กลางวันแดดจ้าจนพื้นดินทอดไข่ได้เลยทีเดียว
กินข้าวเที่ยงเสร็จ แต่ละบ้านก็ปิดประตูหลบอยู่ในเรือนพักผ่อน
ตามปกติข้างนอกคงไม่มีใครเดินไปเดินมา
แต่ที่ใต้ต้นไทรเก่าแก่หน้าหมู่บ้าน ชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังยืนปัสสาวะรดโคนต้นไม้
เรื่องแบบนี้ ปกติก็มีแต่หมาตัวผู้ในหมู่บ้านเท่านั้นแหละที่ทำ
ไม่บังเอิญก็ยังไง คนคนนี้ชื่อสองโกว หลี่สองโกว
เขาสูงหนึ่งเมตรแปดสิบ สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว ผิวคล้ำตลอดทั้งตัว กล้ามเนื้อแข็งแรง เส้นสายงดงาม สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเทรนเนอร์ฟิตเนสในเมืองเสียอีก
คุณแม่บ้านในเมืองเห็นเข้า ต้องละสายตาไปไม่ได้แน่นอน
ปัสสาวะเสร็จ หลี่สองโกวก็ไม่ไปไหน นั่งยองๆ แล้วปั้นดินเปียกที่พื้นขึ้นมา
นิ้วหยาบๆ ขยำไปไม่กี่ทีก็ได้ก้อนกลมๆ มา เขาใช้มือที่เปื้อนดินตบมันเบาๆ "อิอิ ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่ม สุกพอดีแล้ว"
ให้ตายสิ ดูไปดูมาไม่ใช่คนโง่เหรอไง?
นี่มันกำลังเล่นขายของกันอยู่นี่นา
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรู้ดีว่า หลี่สองโกวเป็นคนโง่
ตอนไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองนอก พอกลับมาก็กลายเป็นแบบนี้ ได้ยินว่าหัวกระแทกจนเสีย
น่าเสียดายร่างกายดีๆ แบบนี้ ตอนนี้เหลือเพียงสติปัญญาเด็กสามขวบ
พ่อแม่ก็เหนื่อยใจกับหลี่สองโกวจนหมดแรง เมื่อเดือนที่แล้วเพิ่งจากโลกไป
ตอนนี้ เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
หลิวเซียงเหลียนเดินเข้ามา
เธอสวมเสื้อกล้ามสีชมพูน้ำ สายคล้องสองเส้นบางเฉียบราวกับจะขาดได้ทุกเมื่อ
ผ้าแนบเนื้อ กระชับจนเผยให้เห็นส่วนโค้งอวบอิ่มที่ชวนใจสั่นด้านหน้าอก ขยับตามก้าวเดินจนคนมองตาลาย
ด้านล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีขาว สั้นจนสั้นสุดแล้ว รัดแน่นอยู่กับสะโพกอวบอิ่ม ขอบผ้าเสียบลึกเข้าไปในเนื้อจนน่าห่วงว่าจะขาดออกมาเมื่อไหร่
ขาคู่นั้น ขาวจนแยงตา ยาวตรง ผู้ชายทั้งหมู่บ้านล้วนคิดจะ...
หลิวเซียงเหลียนเดินมาหยุดห่างจากหลี่สองโกวไม่กี่ก้าว ไม่รังเกียจอะไร นั่งยองๆ ข้างๆ หลี่สองโกว
นั่งลงปุ๊บ ขอบกางเกงขาสั้นก็หดขึ้นอีกท่อน เงาดำๆ บริเวณโคนขาที่ถูกผ้ารัดแน่นจนลึก ก็เปิดเผยอยู่ตรงหน้าหลี่สองโกวโดยไม่มีความปิดบัง
พวกผู้ชายในหมู่บ้านพูดกันลับๆ ว่า หลิวเซียงเหลียนผู้นี้ เป็นปีศาจจิ้งจอกจุติมา เกิดมาเพื่อเก็บวิญญาณ
เธอไม่ต้องพูด ไม่ต้องทำอะไร แค่เหลือบมองคุณครั้งหนึ่ง สะโพกพลิกทีหนึ่ง วิญญาณผู้ชายก็หนีตามเธอไปแล้ว
เสียดายที่หลี่สองโกวเหมือนมองไม่เห็น เอาแต่เล่นดินของตัวเอง
สายตาหลิวเซียงเหลียนกวาดผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงของหลี่สองโกว อดกลืนน้ำลายไม่ได้ รู้สึกร้อนขึ้นกว่าเดิม
แล้วก็ถอนหายใจ "เฮ้อ ผู้ชายหนุ่มๆ แข็งแรงขนาดนี้ เสียดายที่เป็นคนโง่..."
หลิวเซียงเหลียนขยับเข้าไปใกล้ เอ่ยเบาๆ "สองโกว อยากกินขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มไหมจ๊ะ?"
ท้องหลี่สองโกวส่งเสียงร้องทันที เขาเงยหน้าขึ้นทันควัน มองสำรวจหลิวเซียงเหลียน "ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มอยู่ไหน ฉันจะกิน"
วันนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย พอได้ยินคำว่าขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่ม ก็มีปฏิกิริยารุนแรงโดยธรรมชาติ
หลิวเซียงเหลียนยิ้มอย่างมีเลศนัย "ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มอยู่ที่พี่สะใภ้นี่ไง นุ่มหอมกว่าอันนั้นอีก ไปกับพี่สะใภ้มา"
คนโง่จะไปรู้อะไรมากมาย รู้แต่ว่าของอร่อย ลุกขึ้นยืนจับมือหลิวเซียงเหลียนทันที "ได้ๆๆ ฉันจะกินขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มของพี่สะใภ้..."
สองคนเดินนำกันไป ไม่นานก็มาถึงบ้านหลิวเซียงเหลียน
หลี่เทียซานนั่งยองๆ อยู่ที่ธรณีประตู สูบบุหรี่ทีหนึ่งๆ
พอเห็นทั้งสองเดินเข้ามาในลานบ้าน ก็รีบวิ่งไปที่หน้าประตูแล้วมองออกไป
มั่นใจว่าไม่มีใครแล้วก็กลับไปลั่นประตูใหม่
"ไม่มีใครเห็นใช่ไหม?" เขาถามเสียงเบา
หัวใจหลิวเซียงเหลียนยังเต้นตึกตัก เสื้อกล้ามสีชมพูน้ำตัวนั้นเปียกเหงื่อเป็นบริเวณ ติดแน่นอยู่กับอกที่ขึ้นลง
"กลางวันแสกๆ แบบนี้ เงาก็ไม่มีสักเงา" หลิวเซียงเหลียนพูดพลางผลักหลี่สองโกวที่ยังนึกถึงแต่ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มให้เข้าบ้านไป
หลี่สองโกวแรงเยอะ เธอจึงผลักค่อนข้างลำบาก หน้าอกอวบอิ่มยิ่งกระเพื่อมหนักขึ้น
หลี่เทียซานขยี้มือที่หยาบกร้าน สายตามองภรรยาตัวเองอย่างซับซ้อน แล้วมองไปที่คนโง่ตัวใหญ่ นั่น แล้วก็โบกมือ
"งั้นรีบเข้าไปข้างในเถอะ จัดการเรื่องให้เสร็จ"
หลิวเซียงเหลียนชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ถามอย่างไม่วางใจ "คนเป็นเจ้าบ้าน! จะ...จะทำแบบนั้นจริงเหรอ? ฉัน..."
หลี่เทียซานสูบบุหรี่อย่างหนัก พ่นควันเป็นวงใหญ่ "แล้วจะทำยังไงล่ะ? ฉันแอบไปตรวจที่อำเภอและในเมืองมาแล้ว เป็นปัญหาของฉันเอง เมล็ดพันธุ์ไม่ดี พื้นดินดีแค่ไหนก็งอกไม่ได้ ถ้าไม่มีลูกสักคน ตระกูลฉัน...สายเลือดของพ่อฉัน ก็จะขาดสะบั้นลงที่มือฉัน หาคนอื่นก็ไม่ไว้ใจ สองโกวเป็นคนโง่ เขาจะรู้อะไร? หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดี อีกอย่าง สมองเขาเสียเพราะอุบัติเหตุภายนอก เดิมทีก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงจังนะ ได้ยินว่าเรียนโรงเรียนดีๆ ด้วย ยีนส์แบบนี้ ยังไงก็ดีกว่าพวกง่อยเปลี้ยในหมู่บ้านพวกนี้ใช่มั้ย? ลูกที่เกิดมาฉลาดแน่นอน ร่างกายก็แข็งแรงด้วย"
"เรื่องนี้ สวรรค์รู้ แผ่นดินรู้ เธอกับฉันรู้ ที่เหลือก็ไอ้คนโง่นี่...มันก็เท่ากับไม่รู้ จะไปกลัวอะไร?"
หลิวเซียงเหลียนกัดริมฝีปาก เงยหน้ามองเขา "นายไม่หึงเหรอ? ต่อไป...นายจะเอาเรื่องนี้มาว่ากล่าวฉันไหม?"
นิสัยผู้ชายตัวเองเธอรู้ดี แค่พูดกับผู้ชายคนอื่นในหมู่บ้านสักประโยค ก็ยังขมปากไปได้ครึ่งวัน
ครั้งนี้ลากคนโง่สองโกวกลับบ้าน... ต่อไปไม่รู้จะเป็นยังไงอีก
ปัญหาคือ เรื่องนี้มันเป็นความคิดของผู้ชายตัวเอง หลิวเซียงเหลียนตอนแรกไม่ยอม แต่แล้วก็ถูกสามีตัวเองพูดจนยอม
หลี่เทียซานเบือนหน้าหนี โบกมือ เสียงอู่ตัน "ไม่หึงหรอก ทั้งหมดก็เพื่อครอบครัวนี้ เพื่อสืบสกุล รีบเข้าไปเถอะ ฉันเฝ้าประตูให้"
หลิวเซียงเหลียนถึงได้โล่งใจ ดึงหลี่สองโกวเดินเข้าบ้านไป
"สองโกว ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มอยู่ในบ้าน เดี๋ยวพี่สะใภ้พาไป กินได้เลย"
หลี่สองโกวพอได้ยินคำว่าขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มก็มีแรงขึ้นมาทันที คว้าข้อมือเนียนนุ่มของหลิวเซียงเหลียน แล้วรีบเร่งตามเธอเข้าไปในห้องชั้นในที่มืดทึบ
"กินขนมเปี๊ยะแล้ว พี่สะใภ้จะให้ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มฉันแล้ว!"
เข้าไปในห้องนอนที่สลัว หลิวเซียงเหลียนก็ปิดประตูลั่นกลอน
ลั่นกลอนเพื่อป้องกันสามีตัวเอง
เผื่อระหว่างทาง สามีตัวเองเปลี่ยนใจขึ้นมา คงทรมานจะตาย...
เธอมองดูร่างกายของหลี่สองโกวที่แข็งแรงราวกับภูเขาลูกเล็กๆ และดวงตาบริสุทธิ์นั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน แต่กลับมีความร้อนที่พูดไม่ถูกผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
"สองโกว คนโง่ ขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่ม...อยู่ที่ตัวพี่สะใภ้ น้องมาที่นี่สิ...มากินที่นี่เลยดีกว่า..."
......
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ประตูห้องนอนเปิดเอี๊ยด หลิวเซียงเหลียนเดินออกมาก่อน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง เกือบสะดุดล้ม
สีหน้ายังแดงเรื่อไม่จาง ผมยุ่งเหยิง เสื้อกล้ามสีชมพูน้ำเฉไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวโพลนและร่องลึกกว้าง ข้างบนยังมีรอยแดงที่น่าสงสัยบางจุด
เธอมือหนึ่งจับวงกบประตู มือหนึ่งกอดเอวที่ปวดเมื่อย คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่แววตากลับราวกับมีน้ำซ่อนอยู่
หลี่เทียซานรอจนใจจะขาด เดินไปเดินมาอยู่ในห้องโถง พื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
พอเห็นประตูเปิด ก็มองมาทันที
หลิวเซียงเหลียนหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปพูดกับในห้อง "ออกมาเถอะ สองโกว"
หลี่สองโกวก้มหัวเดินออกมา ยังคงสวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดิม ตัวเปียกเหงื่อ ปนไปด้วยกลิ่นหอมของหลิวเซียงเหลียน
สีหน้าเขาไม่ค่อยมีอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ แค่หุบปาก แล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้ดังลั่น "พี่สะใภ้หลอกฉัน ไม่มีขนมเปี๊ยะสีขาวนุ่มให้กิน ยังให้ฉันทำงานอีก ฉันหิว ฉันหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ อุแว้ๆ..."