ให้ตายเถอะ ได้กำไรแล้วยังจะทำเป็นเสียรู้!
หลี่เทียซานแต่แรกก็อัดความโมโหไว้ในใจ พอเห็นหลี่สองโกวเป็นแบบนี้ ยิ่งขึ้นไฟเข้าที่ตับทันที
เขาก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว สบัดมือฟาดประชิดหน้าหลี่สองโกว
“แปะ!”
“ไอ้เวรเอ๊ย ได้หน้าแล้วยังจะทำเป็นเสียรู้ ไม่อ้วนหรือไงไอ้บ้านี่... กินขนมของข้าไปตั้งสองลูก ยังจะแถมจิ้มน้ำพริกสูตรลับของข้าอีก ฟินนักใช่ไหม! ร้องไห้อีกที ข้าจะต่อยให้เขี้ยวหลุด!”
หลี่สองโกวถูกตีจนมึนงง ยกมือกุมแก้ม ร้องไห้ louder ขึ้นไปอีก
หลิวเซียงเหลียนเห็นดังนั้น รีบดึงหลี่เทียซานไว้ “ตีเขาทำไม! คนโง่อย่างเขาจะรู้อะไร เขาหิวจริง ๆ น่ะ... ตะเกียกตะกายมาซะขนาดนี้ พ่อแม่เขาเพิ่งจากไป ไหนจะมีใครคอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้”
“เดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่สาวไปหยิบขนมจริง ๆ มาให้”
พูดจบ นางก็ฝืนกายอันไม่สบาย รีบก้าวเข้าไปในครัว
ไม่นานนัก นางก็ถือขนมเปี๊ยะขาว ๆ อวบ ๆ ออกมาสองลูก แล้วยัดใส่มือหลี่สองโกว
หลี่สองโกวสัมผัสได้ถึงขนมปังแป้งขาวนุ่ม ๆ จริง ๆ ก็หยุดร้องไห้ทันที ดวงตาเบิกโพรง wide ราวกับลูกตุ๊กตา ยิ้มจนปากแทบฉีก ดูท่าทางน้ำลายจะไหลด้วยซ้ำ หยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วยัดเข้าไปในปาก เคี้ยวอ้าปากกว้าง ๆ อย่างเอร็ดอร่อย แล้วพูดตะกุกตะกัก “อื้อ... หอมจริง ๆ ขนมปังขาว ๆ...”
หลิวเซียงเหลียนมองท่าทางเคี้ยวข้าวละมุนของเขา จุดผิดปกติในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
“นาย... ส่งเขากลับบ้านทีเถอะ ระหว่างทางคอยระวังหน่อย อย่าให้ใครเห็นแล้วซักถามไปมา”
หลี่เทียซานมองหลี่สองโกวที่ตั้งหน้าตั้งตากัดขนมอย่างไม่แยแส ไฟโทสะในใจลดลงบ้าง แต่ยังคงหงุดหงิด
เขาเตะก้นหลี่สองโกวหนึ่งที “ไปเลย เดินไปกินไป จำไว้ให้ดี วันนี้แกแค่มาเล่นที่บ้านพี่สาว กินขนมไปสองลูก ที่เหลือไม่มีอะไรทั้งนั้น ได้ยินไหม! ถ้ากล้าพูดอะไรออกไป ต่อจากนี้อย่าหวังว่าจะได้กินขนมอีก”
หลี่สองโกวปากเต็มไปด้วยขนม ได้แต่พยักหน้า จะรู้เรื่องหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้
หลี่เทียซานเปิดประตูออกไป มองซ้ายมองขวา ตอนบ่ายแสงแดดยังคงแผดจ้า หมู่บ้านเงียบสงัด
เขาคว้าแขนหลี่สองโกว แล้วกระซิบ “รีบไป!”
สองร่างหายลับไปอย่างรวดเร็ว
หลี่เทียซานลากแขนหลี่สองโกว เดินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ลากมาถึงหน้าบ้านหลี่สองโกว
ประตูรั้วเปิดอ้า ด้านในรกรุงรัง สมกับเป็นคอกหมู
หลี่สองโกวไม่รู้สึกตัว ได้แต่มุ่นกินขนม เศษแป้งขาวติดปาก “หอมจริง ๆ... ขนมของพี่สาวหอมจริง ๆ...”
คำพูดโง่ ๆ ที่ไม่มีความหมายนี้ ราวกับเข็มทิ่มแทงใจหลี่เทียซาน ทำให้ไฟโทสะที่เพิ่งสงบลง ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
เขามองใบหน้าหลี่สองโกวที่เต็มไปด้วยเศษขนม แต่ยังคงดูหล่อเหลาคมคาย แล้วมองเรือนร่างกล้ามเนื้อที่ทำให้หนุ่ม ๆ ทั้งหมู่บ้านต้องอิจฉา นึกถึงเสียงเมื่อครู่ที่ลอดออกมาจากในบ้าน และท่าทางขาอ่อนเอวอ่อน หน้าระเรื่ออย่างมีความสุขของเมียตัวเอง...
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงสมอง
เก็บมันไว้ไม่ได้!
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาเหมือนงูพิษ แล้วพันรัดหัวใจของหลี่เทียซานอย่างแน่นหนา
ตอนนี้เขายังโง่อยู่ ก็ไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าวันหนึ่งเขาฉลาดขึ้นล่ะ?
ถ้าเขาจำเรื่องวันนี้ได้ แล้ววันหลังเอามาแบล็กเมล์ หรือไปพูดกับเด็ก ๆ...
หลี่เทียซานไม่กล้าคิดต่อไป
มีแต่คนตายเท่านั้น ที่จะปิดปากได้จริง
มีแต่หลี่สองโกวที่หายไปอย่างสิ้นเชิง เขาจึงจะอยู่อย่างสุขสบายใจ และถอดหมวกเขียวที่มองไม่เห็นตัวออกได้จริง ๆ
สายตาหลี่เทียซานแข็งกร้าวขึ้นมา ฉวยจังหวะที่หลี่สองโกวกำลังยัดขนมเข้าปาก ยื่นมือไปคว้าขนมที่เหลือกว่าครึ่งมาทันที
“อือ... ขนมของฉัน! คืนมา! ขนมขาว ๆ ของฉัน!”
หลี่สองโกวรู้สึกมือว่างเปล่า ขนมในปากยังเคี้ยวไม่ทันกลืน ก็รีบกระโดดดึ๋ง ๆ ด้วยความร้อนใจ ยื่นมือไปแย่งคืน
หลี่เทียซานยกขนมขึ้นสูง หลบมือหลี่สองโกว แล้วยิ้มปลอม ๆ “สองโกว อยากได้ขนมไหม? ตามพี่มา พี่จะพาไปหาของที่อร่อยกว่า”
หลี่สองโกวท้องยังร้องโครกคราก ในตาและใจมีแต่ขนมที่ถูกแย่งไป พอได้ยินว่ามีของอร่อยกว่า แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ถูกคำว่า “กิน” ดึงดูด
“ได้... ตามพี่ไป... กินของอร่อย...”
หลี่เทียซานมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ตอนบ่ายแดดยังคงแผดเผา หมู่บ้านเงียบจนแม้แต่หมาก็ไม่ยอมเห่า ไม่เห็นแม้เงาคน
เขาวางใจขึ้นบ้าง มือหนึ่งกำขนมไว้ อีกมือหนึ่งผลักแล้วดึง พาหลี่สองโกวเดินขึ้นไปบนเขาด้านหลังหมู่บ้าน
ทางภูเขาขรุขระ ยิ่งขึ้นไปก็ยิ่งรกร้าง
หลี่สองโกวเดินไม่มั่นคง หลายครั้งเกือบล้ม แต่เขายังคงจ้องขนมในมือหลี่เทียซานไม่วางตา นั่นคือสิ่งเดียวที่เขาหวัง
หลี่เทียซานใจแข็งราวกับเหล็ก ได้แต่มุ่งหน้าเดิน เลี้ยวไปเลี้ยวมา เลือกเดินแต่ทางเล็ก ๆ ที่ผู้คนไม่สัญจร
ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ทั้งสองก็มาถึงหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง
เบื้องล่างเป็นหุบเหวลึกจนมองไม่เห็นก้น ต้นไม้คด ๆ งอกออกมาจากซอกหิน ยิ่งเพิ่มความน่ากลัว
หลี่เทียซานหยุดเดิน เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหลัง แต่สายตากลับยิ่งดุร้ายและเด็ดเดี่ยว
เขาเดินไปที่ขอบผ้าที่สูงที่สุด แล้วหันหลังกลับ ยื่นขนมในมือออกไปนอกผา
“สองโกว ดูสิ ขนมอยู่ตรงนี้”
“มา มาหยิบเอาไป ถ้าหยิบได้ ก็เป็นของแก”
หลี่สองโกวตอนนี้ทั้งเหนื่อยทั้งหิว สมองยิ่งมึนงง
ในดวงตาของเขามีเพียงขนมขาวก้อนนั้น
อะไรคือหน้าผา อะไรคืออันตราย เขาไม่เข้าใจเลย
“ขนม... ขนมของฉัน...”
หลี่สองโกวเผยอยิ้มโง่ ๆ ยื่นมือใหญ่ทั้งสองข้าง พุ่งเข้าไปคว้าขนม
เพียงชั่วขณะที่ปลายนิ้วของหลี่สองโกวจะแตะต้องขนม ดวงตาหลี่เทียซานก็วาบขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วรีบดึงมือกลับทันที
หลี่สองโกวพุ่งว่างเปล่า ร่างที่เสียสมดุลจากแรงเฉื่อยจนหยุดไม่อยู่ พุ่งตรงออกไปนอกขอบผา
“อ้า...!” เสียงร้องสั้น ๆ ถูกสายลมบนภูเขาพัดจนขาดเป็นเสี่ยง ๆ
บนใบหน้าหลี่สองโกวยังคงหลงเหลือความอยากได้ขนมและความงงงวยหลังพลาด โหย อีกวินาทีถัดมา ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็รุมเร้าร่างเขา
เขากรีดแขนไปมา ร่างกายร่วงลงสู่หุบเหวลึกอย่างรวดเร็ว เงาร่างถูกกลืนหายไปในพริบตา ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อน
ริมหน้าผากลับสู่ความเงียบสงัดในทันที
หลี่เทียซานยืนแข็งทื่อ มือยังกำขนมครึ่งก้อนที่แข็งตัวเย็นเฉียบไว้แน่น
เขากลั้นหายใจ เงี่ยหูฟัง นอกจากเสียงลม ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
นานมากทีเดียว เขาจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว ๆ กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดมาตลอดก็ผ่อนคลายลง
เขาเดินไปที่ขอบผา แล้วก้มหน้ามองลงไป หุบเหวลึกจนมองไม่เห็นอะไร
ตายแล้ว
คราวนี้หมดห่วง
หลี่สองโกวตายแล้ว ตกหน้าผาที่ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน ไม่มีทางรอดแน่นอน
ตั้งแต่นี้ไป จะไม่มีใครรู้เรื่องเมื่อเที่ยงวันนี้
ลูกในท้องเมียนั้น คือของหลี่เทียซานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
หมวกเขียวที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้างติดคอ ถูกโยนลงไปในหุบเหวลึกพร้อมกับการหายไปของคนโง่คงไม่ต้องคิดถึงอีกต่อไป
“ไอ้สองโกวโง่ ทำให้แกตายอย่างอิ่มท้องก็แล้วกัน” หลี่เทียซานโยนขนมครึ่งก้อนทิ้งลงหน้าผาไปด้วย