หาวค้างอยู่แค่ครึ่งเดียว ปากอ้ากลับปิดไม่ลง สมองของหลี่หยางเหมือนดับวูบไปชั่วขณะ
โชคดีที่เธอรีบูตได้ไวมาก รีบส่งค่าอารมณ์ให้ทันที:
“เชื่อเถอะ~”
เทนั่วหัวเราะ เสียงหัวเราะแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายดังขึ้นจากลำคอ
“งั้น...ทำไหมล่ะ ซ่าวเหยา”
มือที่เคยลูบอยู่บนหัวของเธอ ค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามเส้นผมที่สยายอยู่ และปลายนิ้วก็ลากผ่านลำคอที่เรียวบางของเธอ
“ตอนนี้เลยเหรอ?” หลี่หยางอุทานอย่างตกใจ
ตีสามกว่า ๆ เนี่ยนะ? ไม่กลัวตายคาที่เหรอ?
เทนั่วยิ้มลึกขึ้น มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงมา ตามขอบคอเสื้อของเธอ ไปจนถึงกระดุมเม็ดที่อยู่ตรงกระดูกไหปลาร้า...
“ถ้าไม่ทำ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าฉันรักเธอ?”
เทนั่วขับรถเร็วไปหน่อย หลี่หยางที่หาวไม่หยุดเกือบจะกระเด็นออกจากรถ
ในสายตาของหลี่หยาง เทนั่วไม่ใช่...คนธรรมดา
เขามีบุคลิกดีและรู้จักประมาณตน...
ถ้าวันหน้าไทน็อต ปาร์น กล้าลงมาเป็นเด็กบริการ เขาจะต้องเป็นดาวเด่นของซ่องแน่นอน
เป็นระดับที่เธอจ่ายไม่ไหว
ดังนั้น เธอจึงหวงแหนทุกโอกาสที่องค์กรมอบให้ในตอนนี้เป็นอย่างมาก
ภาพ 18+ ที่ได้ดูสด ๆ ในตอนกลางวัน กำลังถาโถมเข้าสู่สมองของหลี่หยางอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นฮอร์โมนของผู้ชายปนกับกลิ่นชา กลบความง่วงในร่างกายของเธอไปหมด
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีภารกิจที่หูเจี้ยนหมิงมอบหมายให้
คืนนี้อาจจะเป็นโอกาสดีที่จะได้ลอบเข้าไปในห้องหนังสือเพื่อติดตั้งอุปกรณ์ดักฟัง
ดวงตาจิ้งจอกที่งดงามแวววาวด้วยความเจ้าเล่ห์ หลี่หยางนั่งคร่อมบนตัวของเทนั่ว แล้วกอดคอของผู้ชายอย่างช่ำชอง ผลักความนุ่มนวลของร่างกายของเธอเข้าหาเขา
“คุณคะ เราไปที่ห้องหนังสือกันเถอะ”
เทนั่วเอามือข้างหนึ่งแนบกับแผ่นหลังส่วนล่างของเธอ แรงไม่หนักและไม่เบา: “ทำไมล่ะ?”
หลี่หยาง: “ง่วงนิดหน่อย อยากเปลี่ยนไปที่ที่ตื่นเต้นกว่านี้หน่อย”
เทนั่ว: “ที่ห้องหนังสือมันตื่นเต้นเหรอ?”
“ยังไม่เคยลองนี่นา” หลี่หยางนุ่มนวลอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชาย แล้วถูไถไปมา
เทนั่วหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง: “โรงรถ สระว่ายน้ำ คอกม้า เราก็ยังไม่เคยลองเหมือนกัน เลือกสักที่สิ?”
หลี่หยางแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง
นี่มันหมายความว่า เธอต้อง ‘ไปถึงไหนถึงนั่น’ กับเทนั่วในทุก ๆ จุดของคฤหาสน์ กว่าจะได้ถึงห้องหนังสืองั้นเหรอ?
หลี่หยางพยายามต่อไป: “ห้องหนังสือเงียบกว่านิดหน่อย ไม่มีคนอื่น”
เทนั่ว: “ทั่วทั้งคฤหาสน์ ไม่มีใครกล้ามารบกวนพวกเราหรอก”
หลี่หยางไม่ยอมแพ้: “ข้างนอกฉันกลัวมืด”
เทนั่ว: “งั้นก็เลือกสระว่ายน้ำสิ สระว่ายน้ำมีไฟ”
หลี่หยางพยายามคิดหาเหตุผล: “สระว่ายน้ำมีแต่ยุง ฉันกลัวถูกยุงกัด”
เทนั่ว: “งั้นก็เลือกโรงรถ ถ้าเธอชอบ จะใช้รถคันไหนก็ได้”
หลี่หยางยังคิดคำพูดใหม่ไม่ออก เทนั่วก็ตัดทางหนีของเธอเสียแล้ว พร้อมกับน้ำเสียงที่ขี้เกียจเหมือนเดิม:
“ที่รัก อย่าคิดเรื่องห้องหนังสือเลยนะ”
หลี่หยางพูดไม่ออก กัดริมฝีปาก
เทนั่วเรียกเธอว่าที่รักน้อยครั้งนัก และทุกครั้งก็เกิดขึ้นบนเตียงเท่านั้น
หลังจากลงจากเตียง นี่เป็นครั้งแรก
หลี่หยางรู้สึกไม่ชินเลย ยื่นมือไปลูบขนลุกที่ตั้งขึ้นบนแขนอย่างเงียบ ๆ
ในขณะนั้น มือของผู้ชายลูบผ่านเสื้อคลุม ขึ้นมาที่เอวทั้งสองข้างของเธอ แล้วเลื่อนขึ้นไปด้านบน
แย่แล้ว!
อุปกรณ์ดักฟังถูกติดตั้งอยู่ในกระเป๋าเสื้อที่อยู่ด้านข้างเอว!
หลี่หยางกดมือของเทนั่วไว้แน่น เหมือนกับกดปุ่ม ‘หยุด’
เทนั่วเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้น แต่แววตากลับเหม่อลอย:
“ห้องหนังสือไม่เอา ก็ไม่ทำแล้วงั้นเหรอ?”
หลี่หยางรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เธอเข้าใจดีว่าบางอย่างทำมากเกินไปไม่ได้ จะทำให้เทนั่วสงสัยได้
เรื่องห้องหนังสือ คงต้องเลื่อนไปก่อน
เธอพูดแก้ตัว: “ฉันแค่อยากจะจัดการเอง”
เสียง ‘แกรก’ ดังขึ้น หลี่หยางถอดเสื้อคลุมที่ใส่อุปกรณ์ดักฟังอยู่ออก แล้วโยนทิ้งไปไกล ๆ
ข้างในเหลือเพียงชุดนอนที่บางเฉียบ
เธอจับมือของเทนั่ว แล้วค่อย ๆ ลากขึ้นไปตามชายข้างของชุดนอน:
“คุณคะ ไม่ใช่ชอบให้ฉันเป็นฝ่ายเอี่ยมเอ่ออยู่แล้วหรอกเหรอ?” เสียงของเธอหวานจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้
ผู้ชายอุ้มเธอขึ้นมาด้วยมือเดียว
ห้องเล็กมาก เทนั่วหันตัวก็ชนตู้เตี้ย พอดีวางหลี่หยางลงบนตู้นั้น
เขาคว้าเอวของเธอ แล้วก้มลงจูบที่กระดูกไหปลาร้าของเธอ
เทนั่ว: “ตอนกลางวัน เธอดูคนสองคนนั้นทำกัน เธอรู้สึกอะไรไหม?”
หลี่หยางที่นั่งอยู่บนตู้เตี้ยไม่ตอบ
เธอสะบัดรองเท้าออก กางเข่าให้มีที่ว่าง แล้วใช้เท้าเขี่ยขาของเทนั่วเบา ๆ...
แทบไม่ได้ออกแรงอะไรเลย ผู้ชายก็ขยับเข้ามาแนบชิดกับเธอ
ความสูงระดับนี้พอดีเลย สมบูรณ์แบบ
“แล้วคุณล่ะคะ? เช้านี้ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้น เธอรู้สึกอะไรไหม?” หลี่หยางจงใจกระซิบข้างหูของเขา
มือของเธอเหมือนงู พันรอบตัวเขา เธอเชิดคอเรียวบางขึ้น เพื่อให้จูบของเทนั่วเลื่อนจากกระดูกไหปลาร้าขึ้นไปเรื่อย ๆ
“ตอนนั้นฉันใส่หูฟังฟังบทสวดสงบจิตใจ ฉันไม่ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้น...”
ผู้ชายส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ เหมือนมีดที่ล่อลวงวิญญาณ: “ตอนนี้ ฉันอยากฟังแค่เสียงของเธอคนเดียว”
เขาก้มลงที่ซอกไหล่ที่หอมกรุ่นของเธอ แล้วไล้ไปตามลำคอที่ sensitive ของเธอ ทำให้คนในอ้อมกอดส่งเสียง ‘อืม’ ออกมาเบา ๆ สุดท้ายก็หยุดที่คางที่แหลมของเธอ...
หยุดอยู่แค่นั้น ไม่ขึ้นไปแตะต้องความแดงนุ่มที่อยู่ด้านบน
ไม่จูบปาก นั่นคือข้อตกลงร่วมกันของคนทั้งสอง
ไม่ว่าจะทำกันมากี่ครั้ง สองคนนี้ก็ไม่เคยจูบปากกัน
หลี่หยางชอบความเข้าอกเข้าใจกันแบบนี้ มีเพียงความสุขทางกาย ไม่มีความรู้สึกผูกพัน ดีมาก
เหมือนกับการจ้างเด็กบริการ แถมยังไม่ต้องเสียเงินอีกด้วย
เทนั่วกัดที่เนื้อนุ่มอันโดดเด่นของเธอ ฟันที่บดละเอียดทำให้หลี่หยางสั่นสะเทือน
“แบบนี้ พอจะตื่นเต้นไหม? ยังง่วงอยู่ไหม?” เทนั่วกระซิบ แล้วปลายนิ้วก็เกี่ยวเสื้อผ้าของเธอลงไป
หลี่หยางถูกเขายั่วจนหัวใจเต้นระส่ำ เสียง ‘อืม’ ที่ดังออกมาด้วยความใคร่ ทำให้เทนั่วคิดว่านั่นคือคำตอบ
เขาจึงปลอบเธอ: “ใจเย็น ๆ รอให้เราเข้าเรื่องหลักก่อน เดี๋ยวเธอก็ไม่ง่วงแล้ว”
หลี่หยางเป็นคนที่ยืดหยุ่นไม่แข็งกร้าว และไม่ใช่คนดีเลิศอะไร