ฟูซือเซินเอนตัวอยู่บนโซฟา ไม่ตอบคำถาม
เวินฮว๋าเอาสูทของเขาไปแขวนไว้ แล้วถามอีกครั้ง “ซือเซิน ฉันเห็นข่าวแล้ว นายไปโรงพยาบาลกับคุณเจียง เธอท้องใช่ไหม?”
“เวินฮว๋า เจียงร่วนเป็นดารา เรื่องไร้หลักฐานแบบนี้เธอพูดน้อยๆ หน่อย จะได้ไม่เสียหายกับเธอ และกระทบกับบริษัทด้วย” ฟูซือเซินเบิกตามองอย่างหงุดหงิด แล้วต่อว่า
“ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมนายต้องไปด้วย” เวินฮว๋าไม่ถอย ยังคงถามทีละคำ “เธอมีผู้ช่วย มีผู้จัดการ มีพนักงานที่รับผิดชอบอยู่แล้ว จะนับยังไงก็ไม่จำเป็นต้องมีนายไปด้วยตัวเอง”
ทุกคำมีเหตุผล ทุกคำชัดเจน
ฟูซือเซินขมวดคิ้ว คงไม่คิดว่าเวินฮว๋าจะกล้าสวนกลับเขาแบบนี้
เขาลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเวินฮว๋า สายตามืดมนน่ากลัว
“เมื่อคืนเธอถ่ายทำล่วงเวลา ทำงานหนักเกินไปเลยเป็นลมไป ฉันในฐานะประธานบริษัท จะไปก็สมเหตุสมผลทั้งทางใจและทางหน้าที่”
เวินฮว๋าขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้พูดอะไร ฟูซือเซินก็คว้าคางของเธอไว้
“ตอนฉันไปถึง เธอตกเลือดมาก สัญชาตญาณของคนเราไม่ควรช่วยชีวิตก่อนหรือไง?” น้ำเสียงของเขาเย็นลงอีก “เวินฮว๋า เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”
หลังจากฟูซือเซินพูดจบ ก็ส่งเสียงหึอย่างหนัก
เขาปล่อยเวินฮว๋าออกมาทันที
เวินฮว๋าเซไปเล็กน้อย สายตาเริ่มซับซ้อน
เวินฮว๋านิ่งมองฟูซือเซินอย่างเงียบๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาฟูซือเซินโกรธ เธอจะขอโทษ
แต่ตอนนี้ เธอเหลือเพียงความสงสัยในคำพูดของฟูซือเซิน
พวกเขาแต่งงานกันมาเจ็ดปี เวินฮว๋าก็ดูข่าวเม้าท์ของพวกเขาเจ็ดปี
ทุกครั้งเธอหลอกตัวเอง บอกตัวเองว่านี่แค่ข่าวโปรโมต
แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แล้ว
โดยเฉพาะใบตรวจครรภ์วันนี้ สัญชาตญาณของผู้หญิงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
“เป็นอะไรอีก?” ฟูซือเซินสังเกตเห็นความผิดปกติของเวินฮว๋า
เงียบเกินไป
แม้แต่ในดวงตาที่เงียบสงบก็ไม่มีคลื่นอะไรเลย
เวินฮว๋าแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้ฟูซือเซินอดไม่ได้ที่จะถามออกไปเอง
เขาเดินไปข้างหน้าเวินฮว๋า มองลงมาจากเบื้องบน
ปลายนิ้วที่มีรอยด้านนุ่มๆ ลูบไล้ผิวของเธอเบาๆ
เวินฮว๋าสวยมาก ผิวขาวเนียน รูปร่างมีสัดส่วน
เป็นสัมผัสที่ผู้ชายชอบ
ฟูซือเซินก็เหมือนกัน
เรื่องบนเตียง เวินฮว๋าไม่ค่อยเป็นฝ่ายริเริ่ม แต่การปฏิเสธอย่างเขินอายแบบนี้กลับทำให้คนอดใจไม่อยู่
ในชีวิตประจำวัน เธอดูแลเขาได้ละเอียดทุกเรื่อง จำทุกรายละเอียดที่เขาชอบ
แต่เวินฮว๋าแบบนี้ กลับทำให้ฟูซือเซินรู้สึกว่าเหมือนน้ำนิ่งไร้ชีวิตชีวา
ถ้าไม่ใช่เพราะพินัยกรรมของคุณปู่ก่อนตาย ที่ต้องแต่งงานครบเจ็ดปีถึงจะโอนหุ้นให้
เขาคิดว่าเขาคงหย่ากับเธอไปนานแล้ว
พอคิดถึงที่เจียงร่วนท้อง กอดตัวเองแล้วร้องไห้อย่างน้อยใจ
เธอบอกว่า ไม่อยากให้ลูกของตัวเองไม่มีสถานะ
ความรังเกียจที่ฟูซือเซินมีต่อเวินฮว๋าก็ชัดเจนขึ้นมาทันที ความรู้สึกผิดนิดหน่อยก็สลายหายไปในพริบตา
“เวินฮว๋า อย่าทำหน้าบึ้งต่อหน้าฉัน เรื่องของเจียงร่วนจบแค่นี้” น้ำเสียงของเขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ
“แล้วทำไมในกระเป๋าสูทนายถึงมีใบตรวจครรภ์ของเธอล่ะ?” เวินฮว๋าเพิ่งจะเคยยึดติดกับเรื่องอะไรสักอย่างเป็นครั้งแรก แม้กระทั่งดูเหมือนกดดัน
“เวินฮว๋า นายช่างไร้เหตุผล!” ฟูซือเซินสะบัดเวินฮว๋าออกอย่างแรง
เวินฮว๋าแบบที่กดดันแบบนี้ เขาไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ที่มากกว่านั้นคือไม่พอใจ
เขามองเธอที่เพราะแรงของเขาแรงเกินไป จนชนเข้ากับมุมโต๊ะ
เขาก็ไม่คิดจะช่วย
เวินฮว๋ารีบเอามือปกป้องท้องของตัวเองโดยสัญชาตญาณ
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามา เหงื่อเย็นผุดขึ้น
เวินฮว๋ายังไม่ทันได้ส่งเสียง ปัง! ประตูก็ถูกปิดอีกครั้ง
ฟูซือเซินจากไปแล้ว
เธอมองตามอย่างเงียบๆ ไม่ได้วิ่งตามไป ความผิดหวังในดวงตาเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
ผิดหวังในตัวฟูซือเซิน ในชีวิตแต่งงานเจ็ดปีนี้
เขารู้ดีว่าเธอใส่ใจข่าวเม้าท์ของเขากับเจียงร่วนแค่ไหน ถึงอย่างนั้นเขายังต่อว่าเธออีก
ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว เจียงร่วนพิเศษจริงๆ ใช่ไหม?
เวินฮว๋าหัวเราะเยาะตัวเอง
ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่าข่าวที่ตัวเองท้อง สำหรับเขาแล้ว คงไม่สำคัญเท่าไรนัก
เธอพยายามดิ้นอยู่บนพื้นนานมาก กว่าจะลุกขึ้นได้
พอดี เกา ย่าจือ แม่ของฟูซือเซินก็โทรเข้ามา
เวินฮว๋ารับสาย
“คืนนี้กลับคฤหาสน์ใหญ่สักหน่อย” เกา ย่าจือออกคำสั่งกับเวินฮว๋า
“คะ” เวินฮว๋ารับคำ ไม่กล้าลังเล
พูดจบ เกา ย่าจือก็วางสายทันที
เวินฮว๋ามองโทรศัพท์ที่วางสายแล้ว เริ่มปวดหัว
เกา ย่าจือไม่ชอบเธอ ยิ่งเธอแต่งงานมาเจ็ดปียังไม่ได้ให้กำเนิดลูกให้ตระกูลฟูแม้แต่คนเดียว ความรังเกียจก็ยิ่งชัดเจน
ถ้าไม่ใช่เพราะความรักที่เธอมีต่อฟูซือเซิน เธอคิดว่าเธอคงทนไม่ไหว
แต่ตอนนี้ ความหวังของเธอถูกฟูซือเซินทำลายทีละน้อย เธอไม่อยากแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกต่อไป
คิดได้ด้วยซ้ำว่าถ้าเกา ย่าจือให้กลับไป ก็ให้ฟูซือเซินไปพูดให้ชัดเจนต่อหน้าเกา ย่าจือเลย
นี่คือความคิดที่จะยอมแพ้
หลายปีมานี้ คิดวนเวียนอยู่แบบนี้ แต่ไม่เคยแน่วแน่ขนาดนี้มาก่อน
ดังนั้นหลังจากใจเย็นลง เธอก็โทรหาฟูซือเซิน
เมื่อสายติด มีเสียงผู้หญิงที่อ่อนหวานดังขึ้น “สวัสดีคะ ซือเซินกำลังพักผ่อนอยู่ รบกวนโทรมาทีหลังได้ไหมคะ?”
เวินฮว๋าทำใจยอมรับชะตากรรมแล้ว เสียงเลยแข็งกร้าวขึ้นมา “คุณเป็นใคร? ทำไมรับโทรศัพท์ของสามีฉัน?”
เพราะเวินฮว๋ารู้ดีว่าอีกฝ่ายคือเจียงร่วน เสียงของเจียงร่วนเป็นเอกลักษณ์เกินไป
จริงอย่างที่คิด วินาทีถัดมาเจียงร่วนก็เปิดเผยตัวตนและเริ่มขอโทษ
“คุณนายฟู ขอโทษนะคะ ฉันเจียงร่วนเอง โทรศัพท์ของซือเซินไม่ได้ตั้งชื่อไว้ ฉันไม่รู้ว่าเป็นคุณ” เจียงร่วนพูดอย่างจริงใจและน้อยใจ “เมื่อคืนซือเซินเหนื่อยทั้งคืน พอดีกลับมาด้วยสภาพเหนื่อยล้า ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ ฉันเลยรับโทรศัพท์แทนโดยพลการ ไม่อยากรบกวนเขา”
ซือเซิน ซือเซิน
เจียงร่วนเรียกชื่อฟูซือเซินได้อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเรียกมานานแล้ว
เวินฮว๋าฟังแล้วยิ่งรู้สึกอึดอัด
หลายปีมานี้ เธอดูข่าวเม้าท์ของฟูซือเซินกับเจียงร่วน เจียงร่วนเรียกฟูซือเซินแบบนี้ตลอด
เธอพูดกับสื่อว่า พวกเขารู้จักกันมานานแล้ว อย่าเรียกกันอย่างห่างเหินเลย
เสแสร้งชะมัด
สีหน้าของเวินฮว๋าค่อยๆ จางลง “คุณเจียง คุณไม่มีสิทธิ์รับโทรศัพท์ของซือเซินหรอก ช่วยส่งโทรศัพท์ให้เขาหน่อย”
ท่าทีแบบนี้แข็งกร้าวมาก
เจียงร่วนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง แต่ยังคงใจเย็น “ฉันจะไปเรียกซือเซินให้”
จากนั้นเวินฮว๋าก็ได้ยินเสียงเจียงร่วนเรียกฟูซือเซิน
ไม่นาน เสียงของเขาก็ดังมาจากอีกฝั่ง “เวินฮว๋า นายจะต้องกดดันแบบนี้เหรอ?”
ฟูซือเซินเอ่ยปากเป็นการต่อว่าเธอ
ไม่เปิดโอกาสให้เวินฮว๋าพูดด้วยซ้ำ
“เจียงร่วนแค่อยากไม่รบกวนฉันตอนพักผ่อน เลยช่วยรับโทรศัพท์ นายจะเอาเรื่องใหญ่โตแบบนี้เหรอ?” ฟูซือเซินตราหน้าเวินฮว๋าแล้ว
เจียงร่วนที่อยู่ตรงหน้า แม้จะเงียบ แต่ก็ดูน้อยใจ
ฟูซือเซินคิดโดยไม่ต้องคิด ว่าเวินฮว๋ากำลังด่าเจียงร่วนอยู่
ความสงสารแบบนี้เกิดขึ้นในใจทันที
เวินฮว๋าไม่รู้ว่าเธอชาชินแล้วหรืออะไรกันแน่
นอกจากเจ็บที่หน้าอกนิดหน่อย ตอนนี้แม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับคำถามของฟูซือเซิน เธอก็ยังพูดจบได้อย่างสงบนิ่ง
“ซือเซิน แม่โทรมาบอกให้เรากลับบ้านสักหน่อย” เวินฮว๋าพูดเรียบๆ
เธออยากถามเรื่องนี้ให้ชัดเจนต่อหน้าเกา ย่าจือ
เกา ย่าจือไม่ชอบเธอ ต่อให้ชอบนักแสดงหญิงอย่างนั้นเหรอ?
ส่วนฟูซือเซินเอง พอได้ยินคำพูดนี้ก็เงียบไปครู่หนึ่ง