"กวาดทรัพย์โจรหรือ?" หนิวเถี่ยยิ้มอย่างซื่อๆ: "เคยได้ยินแต่ว่าโจรเขากวาดทรัพย์ราษฎร ทหารชายแดนกวาดทรัพย์โจร ข้ากลับเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก"
"ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเป็นธรรมดา" เสิ่นเย่โบกมือ แล้วจึงถามขึ้น: "วันนี้มีแผนอะไรหรือ ยังจะซ้อมทหารอยู่อีกหรือ"
"ใช่ ข้าให้พวกมันเริ่มฝึกรูปแบบสามสามประสานแล้ว" หนิวเถี่ยพยักหน้า
รูปแบบสามสามประสาน แม้ท่าทางการยืนและโครงสร้างจะต่างจากขบวนทัพแบบเดิมโดยสิ้นเชิง
แต่ผลในสนามรบ กลับเป็นเลิศ
เพราะผลงานสังหารทหารม้าเป่ยหมั่งยี่สิบสี่นายด้วยรูปแบบสามสามประสานนั้น ตรวจสอบได้
ในใจหนิวเถี่ย รูปแบบสามสามประสานที่เสิ่นเย่เสนอขึ้นนี้ กลายเป็นหลักปฏิบัติข้อแรกในการฝึกไปแล้ว
"สามสามประสานเป็นวิชารบจริง เมื่อเรียนรู้ท่าทางขบวนแล้ว ฝึกซ้อมในที่ว่างก็ไร้ประโยชน์"
เสิ่นเย่ม้วนม้วนหนังแกะ สอดไว้ในอก สายตามองไปทางป้อมไป๋เฟิง: "ให้นายสิบคนอยู่รักษาป้อมหม่าจยา ที่เหลืออีกร้อยนายไปรวมพลที่หน้าเรือนทหารรักษาการณ์
วันนี้ เราฝึกจริงสู้ศึกจริง!"
"ฝึกจริงสู้ศึกจริงหรือ" หนิวเถี่ยสีหน้าเคร่งเครียด: "เสิ่นเย่ บัดนี้เป็นเวลากลางวันแสกๆ ทุกป้อมโจรต่างมีการระแวดระวังอย่างเข้มงวด การบุกตรงหน้าความเสี่ยงใหญ่หลวงเกินไป ไม่สู้รอให้ถึงกลางคืน"
หนิวเถี่ยพูดยังไม่ทันจบ
ก็ถูกเสิ่นเย่พูดตัดบทขึ้นตรงๆ: "กลางคืนในป้อมโจรจะมีโจรออกตรวจตรา พอคนตรวจขยับ ทั้งป้อมก็ตื่นกันหมด
ครานี้เราจะโจมตีสายฟ้าแลบ ต้องการความคล่องแคล่วว่องไว!