ฟูซือเซินรู้ดีว่าเกา ย่าจือไม่ชอบเวินฮว๋า การที่เวินฮว๋ากลับไป ชีวิตคงไม่ดีนัก
แต่ตอนนี้ เจียงร่วนที่อยู่ตรงหน้า กำลังมองเขาด้วยแววตาน้อยใจแต่ก็รู้จักผิดถูก
ฟูซือเซินรู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาทันที
เขารู้ว่าเจียงร่วนไม่อยากให้เขาจากไป
ในไม่ช้า ฟูซือเซินก็พูดปฏิเสธเสียงเย็นชา: “เวินฮว๋า เธออายุขนาดนี้แล้ว เรื่องแค่นี้ยังต้องมาหาฉันอีกเหรอ? กลับไปเองสิ”
พูดจบ ฟูซือเซินก็วางสายทันที
เวินฮว๋ามองโทรศัพท์ที่ถูกวางสาย ความเศร้าและความผิดหวังในดวงตายิ่งทับถมมากขึ้นเรื่อย ๆ
แอปข่าวดังขึ้นไม่หยุดกับข่าวซุบซิบล่าสุด
[ฟูซือเซินอยู่เป็นเพื่อนเจียงร่วนทั้งคืน คาดว่ากำลังเปิดเผยความสัมพันธ์]
คลิปวิดีโอเคลื่อนไหวทีละเฟรม ล้วนกระตุ้นความรู้สึกของเวินฮว๋า
เธอหลับตา แต่กลับตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าฟูซือเซินนอกใจเจียงร่วนจริงหรือไม่
ในไม่ช้า เธอสูดหายใจลึก ๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลง
เธอมองดูตัวเองในกระจก ใบหน้าสะอาดเรียบง่าย สดใสชัดเจน
แต่เพียงชั่วครู่ เวินฮว๋าก็แต่งหน้าด้วยตัวเอง
เป็นการแต่งหน้าที่งดงามสง่างามมาก
เวินฮว๋าไม่ชอบเลย
ในส่วนลึกของจิตใจ เวินฮว๋า แม้จะแต่งงานมาเจ็ดปี ปีนี้ก็เพิ่งอายุ 27 ปีเท่านั้น
เธอชอบความสดใส เบิกบาน เต็มไปด้วยพลังชีวิต
แต่ฟูซือเซินไม่ชอบ
เขาบอกว่า ผู้หญิงแบบนั้น เต็มไปด้วยหนาม มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนเรียบร้อย
ดังนั้นเวินฮว๋าจึงเปลี่ยนตัวเองให้เป็นแบบที่ฟูซือเซินชอบ
จนกระทั่งเวินฮว๋าแต่งหน้าเสร็จ แอปบนโทรศัพท์ก็ยังคงเด้งข่าวว่าเจียงร่วนสงสัยว่าตั้งครรภ์อยู่ตลอด
เธอมองดูรูปถ่ายของเจียงร่วนในโทรศัพท์
ทันใดนั้น เธอก็เกิดความรู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้ ค่อนข้างคล้ายกับเจียงร่วนที่อ่อนโยนสง่างาม
ราวกับว่า เธอจงใจเลียนแบบเจียงร่วน
ความคิดเช่นนี้ทำให้เวินฮว๋ารู้สึกขนลุก
เธอลบเครื่องหน้าออกใหม่ เก็บตัวเรียบร้อย แล้วโดยไม่บอกใคร ก็เดินทางไปโรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆ
……
โรงพยาบาล
ห้องพักผู้ป่วยของเจียงร่วนไม่ใช่ความลับอะไร
เวินฮว๋าปรากฏตัวที่หน้าห้องในไม่ช้า มองผ่านกระจกใสของห้องพัก ทุกสิ่งด้านในเธอมองเห็นได้ชัดเจน
ฟูซือเซินนั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนเจียงร่วน ท่าทางระมัดระวัง ความอ่อนโยนในแววตา ใครเห็นก็รู้ดี
แต่ความอ่อนโยนแบบนี้ ไม่เคยมีให้เธอเลย
ต่อหน้าเธอ ฟูซือเซินเย็นชาและหงุดหงิดอยู่เสมอ
ฮึด ช่างน่าขันเหลือเกิน
เวินฮว๋าหลุบตาลง ความหวังสุดท้ายในใจก็ดับสิ้นลงอย่างสิ้นเชิง
เธอเงียบลงอย่างผิดปกติ
สองคนในห้องพัก กำลังรักใคร่กลมเกลียว ไม่รู้เลยว่าเวินฮว๋ามาแล้ว
นิ้วเรียวของเวินฮว๋าวางบนที่จับประตู แล้วผลักประตูเปิดออก
มือของเจียงร่วนยังวางอยู่บนหลังมือของฟูซือเซิน
“ซือเซิน...” เวินฮว๋าเรียกฟูซือเซินอย่างใจเย็น
สายตาของฟูซือเซินจ้องมองเวินฮว๋าอย่างแหลมคม
สายตาเวินฮว๋าไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย พูดทีละคำ: “คุณเจียง มือของคุณวางอยู่บนหลังมือสามีของฉัน ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมนะคะ”
เธอคือคุณนายฟู ในสถานการณ์เช่นนี้ การถามแบบนี้ก็สมเหตุสมผล
และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เวินฮว๋าเห็นเจียงร่วนต่อหน้า
ก่อนหน้านี้ เธอเห็นแต่ในทีวี
เจียงร่วนในชีวิตจริง สวยกว่าบนทีวีเสียอีก
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ใบหน้าที่ประณีตเหมือนตุ๊กตา
การแต่งหน้าได้ที่ สง่างามและมีระดับอย่างที่สุด
เหมือนกับทุกบทบาทของเจียงร่วน ชวนให้ใจเต้น น่าเอ็นดู
ถ้าเป็นผู้ชายคนไหน ล้วนต้องหลงใหลเจียงร่วนได้ง่าย ๆ
“ขอโทษนะคะ...” เจียงร่วนเอ่ยปากขอโทษ แต่พูดกับฟูซือเซิน “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณไม่ควรมาอย่างนั้น คุณจะลำบากใจเปล่า ๆ”
“ฉันเจอเรื่องไม่เป็นไร แต่ฉันไม่อยากให้คุณถูกครหา” เจียงร่วนมองฟูซือเซินอย่างจริงจัง
เวินฮว๋ายังคงมองดูฉากนี้อยู่
เจียงร่วนกับฟูซือเซินดูเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ จนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมือที่สาม
แต่เวินฮว๋าภายนอกไม่แสดงท่าทีใด ๆ แม้แต่จะไม่พูดอะไรสักคำ
เธออยากรู้ว่า ฟูซือเซินจะทำได้ถึงขนาดไหน
และสายตาคมกริบของฟูซือเซิน ก็หันมาที่เวินฮว๋าในวินาทีถัดมา
เธอถอยหลังหนึ่งก้าว
ฟูซือเซินหันไปปลอบเจียงร่วนอีกครั้ง: “ร่วนร่วน ตั้งแต่ฉันมาแล้ว ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเด็ดขาด เธอท้องอยู่ อย่าโกรธ ตรงนี้ฉันจัดการเอง เข้าใจไหม?”
ท้อง เสียใจ ร่วนร่วน...
เมื่อคำต่าง ๆ รวมเข้าด้วยกัน เวินฮว๋าก็เข้าใจทันที
เจียงร่วนตั้งครรภ์จริง ๆ และเด็กคนนี้เป็นของฟูซือเซิน
“ซือเซิน ลูกของเจียงร่วนเป็นของเธอใช่ไหม?” เวินฮว๋าพูดอีกครั้ง เงยหน้ามองฟูซือเซิน
แววตาของเธอมีท่าทีเย่อหยิ่งเล็กน้อย
เธอรู้ว่านี่คือเกราะป้องกันของตัวเอง
แต่ก็ไม่อาจต้านทานความเจ็บปวดในใจได้
สายตาของเวินฮว๋ามองฟูซือเซินอย่างสงบ
เธอกำลังรอให้ฟูซือเซินพูดคำโต้แย้งออกมา
ขอเพียงเขาพูดคำโต้แย้งสักคำ เธอรู้สึกว่าตัวเองจะเชื่อและยอมรับได้
“ซือเซิน เธอไม่ควรอธิบายให้ฉันฟังหน่อยเหรอ?” น้ำเสียงของเวินฮว๋าเย็นชาลงอีก
เธอเดินไปหาฟูซือเซิน แล้วจับมือเขาไว้
ฟูซือเซินก้มหน้ามองเวินฮว๋า มือที่ข้อนิ้วชัดเจนก็ดึงมือที่เธอพันรอบแขนเขาออกอย่างแรง
แม้แต่สายตาที่เขามองเวินฮว๋าก็เย็นชาและไร้ความปราณี
“เวินฮว๋า ระวังท่าทีของเธอหน่อย...” ฟูซือเซินหน้านิ่วคิ้วขมวดกำลังตำหนิ
แต่เจียงร่วนกลับขัดจังหวะเขาขึ้นมาก่อน
เจียงร่วนมองเวินฮว๋า ด้วยสายตาที่ดูเหมือนรู้สึกผิด แต่ก็แฝงไปด้วยการยั่วยุอย่างโอ้อวด
“ฉันเรียกเธอว่าเวินฮว๋าได้ไหม? คืนงานเลี้ยงฉลองครั้งนั้น ฉันกับซือเซินดื่มกันมากเกินไป ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลยได้เสียกับซือเซิน เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันทั้งหมด เธออย่าไปโกรธซือเซิน ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันเถอะ”
เจียงร่วนพูดอย่างใจกว้าง แต่เสียงยังมีน้ำเสียงสะอื้น
“ฉันรู้ว่าวิธีนี้ไม่ถูก แต่ฉันทำอะไรไม่ได้ ร่างกายฉันไม่สามารถทำแท้งได้ ดังนั้นฉันจึงจำเป็นต้องคลอดออกมา เวินฮว๋า ขอโทษด้วย” เจียงร่วนขอโทษไม่หยุด
ไม่เหมือนเจียงร่วนที่เย่อหยิ่งในยามปกติ
เจียงร่วนในตอนนี้ดูหวาดกลัวและระมัดระวัง
เวินฮว๋ากลับกลายเป็นคนที่ดุดันก้าวร้าวไปแทน
“เธอพูดแบบนั้นไม่ได้” ฟูซือเซินขมวดคิ้ว ทนไม่ได้ที่เจียงร่วนต้องเสียใจ
พอเห็นเจียงร่วนยอมก้มหัวให้เวินฮว๋าแบบนั้น เขาก็โกรธจนทนไม่ไหว
“เวินฮว๋า ความฉลาดและรู้จักกาลเทศะของเธอเสแสร้งใช่ไหม? เจียงร่วนยอมลดตัวลงขนาดนั้นแล้ว เธอยังจะผลักดันเธอไปถึงไหนอีก?” ฟูซือเซินด่าเวินฮว๋าด้วยความโกรธ
“ที่เธอไปโรงพยาบาลเพื่อทำแท้ง ฉันเป็นคนห้ามไว้ การทำแท้งหมายความว่าชีวิตนี้เธอจะมีลูกไม่ได้อีก เธอคิดถึงเธอทุกอย่าง กลับกันเธอจะผลักดันให้เธอตายจริง ๆ หรือไง?”
ฟูซือเซินพูดทีละประโยค ทุกคำล้วนตัดสินโทษเวินฮว๋าไปแล้ว
เวินฮว๋าถูกฟูซือเซินพูดจนถอยหลังไปเรื่อย ๆ ความหวังสุดท้ายก็มลายหายไปสิ้น
ผู้ชายคนนั้นที่ในความทรงจำเคยปกป้องเธอ เคยปลอบโยนเธอ ราวกับเปลี่ยนไปในพริบตา
ความรังเกียจในแววตานั้นชัดเจนเกินจะมองข้าม
เวินฮว๋าพูดไม่ออกสักคำ
มือของเธอวางบนหน้าท้องของตัวเองอย่างไม่ให้ใครสังเกต
คงไม่มีใครตั้งตารอลูกของเธอในตอนนี้
เธอมองฟูซือเซินเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว
แล้วเวินฮว๋าก็ถูกฟูซือเซินลากออกไปข้างนอกโดยตรง คงไม่อยากให้เจียงร่วนได้ยินเสียงรบกวน
ในระหว่างการผลักดัน ข้อมือของเวินฮว๋าถูกจับจนเจ็บปวด
แต่เธอก็ไม่ยอมเอ่ยปากขอความเมตตา
สายตาของเธอมองฟูซือเซินอย่างดื้อรั้น ไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย
ในดวงตากลมโต เอ่อคลอด้วยน้ำตา ทั้งน้อยใจและเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
“เจียงร่วนท้องเป็นเรื่องจริงแล้ว เธอก็ทำหน้าที่คุณนายฟูต่อไปให้ดี ๆ อย่ามาเซ้าซี้ฉันอีก เข้าใจไหม?” ฟูซือเซินเอ่ยขึ้นมาด้วยคำเตือน
“ถ้าเธอเป็นห่วงเจียงร่วนขนาดนั้น ทำไมไม่หย่าร้างล่ะ?” เวินฮว๋าไม่เคยใจเย็นเท่านี้มาก่อนในชั่วขณะนี้
จากนั้นเธอก็หัวเราะเยาะตัวเอง แล้วกลั้นน้ำตาไว้: “เพราะพินัยกรรมของคุณปู่ เธอกับฉันแต่งงานยังไม่ครบเจ็ดปี เธอยังไม่ได้รับหุ้นสุดท้ายใช่ไหม?”