หลิวฟางพูดไปพลางก็ดึงเสิ่นเย่ไปที่หน้าหินทรายจำลองของเมืองซู่หยาง
บนหินทรายจำลอง เมืองซู่หยางสองตำบลแปดหมู่บ้านปรากฏชัด ตำแหน่งและภูมิประเทศล้วนจำลองตามสัดส่วนจริง
ป้อมหม่าจยาตั้งอยู่ก้นถุง ห่างจากเมืองซู่หยางไม่ไกลนัก
เสิ่นเย่จับตามองไปที่ป้อมหม่าจยาในพริบตา เห็นเนินเขาเล็ก ๆ สองลูกที่ตั้งตระหง่านตามยาวอยู่ทางซ้ายขวา
บนเนินเล็กสองลูกบนหินทรายจำลอง ปักธงเหลืองเล็ก ๆ ไว้ลูกหนึ่ง ซึ่งมีลายมังกรหนานเฉียนประทับอยู่
ในความเป็นจริง เนินเล็กสองลูกนี้สูงเพียงยี่สิบสามสิบเมตร ใช้วิ่งลงเขาโจมตีได้ ใช้ซุ่มโจมตีได้
แต่ป้องกันยาก พอโดนข้าศึกจับตาได้ ก็หนีไม่พ้นศึกใหญ่
“เสิ่นเย่ นี่คือที่ที่เจ้าจะนำทหารไปซุ่มโจมตีสนับสนุนในอีกแปดวัน”
หลิวฟางใช้นิ้วทั้งสองแตะเบา ๆ ลงบนธงเหลืองเล็กสองลูกที่ปักอยู่บนเนินซ้ายขวา “หลังจากเสร็จภารกิจลอบโจมตีกลางคืน ข้าจะนำทหารม้าดำเมฆกลับเมืองซู่หยางตามเส้นทางนี้
ทหารไล่หลังตามมา ไม่ต่ำกว่าร้อยคน เจ้าต้องสกัดกั้นและสังหารให้หมดตรงนี้!
ห้ามปล่อยพวกป่าเถื่อนเป่ยหมั่งรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เจ้ามีความคิดเห็นอะไร ก็เสนอมาได้ ข้าจะพยายามทำให้เจ้าพอใจ”
เสิ่นเย่สูดลมหายใจลึก ๆ สายตาหมุนไว “เนินเล็กสองลูกนี้อยู่บนที่สูง เหนือจุดซุ่มโจมตีด้านล่างประมาณสามร้อยก้าว หากใช้ธนูขัดขวาง คงได้ผลทวีคูณ
ท่านหลิว ท่านจะจัดทหารธนูให้ข้าสักหลายสิบคนได้หรือไม่?”
“ในกองทัพ ผู้ที่ยิงธนูได้ไกลสามร้อยก้าว ล้วนเป็นทหารเก่าช่ำชอง กำลังแขนเปิดได้สามสี่สิบกิโลขึ้นไป” หลิวฟางลูบเคราเบา ๆ สีหน้าแสดงความยากลำบาก “ทหารธนูชั้นยอดเหล่านี้ ต้องอยู่รักษาเมืองซู่หยาง ภารกิจหนัก ข้าก็จัดสรรไปไม่ได้