บทที่ 28 สมบัติประจำชาติบุกมาถึงแล้ว?！！
......
ลานบ้านเงียบกริบไปนานถึงสามวินาที
สามวินาทีต่อมา ชามในมืออาฟูก็ร่วงลงพื้น
ชามเคลือบกระแทกแผ่นหินเขียว เกิดเสียงดังเพล้ง ข้าวที่เหลืออยู่ครึ่งคำกระจายเกลื่อนพื้น
แต่ไม่มีใครสนใจเขา
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังช่องโหว่ในห้องเก็บของ
ขนสีขาวสลับดำ ลำตัวกลมป้อม และขอบตาดำอันเป็นเอกลักษณ์
ขาหลังสั้นอวบพับนั่งอยู่บนกองอิฐแตก อุ้งเท้าหน้าหนานุ่มจุ่มลงไปในไหน้ำผึ้ง ตักน้ำผึ้งผาสีเหลืองทองขึ้นมาคำโต แล้วยัดเข้าปาก
ง่ำ
ง่ำ ๆ
กินจนเลอะเต็มหน้า
“พี่เฟิง...พี่เฟิง...” เสียงของอาฟูฟังเหมือนเค้นออกมาจากลำคอ “นั่นใช่...”
“ใช่” เสียงของหลินเฟิงเองก็ฟังล่องลอยอยู่บ้าง
“หะ...หมีแพนด้าเหรอ?”
“หมีแพนด้า”
ลานบ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง
“สวรรค์เอ๊ย...” เสียงของผู้ใหญ่บ้านแทบแตก “ฉันอยู่มาหกสิบกว่าปี เคยเห็นหมูป่า หมีดำ เสือดาวลายเมฆ...แต่ไม่คิดว่าหมีแพนด้าจะมาด้วย!”
หลินเฟิงไม่ได้ตอบ สายตาจับอยู่ที่หมีแพนด้าซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตากินน้ำผึ้ง
ตัวมันไม่ได้ใหญ่มากนัก จากที่กะด้วยสายตา น้ำหนักน่าจะราว 100 กิโลกรัม ขนสะอาด สีขาวดำตัดกันชัด ไม่มีบาดแผลหรือร่องรอยปรสิตให้เห็น
สุขภาพแข็งแรงดี
แค่ท่าทางตอนกินดูไม่ได้เลย
น้ำผึ้งเปื้อนเต็มหน้า วงตาดำยังมีขอบสีเหลืองทองเพิ่มขึ้นมาอีกชั้น มองเผิน ๆ เหมือนตุ๊กตาขนฟูที่เพิ่งถูกตักขึ้นมาจากไหน้ำผึ้ง