ดวงตาของฟูซือเซินหรี่ลงเล็กน้อย แววหงุดหงิดวาบผ่านไปในพริบตา
แต่บนใบหน้า ฟูซือเซินยังคงอดทนพูดว่า "เวินฮว๋า ต่อให้ท่านปู่ยังอยู่ ท่านก็ไม่อยากให้ตระกูลฟูไร้ทายาท"
คำพูดเพียงหนึ่งประโยค ทำให้เวินฮว๋าโต้นิ่งไม่ออก
นางขยับริมฝีปาก พยายามจะเอ่ยปาก แต่ฟูซือเซินกลับหมุนตัวเดินจากไปอย่างเยือกเย็น
คำพูดที่จ่ออยู่ที่ปากของเวินฮว๋า ถูกกลืนกลับลงไปอีกครั้ง
ความผิดหวังแบบนี้ ค่อย ๆ กลายเป็นความสิ้นหวัง
"พอแล้ว ไปขอโทษเจียงร่วนซะ แล้วฉันจะให้คนขับรถไปส่งเธอ" ถึงแม้จะเป็นคำพูดแบบนี้ ฟูซือเซินก็ยังแฝงไว้ด้วยคำสั่ง
ความเย็นชาเช่นนี้ ทำให้เวินฮว๋าก้มหน้าลง แล้วหัวเราะเยาะตัวเองออกมา
ข่าวการตั้งครรภ์ที่ไม่มีโอกาสได้พูดออกมาหลายครั้ง จนถึงตอนนี้ เวินฮว๋าก็หมดความคิดที่จะพูดอีกต่อไปโดยสิ้นเชิง
การแต่งงานเจ็ดปี ถึงตอนนี้ กลับมอบบทเรียนที่โหดร้ายที่สุดให้เวินฮว๋า
นางใช้ชีวิตอยู่ในโลกเทพนิยายของตัวเอง
เมื่อชั้นกระดาษนั้นถูกทิ่มแทง สิ่งที่อยู่ข้างใต้กลับเป็นภาพลวงตาที่โหดร้ายยิ่งนัก
นางเหนื่อยเหลือเกิน
"ซือเซิน ฉันไม่ได้ทำผิด ฉันจะไม่ขอโทษ" เวินฮว๋าเอ่ยความในใจออกมาอย่างสงบ
ฟูซือเซินขมวดคิ้ว ริมฝีปากบางขยับ: "ไปขอโทษ!"
"ฉันจะไม่ขอโทษ!" เวินฮว๋าจ้องมองเขาเช่นนั้น ไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด
นางกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าการแต่งงานเจ็ดปีนี้ ฟูซือเซินจะไม่นิ่งเฉยได้โดยสิ้นเชิงจริง ๆ
เนิ่นนาน ฟูซือเซินก็ยอมผ่อนปรน: "ตามใจเธอ"
จากนั้นฟูซือเซินก็ไม่สนใจเวินฮว๋า หันหลังเดินไปทางห้องพักผู้ป่วย
ทางเดินที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเวินฮว๋าคนเดียว อากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
เวินฮว๋าก้มหน้า น้ำตาหยดโตไหลรินลงมา
ตกลงสู่พื้น ละลายหายไปในรอยต่อของกระเบื้องในทันที
นางอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว
เวินฮว๋ารีบเดินออกไปนอกโรงพยาบาล
ไม่นาน ฟูซือเซินก็เดินตามออกมา แววตาเวินฮว๋ามีความหวังแวบหนึ่ง แต่อีกเสี้ยววินาที มันก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ฟูซือเซินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เวินฮว๋าในสภาพแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ในสายตาของเขา เวินฮว๋ามักจะมองเขาด้วยแสงอันร้อนแรง เต็มไปด้วยความรัก
ไม่ใช่ความเย็นชาจืดจางแบบตอนนี้
ฟูซือเซินรู้สึกไม่สบายใจ ยิ่งทำให้สีหน้าดูมืดมน น้ำเสียงก็เย็นชาไร้ความรู้สึกตามไปด้วย
"เวินฮว๋า ตั้งแต่นี้ไป ห้ามมาหาเจียงร่วนอีก ได้ยินไหม?" ฟูซือเซินพูดอย่างโหดร้าย "เป็นคู่ชีวิตกันมา ฉันไม่อยากทำอะไรที่ไร้เยื่อใย"
ก่อนหน้านี้ในห้องพักผู้ป่วย เจียงร่วนเพราะตั้งครรภ์ อารมณ์พลุ่งพล่าน เกือบทำให้ลูกในท้องคลอน
ความอัดอั้นของนาง ทำเอาฟูซือเซินอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู
ความผิดนี้ จึงตกเป็นของเวินฮว๋าโดยปริยาย
แต่กับความสัมพันธ์เจ็ดปีกับเวินฮว๋า เขาก็ไม่ถึงกับจะโหดร้ายเกินไป
ดังนั้นฟูซือเซินจึงใช้วิธีถอยเพื่อรุก
ทุกครั้ง ฟูซือเซินใช้วิธีนี้แล้วได้ผลเสมอ
เพียงแค่เขาแสดงความโกรธต่อหน้าเวินฮว๋า เวินฮว๋าก็จะกลัวและถอยหนี กลายเป็นคนว่านอนสอนง่าย
เวินฮว๋าที่อ่อนโยนดั่งสายน้ำ ยึดถือเขาเป็นที่พึ่งพิงแบบนี้ ต่างหากที่เป็นฟูซือเซินคุ้นเคยและพอใจ
เวินฮว๋าจะร้องไห้ขอโทษ อ้อนวอนให้เขายกโทษให้
แต่ครั้งนี้ ฟูซือเซินประหลาดใจจริง ๆ
เวินฮว๋าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย แค่มองเขาอย่างเย็นชา
ฟูซือเซินถูกมองจนขมวดคิ้ว: "เวินฮว๋า ได้ยินที่ฉันพูดไหม?"
น้ำเสียงยิ่งทุ้มต่ำลงอีกเล็กน้อย
เวินฮว๋าไม่ตอบ
ความหวังที่ฟูซือเซินวิ่งตามออกมาด้วยความหวังเล็ก ๆ นั้น ถูกดับลงอย่างสิ้นเชิง เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ
"ฉันให้คนขับรถไปส่งเธอ" ฟูซือเซินหมดความอดทน
เวินฮว๋าไม่ตอบ เพียงจ้องมองฟูซือเซินนิ่ง ๆ
"ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?" น้ำเสียงของเขาเริ่มไม่เป็นมิตร
"ฟูซือเซิน จิตใจของนาย สกปรกจนทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง" นี่เป็นครั้งแรกที่นางพูดคำหนัก ๆ กับคนผู้นี้
เมื่อพูดจบ เวินฮว๋าก็หมุนตัวเดินจากไป ท้องก็เริ่มปวดบีบเป็นระลอก
ความเจ็บปวดทำให้เวินฮว๋าหมดสติ ถูกคนที่สัญจรไปมาส่งกลับไปที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอีกครั้ง
แพทย์ประจำห้องฉุกเฉินเห็นอาการของเวินฮว๋า ก็บ่นอุบอิบ: "คุณตั้งครรภ์อยู่ ทำไมมาโรงพยาบาลช้าขนาดนี้ อันตรายมากนะ คุณยังอยากได้ลูกคนนี้อยู่หรือเปล่า?"
"อยากได้" เวินฮว๋ามองแพทย์อย่างตื่นตระหนก
แพทย์ส่ายหน้าแล้วถามขึ้นว่า: "แล้วสามีของคุณล่ะ?"
"เขา..." เวินฮว๋าโกหก "เราหย่ากันแล้ว"
แพทย์คงเห็นเคสแบบนี้มามากแล้ว จึงไม่ถามอะไรเพิ่ม ให้เวินฮว๋าเซ็นชื่อ แล้วจัดเตียงให้ เพื่อให้นอนพักและให้น้ำเกลือ
กว่าจะได้น้ำเกลือหมด ก็ปาเข้าไปสามทุ่ม
รอบข้างล้วนเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่มีครอบครัวอยู่เคียงข้าง มีเพียงนางเท่านั้นที่โดดเดี่ยว
นางค่อย ๆ ลุกจากเตียง เดินออกไปข้างนอก
ทันใดนั้น เวินฮว๋าก็มองเห็นเจียงร่วน
เวินฮว๋ามองไปข้างกายของเจียงร่วนโดยสัญชาตญาณ ไม่เห็นฟูซือเซิน
"เวินฮว๋า เธอมองหาซือเซินอยู่หรือเปล่า? เขาไปหยิบเสื้อผ้าให้ฉันเอง ฉันให้เขากลับไปพักผ่อน เขาก็ไม่ยอม ฉันก็ขัดเขาไม่ได้" เจียงร่วนพูดอย่างภาคภูมิใจ
เวินฮว๋าได้ฟัง รู้สึกได้แต่ขยะแขยง
ทันใดนั้น เจียงร่วนก็มองไปที่ข้อมือของนาง: "ที่แท้สร้อยข้อมือเส้นนี้ก็อยู่ที่เธอนี่เอง"
เวินฮว๋ามองตามไปที่สร้อยข้อมือ นี่คือของขวัญชิ้นเดียวที่ฟูซือเซินมอบให้ตัวเอง แม้จะแค่หยิบส่งให้เฉย ๆ ก็ตาม
แต่นางก็ใส่ไว้ตลอด ทะนุถนอมเป็นที่สุด
"เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?" เวินฮว๋าถามอย่างใจเย็น
"เพราะสร้อยข้อมือเส้นนี้ ซือเซินซื้อมาเพื่อจะให้ฉัน ฉันไม่ชอบ ที่แท้สร้อยเส้นนี้ที่ฉันไม่เอา เขาก็หยิบส่งให้เธอเฉย ๆ ไงล่ะ" เจียงร่วนพูดพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อพูดจบ เจียงร่วนก็ผงกศีรษะเป็นเชิงบอกลา แล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาล
เวินฮว๋ายืนนิ่งอยู่กับที่เพียงลำพัง
ที่แท้ ของขวัญที่นางคิดว่าฟูซือเซินตั้งใจซื้อให้ตัวเอง ก็แค่ของที่เจียงร่วนไม่เอาเท่านั้นเอง
"อีกอย่างหนึ่ง" เจียงร่วนจู่ ๆ ก็หันกลับมา
ใบหน้าเวินฮว๋าซีดเผือด แต่ก็พยายามทำตัวให้ดูสงบ
"ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่พยายามตั้งท้องเพื่อดึงซือเซินไว้ เพราะซือเซินบอกแล้วว่า นอกจากลูกของฉัน เขาจะไม่แยแสใครทั้งนั้น" เจียงร่วนยังคงพูดอย่างสบาย ๆ
จากนั้นเจียงร่วนก็ไม่สนใจเวินฮว๋าอีกต่อไป
เวินฮว๋ารู้สึกว่าตัวเองชาไปหมดแล้ว
สายตาของนางต่ำลง เงียบงันยิ่งขึ้น
สายตาจ้องมองไปที่สร้อยข้อมือ
จนถึงตอนนี้ นางยังจำได้ถึงความรู้สึกตอนที่ได้รับสร้อยข้อมือเส้นนี้ ความปิติยินดีนั้น ต่อให้เอาทั้งโลกมาแลกนางก็ไม่ยอม
นางคิดว่านี่คือความใส่ใจและความรักที่ฟูซือเซินมีต่อตัวเอง
สุดท้าย ที่แท้ก็แค่ของที่เจียงร่วนไม่เอา ฟูซือเซินหยิบส่งให้เฉย ๆ
หัวใจของเวินฮว๋าถูกมีดกรีดทีละเล่ม ๆ เลือดไหลไม่หยุด
ความรู้สึกหายใจไม่ออกกดทับเวินฮว๋า ใบหน้ายิ่งซีดขาวลง
ไม่คิดให้ยาวความ เวินฮว๋ารีบดึงสร้อยข้อมือที่สวมอยู่ข้อมือออก แล้วโยนลงถังขยะทันที
ราวกับจะถอนการแต่งงานเจ็ดปีนี้ออกจากหัวใจอย่างเด็ดขาดเช่นกัน
จะตัด ก็ต้องตัดให้ขาด
เนิ่นนาน เวินฮว๋าก็ตั้งสติได้ คำพูดของโจวอี้เวียนวนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางเหมือนคนโง่ คนหนึ่ง ที่ยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อฟูซือเซิน
ความจริงแล้วนางก็ควรจะเปล่งประกาย ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและเปล่งแสงความสามารถ
ไม่ใช่ใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยและอาดูรแบบนี้
เวินฮว๋าหายใจเข้าลึก ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาโจวอี้
เวินฮว๋า: [พี่รุ่นพี่ อีกสามเดือน ฉันจะกลับนิวยอร์ก เข้าทีมอีกครั้ง]
ข้อความถูกส่งออกไป โจวอี้ก็ตอบกลับมา
โจวอี้: [ดีมาก!]
เวินฮว๋าไม่ได้ตอบกลับอีก นางเหนื่อยเกินไป
นางเงียบ ๆ หันหลังขึ้นรถแล้วออกจากโรงพยาบาลไป