ฟูซือเซินเดินออกไปแล้ว
โจ๊กในหม้อดิน เวินฮว๋ารู้ดีว่าฟูซือเซินจะไม่แตะมันอีก
เพราะชายคนนี้ไม่กินโจ๊กที่ค้างคืน
เธอจัดการโจ๊กนั้น ทำความสะอาดเคาน์เตอร์เรียบร้อย แล้วจึงกลับเข้าห้องนอนอย่างเงียบๆ
เพราะความไม่ระมัดระวัง มือของเวินฮว๋าถูกหม้อดินร้อนๆ ลวกจนเป็นตุ่ม
แต่ฟูซือเซินก็ไม่รู้สึกตัว ยังคงเฉยเมยเช่นเคย
เมื่อเห็นเวินฮว๋ากลับมา ฟูซือเซินหมดอารมณ์โดยสิ้นเชิง นอนตะแคงข้าง แล้วปิดไฟนอน
หัวใจของเวินฮว๋าปวดร้าวเป็นระลอกๆ
ทั้งที่เธอชาชินกับท่าทีของฟูซือเซินมานานแล้ว เธอไม่อาจทำให้หัวใจของฟูซือเซินอบอุ่นได้
แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวด เจ็บจนหายใจไม่ออก
เนิ่นนาน เวินฮว๋าก็ยังนอนไม่หลับ
ตีหนึ่ง
โทรศัพท์ของฟูซือเซินสั่นอีกครั้งอย่างไม่เหมาะกับเวลา
วินาทีถัดมา เวินฮว๋าได้ยินฟูซือเซินรับสาย ขมวดคิ้ว พยุงเสียงตอบอย่างกังวล: “อะไรนะ? โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นว่าฟูซือเซินสวมเสื้อคลุมแล้วจะออกไป เวินฮว๋าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก: “ซือเซิน คุณจะออกไปตอนดึกขนาดนี้หรือ?”
“เวินฮว๋า อย่าไปยุ่งกับเรื่องของฉันทุกเรื่อง เข้าใจไหม?” ฟูซือเซินเตือนเสียงต่ำ
ประตูปังปิดลง ร่างของเขาหายไปแล้ว
เวินฮว๋าตัวแข็งทื่อ น้ำตาที่เก็บกดไว้เนิ่นนานในที่สุดก็ไหลทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
แต่ตอนนี้ เธอกลับเห็นใบนัดตรวจครรภ์ของเจียงร่วนอยู่ในกระเป๋าของฟูซือเซิน
เวินฮว๋าหรี่ตาลง เงียบงันยิ่งขึ้น
ห้าปีก่อน เธอเคยตั้งครรภ์
เธอเคยหวังว่า เมื่อมีลูกคนนี้ ท่าทีของฟูซือเซินที่มีต่อเธอจะเปลี่ยนไป
แต่สุดท้าย อุบัติเหตุมักมาโดยไม่ทันตั้งตัวเสมอ
วันนั้นฟูซือเซินกลับจากธุระนอกเมือง จู่ๆ ก็ลากเธอเข้าห้องนอน แล้วขึ้นเตียง
เขาดื่มเหล้ามา แรงเยอะ สติไม่ค่อยอยู่
ไม่ว่าเวินฮว๋าจะร้องไห้ขอร้องเพียงใด ฟูซือเซินก็ไม่ยอมหยุด จนกว่าเขาจะพอใจ
ต่อมา ลูกก็หายไป เขาคิดว่าเธอแค่ประจำเดือนมา อาบน้ำเสร็จก็หลับไป
เวินฮว๋าถูกผู้ดูแลส่งโรงพยาบาลเพื่อปฐมพยาบาล
ฟูซือเซินกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็ตอนเย็นของวันรุ่งขึ้น โดยไม่มีคำปลอบโยนใดๆ
กลับกัน เขากลับตำหนิเธอ ที่ทั้งที่รู้ว่าท้องแล้ว ยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ทั้งยังหมกมุ่นอยู่กับความสุข
เป็นครั้งแรกที่เวินฮว๋าไม่มีคำแก้ตัว
แต่ครั้งนี้ ฟูซือเซินกลับอยู่เป็นเพื่อนเวินฮว๋าอย่างไม่คาดคิด ทำให้เวินฮว๋ารู้สึกเหมือนได้เห็นความหวังริบหรี่
เธอคิดว่า ฟูซือเซินยังคงใส่ใจเธออยู่บ้าง
แต่ฟูซือเซินอยู่ได้แค่หนึ่งวันเต็ม แล้วก็ออกเดินทางไปธุระด้วยเที่ยวบินกลางคืนของวันนั้น
คนที่ไปด้วยก็คือเจียงร่วน
เพราะเจียงร่วนต้องถ่ายโฆษณาให้บริษัท
ข้อสงสัยทั้งหมด ถูกเวินฮว๋ากลืนกลับเข้าไป
ออกจากโรงพยาบาล แม่สามีของเวินฮว๋ามาเยี่ยมหนึ่งครั้ง ไม่ใช่เพื่อเป็นห่วง หากแต่เพื่อตำหนิ
โทษว่าเธอแม้แต่ลูกก็รักษาไว้ไม่ได้ เป็นคนไร้ค่า
เธอน้อยใจแทบตาย ได้ส่งข้อความหาฟูซือเซิน
ฟูซือเซินไม่ตอบกลับเลย
ในโทรทัศน์ เต็มไปด้วยภาพฟูซือเซินอยู่เคียงข้างเจียงร่วนตลอดเวลา
และหลังจากครั้งนั้น ฟูซือเซินระมัดระวังมาก ไม่เปิดโอกาสให้เวินฮว๋าตั้งครรภ์อีกเด็ดขาด
เพราะฟูซือเซินไม่ต้องการให้เธอมีลูกเลย
ความรู้สึกนั้น ทำให้เธอถูกสาดน้ำเย็นใส่ทั้งตัว หนาวเย็นไปหมด
เจ็ดปีของการแต่งงาน ความยืนหยัดของเธอ สิ่งที่ได้กลับมาคือหัวใจที่อบอุ่นไม่ได้ของฟูซือเซิน
รวมถึงความรักที่เธอคิดไปเอง
เวินฮว๋าอยากร้องไห้ แต่กลับร้องไม่ออก
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่น เป็นสายจากโจวอี้
โจวอี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านปัญญาประดิษฐ์ เธอก็เช่นกัน
เสียงของโจวอี้ดังมา: “ฮว๋าเอ๋อร์ ไม่คิดจะกลับมาจริงๆ หรือ? เราต้องการเธอ เทคโนโลยีที่สำคัญที่สุดมีเพียงเธอคนเดียวที่ทำได้”
มือที่กำโทรศัพท์ของเวินฮว๋ากำแน่นขึ้น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนลึก
ตอนที่แต่งงานกับฟูซือเซิน ชายคนนี้ห้ามเธอทำงานเด็ดขาด
เพราะเขาคิดว่า ให้ภรรยาของเขาออกไปทำงานนอกบ้าน เขาเอาหน้าไม่รอด
เธอรักฟูซือเซิน ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับฟูซือเซิน ดังนั้นหลังจากเรียนจบ เธอจึงตัดสินใจลาออกจากทีมทั้งหมดอย่างเด็ดเดี่ยว
ช่วงเวลานั้นโจวอี้ตามหาเธอหลายครั้งไม่ถ้วน เวินฮว๋าปฏิเสธเพราะฟูซือเซินทุกครั้ง
เธอคิดว่า การที่เธอแต่งงานกับฟูซือเซินเพราะเธอสามารถช่วยแก้เคล็ดให้ตระกูลฟูได้ ไม่เกี่ยวกับความรัก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฟูซือเซินจะต้องชอบเธอแน่นอน เพราะต่างคนต่างรู้สึกแทนกันได้
แต่ตอนนี้ดูเหมือน การแต่งงานไม่ใช่แค่การบริหารจัดการอย่างดีก็จะสำเร็จ
ต่อให้เธอท้อง บางทีสิ่งที่เขาสนใจ อาจเป็นลูกของคนคนนั้นด้วยซ้ำ
เสียงของเธอเบามาก แต่ในราตรีกลับชัดเจนอย่างยิ่ง
“รุ่นพี่ ขอเวลาฉันสามเดือนได้ไหม? ตรงนี้ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเล็กน้อย สามเดือนต่อมาฉันจะให้คำตอบกับคุณ” เวินฮว๋าหายใจเข้าลึก พูดทีละคำ
“ดีมาก งั้นฉันจะรอข่าวจากเธอ” โจวอี้ตอบรับอย่างดีใจ
“โอเค” เวินฮว๋าตอบรับ
เธอวางสาย มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกอย่างเงียบๆ
เธอรู้สึกว่า การแต่งงานเจ็ดปีของเธอ ในที่สุดก็ใกล้จะถึงจุดจบ
จนกระทั่งรุ่งสาง เวินฮว๋าจึงค่อยๆ หลับไปโดยพิงเตียง อย่างมึนงง
...
หกโมงเช้า
เวินฮว๋าตื่นขึ้นมาอย่างตกใจกลางความมึนงง
ดวงตาของเธอแดงก่ำ กำลังจะหยิบโทรศัพท์ดูเวลา ก็เห็นข่าวแจ้งเตือน
#เจียงร่วนสงสัยว่าตั้งครรภ์ ประธานบริษัทโจวร่วมเดินทางตลอด#
เวินฮว๋าตะลึงงันไปครู่หนึ่ง กดเข้าไปดูโดยไม่ทันคิด
เป็นคำค้นหาอันดับหนึ่งอยู่แล้ว ด้านหลังมีคำว่า “ฮอต” สีแดงเพลิง
ในคลิป ฟูซือเซินอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งตลอดเวลา เสื้อคลุมสีดำห่อตัวเธอแน่นหนา แต่เผยให้เห็นแขนขาวเนียนที่สวมสร้อยข้อมืออยู่ข้างหนึ่ง
และเวลาของคลิป ก็คือช่วงเวลาที่ฟูซือเซินออกไปเมื่อคืนนี้พอดี
เหล่าเน็ตไอดอลผู้ช่างเมาท์รีบแกะรอยอย่างรวดเร็ว สร้อยข้อมือนั่นคือของที่เจียงร่วนใส่เป็นประจำทุกวัน
แกะรอยลึกลงไปอีก สร้อยข้อมือเส้นนั้นมูลค่าสามสิบล้าน เป็นของที่ฟูซือเซินประมูลได้จากต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน
เวินฮว๋ามองหัวข้อข่าวตัวใหญ่ หัวใจของเธอสั่นเทิ้ม
ปลายนิ้วของเธอโค้งงอ กำโทรศัพท์แน่น
เธอจำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้อย่างแม่นยำ
สร้อยข้อมือมีชื่อที่ไพเราะมาก เรียกว่า “รักนิรันดร์”
ไม่เพียงเท่านั้น สร้อยข้อมือเส้นนี้ยังมาพร้อมกับเรื่องราวความรักที่โรแมนติกสุดขีด ยอมตายด้วยกัน
ปีนั้น เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของเวินฮว๋ากับฟูซือเซิน
เป็นครั้งเดียวที่เธอเอ่ยปากขออะไรจากฟูซือเซิน อยากได้สร้อยข้อมือเส้นนี้
ฟูซือเซินตกลง
และในเวลาเดียวกัน เธอก็รู้ว่าเธอตั้งครรภ์
แต่สุดท้าย ลูกก็หายไป เรื่องสร้อยข้อมือจึงไม่มีใครเอ่ยถึงอีก
ตอนนี้เวินฮว๋าเห็นมันอย่างกะทันหัน ความรู้สึกคลื่นไส้และสั่นสะเทือนนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ดังนั้น ฟูซือเซินตั้งแต่ต้นจนจบก็แค่ขอไปที
รักนิรันดร์ เขาทำได้แค่มอบให้เจียงร่วนเท่านั้น เธอไม่คู่ควรในที่สุด
เวินฮว๋าอยู่ในอารมณ์เช่นนั้น ถูกกดทับจนหายใจแทบไม่ออก
เธอรู้สึกว่า ความรักที่เธอมีต่อฟูซือเซิน ถูกฉีกออกทีละชั้นๆ อย่างโหดร้ายและทารุณ
เมื่อความจริงถูกวางไว้ตรงหน้าเธอ หัวใจของเธอสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัว
แม้แต่ฝ่ามือของเวินฮว๋าก็ยังชุ่มเหงื่อ
ทันใดนั้น ประตูห้องนอนใหญ่ก็ถูกผลักออกจากด้านนอก
ฟูซือเซินเดินเข้ามา เวินฮว๋ามองไปที่ชายคนนี้
ใบหน้าเขาเหนื่อยล้า เห็นได้ชัดว่านอนไม่หลับทั้งคืน ตัวยังมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากโรงพยาบาลติดมา
เวินฮว๋าลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ แต่เธอไม่เหมือนเคยที่จะรับเสื้อคลุมของฟูซือเซินอีกต่อไป
“ทำไมคุณเพิ่งกลับมาตอนนี้?” แม้แต่เสียงของเวินฮว๋าก็ยังมีแววทวงถามเป็นครั้งแรก