวยเกินไป หญิงสาวถูกคำพูด "ปรนนิบัติได้ดี" ของเขาทำเอาหัวใจหวั่นไหว
เธอโยกเอวเข้าหา "ท่านหญิงทาลีนาบอกว่า ถ้าคุณพอใจ ฉันอยู่ที่คฤหาสน์ต่อได้"
พูดจบ เธอยังลูบเข่าของไทน็อตอีก
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเบาๆ สะบัดขา ทำให้หญิงสาวล้มคว่ำ
ไทน็อตยกขายาวไขว้กัน ปลายรองเท้าแตะคางของหญิงสาวพอดี แล้วงัดขึ้น
"ซ่าวเหยา... เธอสวยไหม?"
หลี่หยางไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง พูดว่า "เธอเทียบผมไม่ติดแม้แต่เส้นผม"
หญิงสาวได้ยินก็โมโหขึ้นมาทันที เธอทุ่มเงินตั้งหนึ่งล้านเพื่อใบหน้านี้ จะให้ผู้หญิงธรรมดาๆ มาดูถูกได้อย่างไร?
"ตาบอดหรือไง?! ตาบอดก็ไปรักษาสิวะ! อย่ามัวแต่พูดจาไร้สาระ! ฉันกับเธอใครสวยกว่า คนตาบอดยังดูออก!"
ยังไม่ทันที่หลี่หยางจะตอบสนอง ไทน็อตก็หัวเราะออกมาก่อน
เขาพูด "ซ่าวเหยา เธอว่าเธอตาบอด เธอโกรธไหม?"
หลี่หยางเข้าใจทันที
ตัวเองโกรธหรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญที่ไทน็อตโกรธแล้ว
เขาเป็นนาย ต้องเอาใจ
กฎข้อแรกของนกน้อยในกรงทอง:
[นายโกรธเมื่อไหร่ ต้องปลอบทันที หรือไม่ก็ปลอบบนเตียง]
หลี่หยางเลือกอย่างแรก
เธอสูดจมูกฟุดฟิด เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "อื้ม ฉันโกรธมาก คุณต้องทำให้ฉันได้เรื่องนะคะ"
หญิงสาวโมโหหนักขึ้น "แกเป็นแค่คนใช้ ยังจะมาทำตัวยั่วสวาท ดูซิว่าฉันจะจัดการแกยังไง!"
หญิงสาวเดินเข้ามา ยกมือจะฟาดหลี่หยาง
หลี่หยางคว้าข้อมือเธอไว้ ก่อนจะออกแรงหักในวินาทีถัดมา ก็หันไปมองนายของตัวเอง
แต่นายกลับนิ่งเฉย
ก็จริง เขาไม่เห็นอยู่แล้ว
แต่ยังไงก็ได้ยิน
หลี่หยางจึงปล่อยมือ ปล่อยให้ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดลงบนหน้าเธออย่างเต็มแรง
"เพี๊ยะ!" เสียงดัง ไทน็อตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
แต่เขาก็ยังไม่พูดอะไร วางมือข้างหนึ่งบนพนักโซฟา ใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ถูกันไปมา
นานอยู่จึงเอ่ยปาก "ซ่าวเหยา มาหาฉัน"
หลี่หยางกุมแก้มข้างหนึ่ง นั่งลงข้างๆ เขา
ไทน็อต "โกรธไหม?"
หลี่หยาง "ไม่กล้า"
ไทน็อตล้วงมีดสั้นออกมาจากอก ส่งให้เธอ "ตรงไหนที่เธอเสริมสวยจนสวยกว่าเธอ เธอก็กรีดตรงนั้น จนกว่าเธอจะหายโกรธ"
หลี่หยางนิ่งไปครู่หนึ่ง เสียงนุ่มนวลไร้เดียงสา "คอกรีดได้ไหมคะ?"
ไทน็อตยิ้มบางๆ มือลูบลงบนคอเรียวยาวของหลี่หยาง ปลายนิ้วเย็นเฉียบกดลงบนชีพจรที่เต้นตุบๆ
"หลีกเลี่ยงตรงนี้ อย่าเล่นจนตาย"