คำประกาศสำคัญ (ฉบับสุภาพ):
ข้าพเจ้าจะตรวจตราทั่วทั้งเว็บเป็นระยะๆ เมื่อพบการลอกเลียน ดัดแปลง หรือลอกโครงเรื่อง จะดำเนินการตามกฎหมายจนถึงที่สุด!
ผลงานที่ผ่านมาค้นหาได้ ไม่ต้องให้พูดต่อหน้าให้เสียภาพลักษณ์! กรุณาอย่าคิดว่าโชคจะเข้าข้าง!
ยินดีต้อนรับทุกท่านแจ้งเบาะแสได้ที่นี่
——————
เวลาที่เรียกเด็กเสิร์ฟ กลับไปเจอคนรู้จักเก่ากำลังขายตัว มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ?
หลี่หยางมองลงมาจากชั้นสองของคลับที่หรูหราที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เห็นชายที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายด้วย—
อดีต·คู่นอน·ของเธอ
เขาสวมแว่นตาดำ นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ปลายคอเสื้อเชิ้ตสีขาวเปิดออกเล็กน้อย อุ้มแมวแร็กดอลล์ตัวหรูไว้ในอ้อมแขน
"ดูท่าทางเขาแล้ว ฝีมือคงไม่เบา" จ้าวหย่าหลินพูดตามสายตาของหลี่หยาง
"อืมม์~"
หลี่หยางพิงราวบันไดชั้นสอง สายตากวาดผ่านลูกกระเดือกของชายหนุ่ม ไล่ลงไป...
ผู้ชายคนนี้ ก็ใช้ได้จริงๆ นั่นแหละ
หลี่หยางเห็นด้วยกับคำพูดของจ้าวหย่าหลิน
จ้าวหย่าหนาน: "เป็นไงหยางหยาง? รู้สึกอะไรไหม? มี..."
"ไม่มี" หลี่หยางละสายตากลับมา แล้วดึงดอกโบตั๋นสีชมพูออกมาจากแจกันข้างๆ
"คุณหลี่..." จ้าวหย่าหลินปรับท่าทาง "ในฐานะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านความผิดปกติทางเพศของคุณ ฉันแนะนำให้คุณวางอดีตแฟนหนุ่มลง อย่าไปยึดติดกับต้นไม้ต้นเดียว!"
เธอหยุดครู่หนึ่ง แล้วเสริม:
"ในป่าใหญ่ ต้องลองนกทุกตัวให้ครบ!"
"อย่างแรก ฉันขอย้ำอีกครั้ง ฉันไม่เคยมีแฟนตั้งแต่เกิด ไม่มีอดีตแฟนหนุ่มอะไรทั้งนั้น แล้วก็..." หลี่หยางพูดยิ้มๆ:
"คุณจ้าวคุณหมอ ถึงแม้จะกลัวฉันทำลายชื่อเสียงของคุณ แต่ก็อย่าผลักฉันให้ไปอยู่กับคนตาบอดสิ?"
"ตา...ตาบอด?" จ้าวหย่าหลินงง "เขาก็แค่ใส่แว่นตาดำ ทำไมถึง..."
พูดยังไม่ทันจบ แมวแร็กดอลล์ของชายคนนั้นก็กระโดดหนีออกจากตัวเขา คนข้างกายรีบเข้าไปพยุงเขา พาเขาเดินต่อไปข้างหน้า
จ้าวหย่าหลินตกใจ: "คนพิการก็มาขายตัวด้วยเหรอ?"
หลี่หยางยกดอกโบตั๋นขึ้นสูดดม แล้วหัวเราะ:
"เขาอาจจะแกล้งทำเป็นตาบอดก็ได้ ไม่ได้ตาบอดจริงๆ"
จ้าวหย่าหลินดูถูก: "ฮึ คนแกล้งโก้ฉันเจอมาเยอะแล้ว แต่คนแกล้งตาบอดฉันไม่เคย..."
คำพูดถูกขัดจังหวะอีกครั้ง เห็นเพียงหลี่หยางยื่นดอกโบตั๋นในมือออกไปนอกราวบันได แล้วคลายนิ้วโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย...
ชายคนที่เดินผ่านพอดีหยุดชะงัก ยกมือขึ้นรับดอกโบตั๋นที่ร่วงลงมาจากฟ้าได้อย่างมั่นคง
กลีบดอกหนึ่งร่วงหล่นจากมือที่ข้อนิ้วชัดเจนของเขา
"เห็นไหม ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เรื่องไปกว่าดอกไม้ที่ฉันโยนทิ้งอีก" หลี่หยางเอามือเท้าคางมองจ้าวหย่าหนาน ยิ้มสดใสกว่าดอกโบตั๋นที่เธอโยนทิ้งเสียอีก
จ้าวหย่าหลินไม่แน่ใจ แต่เธอรู้สึกว่าหลี่หยางกำลังด่า และด่าค่อนข้างหยาบคาย ราวกับมีแค้นฝังลึก
ดอกโบตั๋นสดใสเบ่งบานอยู่ในมือของไทน็อต ปาร์น เขาเงยหน้าขึ้น ค่อยๆ ถอดแว่นตาดำออก
ดวงตาสีน้ำตาลเทาที่ไม่เหมือนคนทั่วไป มองไปที่หลี่หยางซึ่งพิงราวบันไดอยู่ชั้นสอง
ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานาน
เขาบอกไว้ว่า จะให้โอกาสเธอออกไปเพียงครั้งเดียว
แต่ผู้หญิงคนนี้หายไปสามปี แล้วกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งที่เมืองเมียน
และเมืองเมียน ตอนนี้ก็เป็นอาณาเขตของเขา ไทน็อต ปาร์น แล้ว
ฝ่ามือค่อยๆ กำแน่น เขาขยี้ดอกไม้ที่ร่วงลงมาจากฟ้านั้นจนแหลก
ส่วนหลี่หยางที่ยืนอยู่ชั้นบน สบตาชายหนุ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ้มบางๆ
เครื่องเป่าลมปลิวผมลอนของเธอ แสงสีบนเวทีเฉียดผ่านใบหน้าของเธอพอดี
ทุกอย่างลงตัวพอดี เธอในชุดแดงงดงามจนไม่อาจละสายตา
ชายหญิงคู่หนึ่ง ใต้แสงสีอันมึนเมา สบตากัน
สายตาราวกับมีตะขอ ดึงเอาฮอร์โมนที่พันกันยุ่งเหยิงในร่างกายออกมา
ชายหญิงวัยผู้ใหญ่ เรื่องบนเตียง
ถูกคอ ก็ร่วมหลับนอนกัน
ไม่ถูกคอ ก็แยกย้ายกันไป
ใส่กางเกงแล้ว ทุกคนก็โบกมือลาเป็นคนดีมีหน้ามีตา
ในเรื่องทางเพศ หลี่หยางคิดว่าตัวเองเป็นคนสะบั้นความสัมพันธ์ได้ขาด
แต่ในช่วงหลายปีที่แยกกันอยู่ ทุกครั้งที่ยามราตรีเงียบสงบ เธอก็จะนึกถึงอดีตของทั้งคู่
นึกถึงหน้าตาที่เคยทำให้เธอสุขสมจนแทบขาดใจของชายคนนี้
แต่ภายใต้เปลือกนอกที่สมบูรณ์แบบนี้ ล้วนเป็นผลไม้ที่เน่าเปื่อยไปหมด
ถึงตอนนั้น เธอก็อดคิดไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งได้เจอกันอีก เธอจะต้องจับชายคนนี้มาถามให้รู้เรื่อง:
...
...
...
แกมันไอ้ตาบอดหน้าด้าน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แกเริ่มมองเห็นได้วะ?!
"ติ้ง!"
ชายหญิงทั้งคู่มีปากมีเสียง การแยกทางไม่ใช่เพราะความเข้าใจผิด ไม่มีนางร้าย ไม่มีรักแรก ไม่มีสามเส้า
ข้างหน้ามีปมและหักมุมอีกมาก ถ้าข้ามตอน ถึงตอนท้ายอาจจะอ่านไม่รู้เรื่องแม้แต่ฉากรัก
เรื่องนี้เขียนด้วยความตั้งใจจะเข้าห้องดำ! อิ่มหนำสำราญแน่นอน
เพราะฉะนั้นต้องเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ
พอเข้าห้องดำแล้ว ผู้อ่านที่เพิ่มเข้าชั้นหนังสือแล้วเท่านั้นถึงจะเห็นตอนอัปเดต