หลี่หยางเปิดไฟอย่างใจเย็น เห็นเทนั่วนั่งอยู่บนรถเข็นคนเดียว ดวงตาสีน้ำตาลเทาไร้โฟกัสจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าของตัวเอง
ในอ้อมแขนของเขา อุ้มแมวพันธุ์แร็กดอลล์ที่แสนจะเย่อหยิ่งเอาไว้ มันมองเธอเหมือนเห็นผู้บุกรุก ส่งเสียงร้อง "เมี๊ยว ๆ" อย่างไม่เป็นมิตร
"ฮัดเช่ย! ฮัดเช่ย!" ซ่าวเหยาก็จามพรวดพราดออกมาอีกเป็นชุด ก่อนจะสูดจมูกแล้วพูดว่า:
"ฉันนอนไม่หลับตอนกลางคืน เลยเดินเล่นแถวคฤหาสน์"
เทนั่ว: "ตีสามเชียวนะ?"
"อื้ม" หลี่หยางฝืนตอบ และเปลี่ยนเรื่องคุย: "คุณผู้ชายทำไมถึงยังไม่นอนอีกคะ?"
"คิดถึงคุณ" เทนั่วพูดเรียบเฉย
สองคำนี้ ทุบลงในใจของหลี่หยาง แต่กลับไม่กระเพื่อมแม้แต่น้อย
คำพูดหวานแหววแบบนี้ เธอเองก็พูดกับเทนั่วมามากเหมือนกัน แต่จะมีสักกี่คำที่เป็นความจริง?
เทนั่วปล่อยแมวในอ้อมแขนลง แล้วหันไปทางทิศของหลี่หยางพูดว่า "ซ่าวเหยา มาหาฉันสิ"
หลี่หยางเดินไปข้างหน้าเขา ย่อตัวลง เงยหน้าขึ้นมอง ท่าทางว่าง่ายอย่างว่านอนสอนง่าย
"ทำไมนอนไม่หลับล่ะ? ยังโกรธเรื่องเมื่อวันนี้อยู่หรือเปล่า?" เทนั่วยกมือขึ้น อยากจะลูบแก้มข้างที่ถูกตีของหลี่หยาง
หลี่หยางเอี้ยวหัวหลบ พลางฉวยจับมือของเทนั่วไว้โดยธรรมชาติ
มือของเขาเย็นเล็กน้อย เปื้อนไอหนาวของรัตติกาล ดูเหมือนจะรอเธออยู่ที่นี่มานานแล้ว
"ดึกมากแล้วค่ะคุณผู้ชาย ซ่าวเหยาพาคุณกลับห้องนะคะ"
หลี่หยางลุกขึ้นยืน อยากจะไปเข็นรถเข็น แต่เทนั่วกลับคว้ามือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
เทนั่ว: "ฉันถามเธออยู่ ยังโกรธอยู่หรือเปล่า?"
"แค่ฝ่ามือเดียวเอง ซ่าวเหยาไม่กล้าโกรธหรอกค่ะ~" น้ำเสียงเธอละมุนบาง ลอยไปด้วยกลิ่นชาของความน้อยเนื้อต่ำใจ
เทนั่ว: "พูดความจริงมา"
หลี่หยางนิ่งเงียบ
นางรองที่เป็นตัวร้ายในนิยายบนแพลตฟอร์มอ่านนิยายเล่นยังไง เธอก็แสดงอย่างนั้น
เทนั่ว: "ได้ ถ้างั้นฉันจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นหายไปจากเมืองเมียน"
หลี่หยางรู้สึกตะลึงเล็กน้อย
นี้...หายไป?
หมายถึงจะฆ่าคนให้ตายงั้นเหรอ? ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง?
เธอแค่อยากหาผู้หญิงคนนี้มาเป็นโล่ หวังจะปกปิดเรื่องที่ไปพบกับหูเจี้ยนหมิงเท่านั้นเอง
เธอไม่เคยคิดจะทำให้มีใครต้องตายเลยสักนิด
หลี่หยาง: "คุณผู้ชายพูดว่าหายไป หมายความว่ายังไงคะ?"
เทนั่วยิ้มอย่างอ่อนโยน แววตาลอยล่อง: "ก็ความหมายตามตัวอักษรไงล่ะ"
"คุณผู้ชายจะฆ่าเธองั้นเหรอ?" หลี่หยางก้มหน้าลง มองเขาอย่างระแวดระวัง
เทนั่วเผยอมุมปาก แล้วส่งเสียงหัวเราะต่ำ ๆ: "ถ้าฉันบอกว่า สองมือนี้ของฉันไม่เคยเปื้อนเลือด เธอจะเชื่อไหม?"
มุมปากของหลี่หยางกระตุกเล็กน้อย
เธอใช้เวลานานมากกว่าจะได้อยู่ข้างกายเขา แต่มันก็เป็นได้แค่ในฐานะ "คู่นอน" เท่านั้น
ตอนนี้ เธอยังไม่พบหลักฐานอาชญากรรมใด ๆ ของเขาเลยสักชิ้น
เขาดูเหมือนคนพิการผู้ไม่สนใจโลกใบนี้ หลบซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์อันโอ่อ่าหรูหรา แต่อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวแห่งนี้ทั้งวันทั้งคืน
แต่ถ้าเขาสะอาดบริสุทธิ์ขนาดนั้น แล้วองค์กรจะส่งเธอมาสอดแนมอยู่ข้างกายเขาทำไม?
เธอเชื่อมั่นว่าเขาไม่ใช่คนดี เพียงแต่เธอยังหาหลักฐานไม่เจอเท่านั้นเอง
หลี่หยางคิดแบบนั้นในใจ แต่ปากกลับตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหวานจนเกินพอดี:
"คุณผู้ชายพูดอะไร ซ่าวเหยาก็เชื่อหมดเลยค่ะ"
ในเวลาเดียวกัน ภาษากายของเธอก็แสดงออกถึงความยินยอมพร้อมใจอย่างที่สุด
ย่อเข่าลงอีกครั้ง ซบศีรษะลงบนตักของเทนั่ว อ่อนโยนยิ่งกว่าแมวแร็กดอลล์ตัวโปรดของเทนั่วซะอีก ดูจริงใจยิ่งกว่านางเอกแซ่บที่ได้รางวัลที่สุดอีก
กฎนกน้อยในกรงทอง ข้อที่สอง:
[การฝึกฝนฝีมือการแสดงคือบทเรียนที่ต้องเรียนตลอดชีวิต]
ฝ่ามือของเทนั่ววางลงบนหัวของซ่าวเหยา ลูบเบา ๆ ดูแล้วเหมือนกำลังลูบแมวจริง ๆ
เทนั่ว: "เธอเชื่อฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"อื้ม" หลี่หยางฮัมรับอย่างไม่ใส่ใจ
ยามดึกลึกลงไป อากาศบางเบาและเย็นเฉียบ หลี่หยางที่ง่วงอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งง่วงหนักขึ้นไปอีก
พอดีตอนที่เธออ้าปาก หาวอย่างเงียบ ๆ เสียงของเทนั่วก็ดังขึ้นมาจากข้างบนอย่างแผ่วเบา:
"งั้นถ้าฉันบอกว่ารักเธอ เธอจะเชื่อไหม?"